Επενδύοντας στο Κορμί - Μέρος 2ο

Πάω να γραφτώ ώρα 10 το βράδυ. Μπαίνοντας μέσα συναντώ τον κακό χαμό. Της που@#νίτσας από σφίχτερμαν κ σφίχτεργούμαν. Συγκρατώ τη διάθεση οπισθοχώρησης κ προχωρώ. Από τη ρεσεψιόν μου χαμογελά –γκομενικά;- φουσκωτός τεράστιος γυμναστής τύπου δουλεύω κ πόρτα στο mainstream το κλαμπ. Κοιτώ αγωνιωδώς ξωπίσω μου προσπαθώντας να δω προστα-πού ακριβώς χαμογελάει αλλά δεν υπάρχει συνάνθρωπος. Ξεροκαταπίνω κ χαιρετώ κ μου λέει με ύφος «εννοείται πως γνωριζόμαστε»
-Γεια, τι κάνεις; Πού χάθηκες;
Εγώ προσπαθώντας να καταλάβω αν παίζει παρεξήγηση ή είναι απλά αυτό που λέει σε όλες, του εξηγώ πως δεν ξεχνώ φάτσες κ πως ΔΕ γνωριζόμαστε από κάπου.
Πληρώνω 45 έουρος + 10 για εγγραφή διστάζοντας να πάρω κάποιο μακροχρόνιο δεσμευτικό πακέτο για ευνόητους λόγους, καληνυχτίζω κ σπάω.

Την επόμενη μέρα, ξυπνώ, κάνω μίνι-επιδρομή σε Sprider, κινέζικα, λαική κ αθλητικά είδη όπου καταλήγω με ένα κολάν κ μια φόρμα κ πάω να ξεκινήσω. Περιττό να αναφέρω πόσο δύσκολο στάθηκε να βρω μια φόρμα απλή, όχι άσπρη που να αποκαλύπτει το εσώρουχο κ όχι στενή τύπου τσίτα, ούτε κ φαρδιά τύπου θίτσα.

Με τα πολλά ξεκινώ. Μπαίνω στα αποδυτήρια να αφήσω τα πράματα όπου δέχομαι το πρώτο χτύπημα της μοίρας. Μια άγνωστη κυρία φεύγει την ώρα που μπαίνω κ από ευγένεια-συνήθεια μου λέει «καλή προπόνηση». Καλή τι; Κατεβαίνω σε κανα πρωτάθλημα κ δεν το χω πάρει πρέφα; Το ξεπερνώ κ ανεβαίνω.

Χαμός στα όργανα. Μια ποικιλία επίπεδων τηλεοράσεων παίζουν μεσημεριανές εκπομπές σε διάφορα κανάλια. Ένα πλήθος κόσμου στο σφίχτερ του κατά 80% τρέχει στους διαδρόμους ή κάνει κάτι με πολλά βάρη με τα ακουστικά στο αφτί. Το ποιος είναι γυμναστής το καταλαβαίνεις από τις γκόμενες πελάτισσες που πιάνουν κουβέντα, φιλιούνται-αγκαλιάζονται κ παραπονιούνται για ό,τι κ καλά τους πιάστηκε, if you know what I mean.

Σκανάροντας το χώρο αντιλαμβάνομαι στα γρήγορα 2 γυμναστές, στο σούπερ φουσκωτό του κ φρικέρνω. Ξεκινώ ινκόγκνιτο ποδηλατάκι χωρίς να το πολύ-ζορίζω το θέμα. Μετά παίρνω ζβάρνα κ διάδρομο στο γρήγορο περπάτημα ανηφόρα, τρέξιμο ούτε για πλάκα. Οι σφυγμοί μου κοντά στο έμφραγμα. Μου πιάνει κουβεντούλα ο 3ος γυμναστής που ευτυχώς δεν είναι σφίχτερ αλλά μικροσκοπικός, αεικίνητος χωρίς ίχνος λίπους κ με καλεί να το συζητήσουμε το θέμα μου αφού γλιτώσω το έμφραγμα στο διάδρομο.

Στη συζήτηση με ρωτά το στόχο μου, τύπου κάνω πόδια, χέρια, χάνω βάρος κ γω του λέω πως δε θέλω να πεθάνω από ακινησία στα 40 μου. Από κει κ πέρα ερχόταν μπάστακας μαζί μου στα όργανα «να με προπονήσει» κ διόρθωνε όλες μου τις μαλ@#$*. Γενικά αν εξαιρέσουμε κάτι όργανα με ώμους που δεν τηνε πάλευα, τα άλλα τα είχα με minimum βάρος. Στο τέλος «έκαψα κ λίγο λίπος» ξανακάνοντας λίγο ποδηλατάκι κ λίγο διάδρομο στο χαλαρό του.

Την επόμενη μέρα, πού σε πονεί κ πού σε σφάζει για να μην πω καλύτερα πού δε σε σφάζει. Εσωτερικό αγκώνων, στήθος, γοφοί δε συμμαζεύεται. Μόνο κοιλιακοί ήμανε κυρία λόγω τραγουδιού. Πέρασα την υπόλοιπη εβδομάδα μου κάνοντας ξανά περίπου μια απ’ τα ίδια στα όργανα με μικρές βελτιώσεις αλλά κ επιδεινώσεις μπορώ να πω, ίσως λόγω εξάντλησης. Τον σαλταπήδα στο καθρέφτη σε ομαδική φάση μου είπαν να τον αποφύγω για κανά 2 βδομάδες μέχρι να δυναμώσω λίγο.

Ολέθριο συμπέρασμα: Ιδρώνω περισσότερο από όλους εκεί μέσα για κάποιο λόγο. Δε συζητώ για τις άλλες γκόμενες, ιδρώνω πιο πολύ κ από κάτι 200 κιλά σφίχτερς. Ντρέπομαι γι’ αυτό αλλά νομίζω πως δεν αντιμετωπίζεται κάπως.

Μια μέρα που έφυγα σε κατάσταση κοντά στο να χρειαστώ φορείο κ είχε καλό καιρό, έκανα αποθεραπεία των μυών μου στο Συκιές-beach πίσω ακριβώς από το σπιτάκι. Αυτό ήτανε πολύ ωραία φάση. Βασικά δεν έκανα κ πολλές κινήσεις, απλά επέπλεα ωσάν τον ιπποπόταμο που λέει κ η διαφήμιση. Η φάση μου άρεσε κ θα την ξανακάνω με την πρώτη ευκαιρία. Αν δεν είχα πατήσει κ εκείνη τη @#%^κία βγαίνοντας που άνοιξε το πόδι μου όλα θα ταν καλύτερα.

Στα αποδυτήρια τέλος γνώρισα μια πελάτισσα που μάλλον λέω-γω είναι transexual. Είμαι ολίγον ζώον εγώ σε αυτά αλλά λογικά είναι, γιατί:
1. Δεν έχει ύψος, αλλά υψόμετρο.
2. Έχει τραβελοφωνή τέτοια που δεν έχω ματα-ακούσει σε γυναίκα (κ τις φωνές τις παρατηρώ πολύ προσεκτικά).
3. Φοράει μεγάλο νούμερο σουτιέν κ παίζει εντυπωσιακή στητικότητα ενώ παράλληλα δεν υφίσταται ίχνος αγριεμένης ίντσας, όπως αποκαλύπτουν τα τσίτα στενά κατακόκκινα ρούχα της.
4. Έχει μια συμπεριφορά τύπου «προσέξτε με», στο σούπερ θορυβώδες κ κοινωνικό του σε σχέση με τον υπόλοιπο γυναικείο πληθυσμό του γυμναστηρίου.
5. Κάτι λάθος κάνει με το make-up κ όπως ιδρώνει μένουν κάποιες κηλίδες σε λάθος απόχρωση σοβά στο πρόσωπο ενώ το υπόλοιπο λιώνει.
Περιττό να αναφέρω πόσο περίεργα ένοιωσα με τη συνύπαρξή μας στα αποδυτήρια. Δεν το χα ξανασκεφτεί αυτό ούτε κ μου ξανάτυχε ποτέ, αλλά πραγματικά ένοιωθα σοβαρή αμηχανία να γδυθώ. Δεν το έκανα.

Αυτή τη βδομάδα λέω να συνεχίσω πωρωμένα να κωλοχτυπιέμαι εκεί στα όργανα για να μην κλάψω τα λεφτάκια μου κ στο τσακίρ κέφι μπορεί να μπω κ σε κανά ομαδικό. Για τις εξελίξεις θα σας κρατώ ενήμερους.

Υ.Γ. Loretta, αυτή τη βδομάδα το συνοικιακό σινεμά θα παίξει «Μαύρη Ντάλια» κ λέω να πάω, xexo. Επίσης είδα το «Thank you for smoking» κ το καταδιασκέδασα, να πάτε όλοι. Τέλος, διαπίστωσα πως τυχαία στις Νύχτες Πρεμιέρας είδα την ταινία που πήρε το βραβείο. Τότσα χρόνια που έβλεπα ποσότητα, δεν είχε ματατύχει.

Επενδύοντας στο Κορμί - Μέρος 1ο

Αφού τα χουμε ξαναπεί. Τα ξέρετε. Δεν είμαι γω άνθρωπος που την παλεύει με τη μοναξά. Βασικά αυτό που μου τη βαράει περισσότερο είναι πως στα πλαίσια της δουλειάς μου αναγκάζομαι να έχω κοινωνικές επαφές απολύτως ελεγχόμενου τύπου. Πχ, υπάρχουν οι συνάδελφοι που στο συγκεκριμένο περιβάλλον είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία κ οικογενειάρχες, ενώ οι μαθητές αν κ ενήλικες απολαμβάνουν ανάλογα με τη δική μου διάθεση μια περισσότερο ή λιγότερο (όταν προσοχή ο σκύλος δαγκώνει) φιλική προσέγγιση, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είμαστε φιλαράκια, ούτε κ απαντώ σε οποιαδήποτε προσωπική ερώτηση. Δλδ κάθε μέρα μιλάω, χαμογελάω κ ίσως να πω κ το αστειάκι μου, αλλά την υπόλοιπη μέρα, 40 χρόνια μοναξάς.

Με τα πολλά, αναζήτησα κ γω διεξόδους. Σε πρώτη φάση, σκέφτηκα να κάνω λίγο άσκηση. Πώς διαβάζεις το ωροσκόπιο της χρονιάς κάθε τέλη Δεκέμβρη κ εκεί που σου την έχει δώσει η αγαμία διαβάζεις «ειδικά για εσάς, φέτος είναι η 10η συναπτή χρονιά της καριέρας», εεε, για μένανε ειδικά φέτο δεν είναι χρονιά καριέρας, ούτε επαγγελματικά, ούτε μάλλον κ τραγουδιστικά, ούτε κ χρονιά του full-έρουτα, οπότε σκέφτηκα κ γω ναναι το φθινόπωρο που θα χτίσω το κορμί μου από ζυμαρούλης σε κάτι άλλο χωρίς ζύμη.

Plan A: Πήγα λοιπόν κ ρώτησα σε κάτι γήπεδα τέννις δίπλα στο σπιτάκι. Το τέννις είναι άλλωστε τότσο ευχάριστη ασχολία –κ έυκολα ξεπερνώ τη γιάπικη φύση του αθλήματος- κ επίσης σοβαρότατη γυμναστική. Εκεί έπαιζαν κάτι παππούδες, κάτι wannabe Agassi που βαράγανε όσο μπορούσαν κ μετά κάτι πιτσιρίκια που ήταν τμήμα με γυμναστές. Αφού έκανα μια σύντομη βόλτα, έπιασα κουβέντα με έναν γυμναστή κ μου είπε πως υπάρχουν τσάμπα προγράμματα του δήμου από Δεκέμβριο μέχρι Απρίλιο, ενώ τώρα για να μπεις στο τμήμα πληρώνεις κάτι σε 40 έουρος το μήνα κ κάνεις με το τμήμα, πάντα απογεύματα.

Εκεί κ γω του εξήγησα του ανθρώπου πως έχω ωράρια σχεδόν μπουζουξή κ στο απογευματινό του δε με βολεύει κ μου είπε πως θεωρητικά μπορώ να πάρω ρακέτα κ μπαλάκι κ να ρχομαι όποτε ναναι να ξεδίνω με όποιον συμπαίκτη τύχει –που μεταξύ μας δε με ξετρέλανε σαν ιδέα- αλλά καλά θα τανε για να μην πάθω κανά ντουβρουτζά τύπου tennis elbow ή τενοντίτιδα να κανα κανά 2 μαθηματάκια με δάσκαλο μόνο που πάει 25 έουρος η ώρα, οπόταν κ γω τον πούλο.

Plan B: Για να αποφύγω το γυμναστήριο πήγα κ ρώτησα σε μια σχολή χορού. Τους είπα πως δεν τηνε παλέυω με τα Γυμναστήρια κ πως δε θέλω να κάνω ούτε ελληνικούς χορούς, ούτε ποντιακά-κρητικά, ούτε χιπ-χοπ, οπότε για την άσκηση κ μόνον θα μπορούσα ίσως να επιχειρούσα κανά Latin ή κανά Tango. Το βασικό πρόβλημα με τις σχολές χορού είναι πως θα μανε πάλι σαν τη μύγα μες στο γάλα, καθώς συνήθως ο πληθυσμός τους απαρτίζεται από θίτσες που πρέπει κάπως να γεμίσουν τη μέρα τους κ από @#$%^κες που απλά ψάχνουν για γκόμενα.

Τεσπά, αγνόησα όλα όσα πολύ σωστά μου υπαγόρευε το ένστικτό μου κ έκατσα κ μου πρότειναν ένα πακέτο 8 εβδομάδων στα 180 έουρος παρακαλώ το οποίο κ περιελάμβανε:
1. Ιδιαίτερο μάθημα με το δάσκαλο, το οποίο μπορούσα να κανονίσω ό,τι ώρα κ εβδομάδα μπορούσα. Αυτό δεν ακουγότανε άσκημο μόνο που έκλασα ολίγον στην ιδέα κάποιος να με χουφτώνει -στη μέση, πλάτη, χέρια εννοώ-, καθώς είμαι από του φυσικού μου ντροπαλό άτομο κ δεν αγγίζω τον συνάνθρωπο εκτός αν αισθάνομαι πραγματική οικειότητα μαζί του. Ωστότσο, αποδέχτηκα πως στα πλαίσια του χορού αυτές οι ντροπές δεν είναι κ πολύ acceptable, οπόταν το βούλωσα πάλι.
2. Μάθημα με το τμήμα –στη δική μου περίπτωση των αρχαρίων- κ κανά 2 δασκάλους σε αίθουσα με καθρέφτες. Εκεί ως επί το πλείστον κανείς δε χουφτώνει κανέναν αλλά υπάρχει ο ρημαδοκαθρέφτης που στη δική μου περίπτωση κάνει μεγάλη ζημιά. Αφ’ ενός γιατί δε μπορώ να συντονίσω χέρι-πόδι –ενώ όλοι οι άλλοι μπορούν- κ είμαι ο σαλταπήδας του τμήματος που μονίμως εκτελεί –μέχρι θανάτου- τις δικές του χορογραφίες κ αποκαρδιώνεται, κ αφ’ετέρου ο καθρέφτης με αποσυγκεντρώνει καθώς αποκαλύπτει στο έπακρον όλες τις σωματικές αδυναμίες, you know τοπικό πάχος, χαλάρωση κλπ. Κ αν όλα αυτά που διαβάζετε σας φαίνονται @@ριές, το τμήμα κάνει μάθημα τα απογεύματα που ο μπουζουξής δουλεύει οπόταν, πάλι τον πούλο.
3. Κ εδώ επιβεβαιώνεται φίλοι αναγνώστες του παραληρήματος το πόοοοτσο δίκιο είχε κ πάλι το ένστικτό μου, καθώς κάθε Κυριακή απόγευμα –που σημειωτέον είμαι στην Αθήνα- έχει λέει η σχολή 2ωρο πάρτυ, όπου μαζεύονται όλοι οι δάσκαλοι κ όλοι οι μαθητάδες –πολύ καλοί, απλώς καλοί κ φυσικά οι κάλλοι- κ χορεύουνε με δήθεν τυχαίο συνδυασμό κ φυσικά κάνουν κ το απαραίτητο comment-allez-vous. Εκεί το ποτήρι ξεχείλισε.

Το οποίο ούτε λίγο ούτε πολύ μας φέρνει στο Plan C: τη Βοιδο-ψυχή κοινώς BodySoul, το τρέντικό Γυμναστήριο της γειτονιάς με σάουνες, πιλάτες, όργανα, kick-boxing κ δε συμμαζεύεται. Κ το χειρότερο, λόγω τρεντιάς με πάαααααρα πολύ κόσμο.

Τέχνη, σου λέει

Πέρασα πριν λίγο από την πλατεία είδα ότι λαμβάνει χώρα το εξής χάπενινγκ:
Η Τροχαία κάνει μια έκθεση σχετικά με την οδική ασφάλεια. Έχουν περιφράξει ένα παρτέρι με διάφορα σταντ (τα οποία φαντάζομαι περιέχουν διάφορες πληροφορίες σχετικά με το θέμα) και μέσα στο παρτέρι έχουν τοποθετήσει 3-4 τρακαρισμένα αυτοκίνητα. Μιλάμε για πολύ τρακαρισμένα όμως. Πέρασα έξω από το πάρκο και δεν πλησίασα για να το δω καλά, αλλά το όλο στήσιμο μου φάνηκε πολύ ωραίο. Τα αυτοκίνητα ήταν σχεδόν σαν έργα τέχνης. Ξέρω ότι αυτό ακούγεται σχεδόν τόσο άρρωστο σαν να το έλεγε η argentina, αλλά έτσι ήταν. Και παίζει να είναι ότι πιο artistic έχει δει η πόλη μου εδώ και καιρό. Δε θέλω να γίνω άδικη με τους ντόπιους ζωγράφους που κάνουν εκθέσεις όλη την ώρα, ούτε με το Νταλάρα που κάνει συναυλία το Σάββατο, αλλά η Τροχαία τους έβαλε τα γυαλιά.

(Και μόλις είδα ότι το προηγούμενο post μου είναι το 200ο του Παραληρήματος. Γουάου.)

Γριες στο Διάστημα - Μέρος 1ο

Στο σπίτι μας μέχρι 2ετίας ζούσαν μαζί μας 2 γριες. Με τον τρόπο που το γράφω φαίνεται σαν οι εν λόγω γριες να ήταν τυχαίες. Καμμία σχέση. Ήτανε καταρχήν συμπεθέρες. Δε γουστάρονταν μία μεταξύ τους αλλά δε βρίζονταν ούτε τσακώνονταν ποτέ. Είχαν ένα επίπεδο. Σαν τους νονούς μαφιόζους που ποτέ δε βάζουν οι ίδιοι το χέρι στα σκατά αλλά μπριζώνουν τα τσιράκια τους κ αυτά αλληλοσκοτώνονται. Το πώς κ γιατί καταλήξαμε σε αυτή τη συμβίωση δεν έχει σημασία. Σημασία έχουν τα καμώματά τους. Σημασία επίσης έχει το γεγονός πως ο εξωτερικός παρατηρητής σχηματίζει τη ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΗ εντύπωση πως πρόκειται για 2 καλοκάγαθα (lawful good σε όρους RPG) άτομα που στέκονται στη γωνίτσα τους κ δεν παρενοχλούν ποτέ κανέναν. Αυτό ώρες-ώρες εξοργίζει.

Περίπτωση 1: Η Κοντή

Έχει χάσει το παιδί της. Αυτό το φέρει βαρέως όπως κάθε μάνα κ θα το φέρει μέχρι να αφήσει για τα καλά το μάταιο τούτο κόσμο. Αντιμετωπίζει τη δυστυχία της με γενναιότητα κ με απροσαρμοστίλα at the same time. Πώς αλλιώς να το θέσω; Η γυναίκα είναι disfunctional, είναι απάλευτη στις συνεννοήσεις της. Εξίσου απάλευτη με τους πιο κοινωνικά απροσάρμοστους μαθητές που έχουν περάσει από τα χέρια μου.

Βέβαια κ στις 2 αυτές περιπτώσεις, όλα εξηγούνται από την προσωπική τους ιστορία. Η δική της είναι γεμάτη δράματα. Ήπειρος, σύζυγος αριστερός αντάρτης φευγάτος στα βουνά την αφήνει με 3 παιδιά να βολοδέρνει. Γάματα κοινώς, με μεγάλα fonts. Εν συνεχεία ο σύζυγος την κάνει για Ρωσία κ η οικογένεια μένει πίσω στις πραγματικά αδιανόητες στερήσεις της φάσης κ φυσικά υποφέροντας κ με τα πολιτικά της φρονήματα. Όταν συνέβη αυτό το εν λόγω άτομο ήταν μόλις 22 ετών. 5 χρόνια αργότερα μένει χήρα κ μαυροντύνεται μέχρι σήμερα.

Σημερινή εμφάνιση: Ύψος 1,50 με τα χέρια στην ανάταση. Στραβά πόδια που κλείνουν προς τα μέσα. Το ένα προσφάτως χειρουργημένο. Λιγοστά μαλλιά μαζεμένα σε κότσο κ από πάνω διχτάκι κ μαύρο μαντήλι. Πολλά σακούλια με άχρηστα βρωμερά αντικείμενα. Διαπεραστική φωνή.

Οι μέρες της σήμερα περνούν ως εξής: Ξυπνά περίπου ώρα 6. Κάνει όσο σαματά μπορεί για να μας ξυπνήσει κ τους υπόλοιπους με ραδιόφωνα, πόρτες που ανοιγοκλείνουν, νερά που τρέχουν κλπ. Φτιάχνει καφέ κ καλλωπίζεται.

3-4 φορές εβδομαδιαίως την κάνει για νεκροταφείο στου πιδί της. Με ωτοστόπ κατά βάση παρακαλώ όπου ο άτυχος οδηγός ακούει για όλες τις δυστυχίες της κ αλίμονό του αν δεν συμπάσχει. Αφήστε το οικογενειακό μας ξεφτιλίκι. Φυσικά κ προσπαθήσαμε να την πάμε εμείς στου πιδί της αλλά όχι ξεκινώντας στις 7 το πρωί κ όχι παραμένοντας εκεί για 3 ώρες. Αλλά βλέπεις δεν παίρνει από λόγια.

Καμιά φορά αν τυχόν περάσει λεωφορείο σηκώνει χέρι κ αλίμονο στον οδηγό που ΔΕ ΘΑ σταματήσει. Φυσικά μπαίνει μέσα μόνο από τη μεσαία πόρτα (γιατί το χει ψάξει κ είναι η πιο χαμηλή) κ μόνο αφού αυτή ανοίξει ακριβώς μπροστά της. Διαφορετικά, περιμένει τον οδηγό να κάνει την απαραίτητη μανούβρα. Κ πιστέψτε με έχει κ χρόνο κ υπομονή για αυτό.

Στο νεκροταφείο όλοι προφανώς είναι σαν να μας ξέρουν χρόνια. Έχει διαμορφωθεί μια περίεργη σχέση με παπάδες, νεκροθάφτες, καντηλανάφτες κ όλες τις άλλες ειδικότητες που κυκλοφορούν σε αυτό το χώρο. Πχ. Όταν κάνει τρισάγιο διαλέγει τον παπά τον σωστόν, αυτόν που τα λέει ωραία, όχι ότι κ ότι.

Τον καιρό που αναζητούσαν τη 17 Νοέμβρη, ισχυρίστηκε πως είδε στο νεκροταφείο τον Κουφοντίνα μεταμφιεσμένο σε παπά. Φυσικά τον τέσταρε στο αν το κάνει ωραία το τρισάγιο κ όταν αυτός αρνήθηκε –πράγμα ΑΝΗΚΟΥΣΤΟ- την ψυλλιάστηκε τη φάση. Έκανε λοιπόν επώνυμη τηλεφωνική καταγγελία. Πρώτα στα κανάλια κ έπειτα στους μπάτσους, όλα κ όλα. Μάλλον δεν της δόθηκε από τις αρχές η πρέπουσα σημασία. Με την τηλεόραση δεν ξέρω τι παίχτηκε ακριβώς. Ίσως πιστέψαν πως δε θα γραφε ωραία στο φακό.

Όταν δεν πάει νεκροταφείο τα πρωινά, κάνει τον κηπουρό. Έχει ένα μικρό περιβολάκι με ζαρζαβατικά κ φρούτα που τα φροντίζει μόνη της. Αυτό είναι καλό γιατί σπαζοκλαμοπανιάζει λιγότερες ώρες στο σπίτι μας κ ξεδίνει εκτός. Δε μπορώ να φανταστώ αυτή την ενεργητικότητα να μη διοχετεύεται κάπου τι έχουμε να τραβήξουμε.

Βάζει φαί στη φωτιά, το παρατάει κ φεύγει. Πώς δεν έχει ακόμα καεί το σπίτι μας είναι ένα θέμα. Αντιβαίνει πάντως στην κλασική θεωρία των πιθανοτήτων. Θα μου πεις, να καεί δε γίνεται γιατί ταυτόχρονα με το μάτι, ανοίγει τέρμα κ παρατάει κ τις βρύσες. Σου λέει θα ανάψει το ένα, θα το σβήσει τ’ άλλο.

Με τις βρύσες έχει ψύχωση. Για την ακρίβεια θεωρεί πως η βρύση είναι σαν την πηγή. Ή τρέχει ή δεν τρέχει. Ή είναι on τέρμα ή off τέρμα. Ενδιάμεση φάση δεν υφίσταται. Για την ακρίβεια κ η φάση off τέρμα δεν υφίσταται. Γιατί η πηγή δεν έχει διακόπτη. Άρα ανοίγει τη βρύση κ άντε γεια, τα λέγαμε. Οπότε ξυπνάς εσύ μετά κ στο διάβα σου ψάχνεις να βρεις τι έχει ξεχάσει ανοιχτό να το κλείσεις.

Από μαγειρική τα αποτελέσματα είναι τυχαία. Το να μην το κάψει όπως καταλαβαίνετε είναι σοβαρό ζήτημα. Επίσης έχει ψύχωση (σε μικρότερο βαθμό) με το λάδι κ το αλάτι, σαν την πηγή ένα πράγμα. Οπότε ακόμα κ αν το φαι δε βγει καμμένο, δεν ξέρεις αν θα είναι λύσσα ή λαδιάρικο. Εγγύησεις δεν προσφέρονται. Η μάνα μου πάντως ισχυρίζεται πως στα νιάτα της ορισμένα φαγητά τα πετύχαινε.

Έχει μνήμη ελέφαντα. Στην πραγματικότητα δεν είναι γρια. Αυτό είναι ένα καμουφλάζ. Είναι μια ΒΔ όπου καταχωρούνται προσωπικά στοιχεία, περιουσιακά, οικογενειακά, επαγγελματικά με ποσά, ονοματεπώνυμα κ ημερομηνίες κανονικότατα. Δεν της ξεφεύγει τίποτα σχετικά με συγγενείς, γείτονες, οικογενειακούς φίλους, δικούς μας φίλους κ δε συμμαζεύεται. Θυμάται τα πάντα κ ανακτά άχρηστες πληροφορίες σε χρόνο 0. Πρέπει ο εγκέφαλός της μετά θάνατον να δωριστεί στην επιστήμη για μελέτη πιστεύω. Ο κλάδος του data mining θα κάνει ανέλπιστα βήματα μπροστά εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Σαν το ρομπο-βραχίονα από το μέλλον που μελετούσαν οι επιστήμονες στον Εξολοθρευτή μια φάση.

Βεβαίως όλες αυτές οι πληροφορίες αποκτήθηκαν με κόπους χρόνων με βάση τη γνωστή κ πανάρχαια διαδικασία της ανάκρισης. Μέχρι τελικής πτώσεως του ανακρινόμενου. Ρωτά τα πάντα ακόμα κ σε αγνώστους χωρίς να μασάει. Ονοματεπώνυμο, ημερομηνία γέννησης, τόπο καταγωγής, γενεαλογικό δένδρο κ βασικές πληροφορίες για αυτό, περιουσιακά στοιχεία στον τόπο καταγωγής κ στον τόπο διαμονής (πχ, πόσα ακίνητα, πόσα χωράφια, πόσα τετραγωνικά, σε πιο υψόμετρο κ χιλιομετρική απόσταση από θάλασσα κ από την πρωτεύουσα του νομού), ποιοι συγγενείς τους πέθαναν κ από τι. Αυτό συνδυάζεται κατόπιν με παραλήρημα σχετικά με το δικό της πιδι. Επίσης ρωτά πληροφορίες σχετικά με την εργασία, τα προσόντα σε σπουδές, μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες κλπ. Αν το ανακρινόμενο άτομο είναι διαζευγμένο, φταίει πάντα η που@#$%^ η σύζυγος. Αν αυτή είναι η σύζυγος, απλά η ανάκριση συνεχίζεται σε αυστηρότερο κ πιο αγενές ύφος. Όλα φυσικά καταχωρούνται στη ΒΔ.

Ενδιαφέρεται για όλα τα τεκταινόμενα στην πολιτική εσωτερική κ εξωτερική. Βλέπει Βουλή, ψηφίζει ΚΚΕ πωρωμένα κ αγοράζει Ριζοσπάστη κάθε βδομάδα, αν κ αναλφάβητη. Ήταν τρελλή φαν του Φλωράκη, αλλά κ για Παπαρήγα τρέφει respect. Ξέρει τα πάντα κ μαθαίνει συνέχεια κ άλλα.

Βλέπει επίσης ελληνικές ταινίες, ειδήσεις σε ΟΛΑ τα κανάλια ανεξαιρέτως, μεταγλωττισμένα ντοκυμαντέρ με ζώα κ φυτά, Νικολούλη, Χαρδαβέλλα, Λιακόπουλο κ λοιπές πρωτοπόρες δημοσιογραφικές εκπομπές. Μόλις δει κάτι ενδιαφέρον έρχεται κ κάνει αναμετάδοση με όλες τις λεπτομέρειες. Προσθέτει κ δικά της για να κάνει πιο ενδιαφέρουσα την ιστορία κ επίσης τη συνδέει με όλες τις άλλες παρόμοιες που θυμάται. Για την ακρίβεια δεν αναμεταδίδει, αλλά παραληρεί. Κ ουδεμία σημασία έχει το ποιος ακούει. Οι μακρόσυρτες διαλέξεις της δε διακόπτονται άπαξ κ ξεκινήσουν ακόμα κ αν ο ακροατής αποκοιμηθεί ή λιποθυμήσει. Αυτή θα ολοκληρώσει όπως κ να χει.

Μια φορά η αδερφή μου σκέφτηκε για φάρσα να της στείλει Χριστουγεννιάτικη ευχητήρια κάρτα ΚΚΕ υπογεγραμμένη από την Παπαρήγα –κ καλά, αλλά δε θα το ‘τρωγε το αστείο κ μετά θα τα ‘παιρνε άσκημα. Δυστυχώς αυτή η φάρσα δεν έγινε ποτέ.

[συνεχίζεται]

www.apw8hmena-kollhmata.de (Μέρος 2ο)

7.Κατοικίδια Ζώα
O Γερμανός είναι φιλόζωος. Ειδικά στο Βερολίνο λέει έχουν μαζευτεί πάρα πολλά κατοικίδια τα τελευταία χρόνια, κυρίως σκύλοι. Οι Βερολινέζοι βγάζουν τακτικότατα βόλτα τα ζωάκια τους κ μάλιστα τα κυκλοφορούν με άνεση κ στο μετρό. Περιέργως ακόμα κ σε πάρκα (για τα πεζοδρόμια δεν το συζητώ) ΔΕ βλέπει κανείς όλον τον τόπο χεσμένο πράγμα αναμενόμενο αν όλα αυτά τα κατοικίδια βρίσκονταν στην Αθήνα. Πιστεύω πως οι ιδιοκτήτες ζώων κυκλοφορούν διακριτικά με τσιτόγκο-σκατομαζωχτήρι ανά χείρας –αυτό με τη δαγκάνα- κ καθαρίζουν την πόλη. Παντως εντυπωσιάζει η εμμονή τους με την καθαρότητα στη ράτσα. Σχεδόν κατ’ απόλυτη πλειοψηφία οι σκύλοι τους είναι καθαρόαιμα –σαν να τους έχουν πάρει από pet shop- ενώ οι μη καθαρόαιμοι έχουν συνήθως ιδιοκτήτες άστεγούς ή κατοίκους καταλήψεων.
Προσωπική Παρατήρηση:Έτσι κ γω τον επόμενο μήνα που θα πάρω την Princessa μου (είναι ακόμα πολύ μωράκι) θα κυκλοφορώ κ γω στην Εύβοια με σκατομαζωχτήρι κ θα γελάσει πάλι κ το παρδαλό κατσίκι. Παρακαλώ όποιος γνωρίζει πού τα πουλάνε, ας με συμβουλέψει.

8. Μωρά
Άλλο πάλι κ τούτο. Αυτοί έχουνε παλαβώσει κ γεννάνε συνέχεια. Ειδικά σε γειτονιές όπως η Prenzlauer Berg βλέπεις ΟΛΟΥΘΕ μπόμπιρες, όλων των μεγεθών. XS – σε μάρσιπο (φοβερό γκάτζετ), S σε μωρουδιακό κάθισμα ποδηλάτου απορροφητικό στους κραδασμούς (γιατί τα ποδήλατα παίζουν ΠΑΑΑΑΡΑ μα παααααρα πολύ -ΕΥΓΕ), Μ σε καροτσάκι όπως ακριβώς τα ξέρετε. Τύπου ΧΑΜΟΣ!!! Το λένε και οι στατιστικές πως η περιοχή έχει ανεπανάληπτο baby boom. Πάντως κ τα μωρά (όπως κ τα σκυλιά) τα βγάζουν όλη τη μέρα βόλτα, πολλές φορές κ ταυτόχρονα.
Θλιβερό Bottom Line:Οι Γερμανοί στάνταρ κ διαπιστωμένα κάνουν πολύ+συχνά σεξ. Παρακαλώ μην ξανακούσω πέρι λατίνων εραστών κλπ bullshit γιατί θα τα σπάσω όλα…

9. Γονείς
Η συνομοταξία αυτή συμπεριφέρεται διαφορετικά από την αντίστοιχη δική μας. Αποκλείεται να μη σας έχει τύχει σε κάμπινγκ η μανουλο-μάνουλο ευρωπαία φρικομάνα με τα 3 παιδάκια της που γυρνοβολάνε πενταβρώμικα όλη μέρα τσιρίζοντας, με τα χέρια βουτηγμένα στη λάσπη κ αμέσως μετά στο στόμα (αυτό είναι λούπα), που πέφτουν κάτω γκρεμοτσακίζονται ανοίγει το πόδι τρέχει αίμα κλαίει το πιτσιρίκι αλλά η μάνα πέρα βρέχει γιατί κάνει καμάκι εκείνη την ώρα κ δεν ευκαιρεί (ο πατέρας πίνει διαρκώς μπίρες). Αυτό το σκηνικό φανταστείτε το λιγότερο έντονο. Πχ. Κυριακή μεσημεράκι η οικογένεια πάει flee market. Όλοι ανεξαιρέτως (εκτός απ’ το μωρό) τσιμπούν για το δρόμο coca-cola 0 calories. Πάνε ψωνίζουν φαγιά, ρούχα κλπ. Τα παιδιά (πλην του μωρού) ξαμολιούνται σχεδόν χωρίς καμιά επίβλεψη κ τρεχοβολάνε στα χορτάρια (προσοχή: δεν είναι απαραίτητη η συνεχής οπτική επαφή με το γονέα) εκτός κ αν ψήνονται να παρακολουθήσουν το υπαίθριο grunge gig σε κάποιο παρακείμενο Garten ή Beach bar. To μωρό παραμένει σε αγκαλιά, μάρσιπο ή καρότσι μόνο αν δεν κινείται, αλλιώς μπουσουλάει στα χώματα πανευτυχές.
Παρατήρηση:Κ μετά σου λέει πως οι Γερμανοί πίνουν μπίρες για να ξεσπάσουν κ να καταπολεμηθεί το άγχος της εβδομάδας. Ο τουρίστας που τα βλέπει όλα αυτά δλδ τι πρέπει να κάνει; Να το ρίξει στην πρέζα;

10. Φρικιά
Το φρικιό ανθεί στη Γερμανία όχι μόνο σε ποσότητα αλλά κ σε τεράστια ποικιλία. Υπάρχουν για όλα τα γούστα. Μικρά κ μεγάλα, αρσενικά, θηλυκά κ ομοφυλόφυλα. Με μοικάνες κ βαμμένα μαλλιά σε όλα τα χρώματα κ σχέδια. Στο μετρό μπορεί να κυκλοφορούν σχεδόν με τα εσώρουχα κ να έχουν ποικίλλες ερωτικές περιπτύξεις. Με ή χωρίς piercing εκεί που φαίνεται κ εκεί που δε θες να ξέρεις. Το ίδιο κ τα tattoos. Γενικά το tattoo το έχει κάνει κ η κουτσή Μαρία εκεί πέρα. Επίσης στο διάβα σου συναντάς ποικίλα καταστήματα με ρούχα, παπούτσια κ gadgets ειδικά για τα φρικιά, αλλά φρικο-section συχνότατα περιλαμβάνουν κ τα περισσότερα τρεντο-μάγαζα. Επίσης γενικά η κοινωνία εκεί έχει το φρικιό σε μεγαλύτερη υπόληψη από τη δική μας. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει κ με τα μέταλλα κ τους γκοθάδες που κάλλιστα μπορούν να φορούν πχ οδοντοστοιχία δράκουλα με σταγόνες αίματος στο μετρό ή να παραγγέλνουν Iron Maiden καιπιρίνια σε κάποιο μπαρ. Επίσης πωλούνται κ κατάμαυρα Iron Maiden έπιπλα.
Παρατήρηση:Αν κάποιος εντοπίσει οπουδήποτε Βjork-οικιακά gadgets ας με ειδοποιήσει παρακαλώ. Θα του είμαι υπόχρεη.

11. Σκηνική Παρουσία
Γενικά ο πληθυσμός της πόλης είναι ολίγον wild τόσο σε εμφάνιση όσο κ σε συμπεριφορά. Ο μέσος Έλληνας είναι καρα-φλοράντζα του κερατά μπροστά τους από κάθε άποψη. Υπάρχουν ορισμένοι που στυλιστικά είναι απερίγραπτοι. Πχ η πιθανότητα κάποιος ενήλικας να κυκλοφορεί στο μετρό ξεβράκωτος κ με τον κώλο του εμφανώς χεσμένο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ 0. Στην περίπτωση που συμβεί μια τέτοια συνύπαρξη σε κάποιο συρμό, οι υπόλοιποι Γερμανοί συνεπιβάτες του ΔΕΝ θα τον κοιτούν περίεργα. Αντιθέτως θα προβούν σε ποικίλλα γέλια ή σχόλια οι Μεσόγειοι τουρίστες -αδέρφια. Οι υπόλοιποι πιο νορμάλ στυλιστικά νέοι άνθρωποι είναι απλώς ΧΥΜΑ. Αυτή είναι η λέξη τους. Πχ. Σε μια συναυλία χορεύουν τον κώλο τους μέχρι τελικής πτώσεως (βεβαίως βοηθούν σε αυτό κ τα 6-pack μπίρας που έχουν ήδη καταναλώσει). Επίσης σε κάποια φάση εκεί που καίγεται το πελεκούδι σπάνε κ κανά μπουκάλι κ αφού μαζέψουν τα γυαλικά χορεύουν κ ξιπόλιτοι πάνω. Ιιιιιιιου!!!
Οι γυναίκες είναι πραγματικά ψηλές. Προφανώς οι άνδρες κάτι τέτοια τα πιάνετε πρώτοι. Αυτό το παρατηρεί η 1,60 ελληνίδα κ σε όλα τα μαγαζιά τύπου Zara όπου κανένα ρούχο δεν είναι καλό πάνω της. Επίσης δεν είναι τότσο στημένες –να μην πω ποζαρισμένες- ούτε κ προκλητικές, ούτε κλπ dressed to kill όσο εμείς. Βεβαίως αυτό πού+πού φτάνει στα άκρα.
Οι άνδρες δεν είναι όλοι ωραίοι. Γενικά είναι κ αυτοί ψηλοί, κ αυτοί ΧΥΜΑ, πιάνουν κουβέντα χωρίς υφάκι κ τουπέ. Πάντως εμένανε προσωπικά το στυλ του πολύ ξανθομπάμπουρα Φριτς-Πριτς δε μου αρέσει στον άνδρα, αν κ τώρα που το ξανασκέφτομαι μου σκάνε κάτι εξαιρέσεις περίλαμπρες.
Παρατήρηση προς εμάς τους Έλληνες:Πρέπει να κόψουμε την πόζα επειγόντως. Επίσης να βγαίνουμε που+που κ σε κανά παρκάκι με μπίρα από το περίπτερο. Το απλό είναι ωραίο.

www.apw8hmena-kollhmata.de (Μέρος 1ο)

Το παρόν ποστ θα ασχοληθεί με τα ακόλουθα κολλήματα των Γερμανών ως λαού κ πως κάποιος Έλληνας μπορεί να διασκεδάσει μαζί τους.

1. Καρπούζι
Για την ακρίβεια το εν λόγω bullet δεν αναφέρεται μόνο στο καρπούζι αλλά σε όλα εν γένει τα μεσογειακού τύπου καλοκαιρινά ζαρζαβατικά συμπεριλαμβανομένων κ των πεπόνι, τομάτα, αγγούρι τα οποία είναι ίσως τα ΜΟΝΑ προιόντα που κάποιος απαντά στη Γερμανία σε υψηλότερο κόστος από ότι στη χώρα μας. Τα απαντά ολούθε. Σε μανάβικα σε γειτονιές, σταθμούς τρένων, σούπερ-μάρκετ, σε λαικές ανοιχτές αγορές κ είναι παντού ΨΩΡΑΛΕΑ για τα δικά μας δεδομένα. Είναι αυτά ακριβώς που εμείς ΔΕΝ ΘΑ αγοράζαμε. Ωστότσο εστιάζουμε στο καρπούζι, διότι είναι το βασικό απωθημένο τους. Δίνουν για μια ψωρο-λεπτή φέτα διαίτης 2.20 έουρος παρακαλώ κ δεν είναι ζουμερή, για την ακρίβεια δεν είναι ΚΑΝ κόκκινη. Αυτό στο ελάχιστο όμως δεν τους εμποδίζει να την αγοράζουν σε ποικίλες μορφές. Σκέτη στο χεράκι με σελοφάν για να μη λεκιάσει, κομμένη σε κομματάκια χωρίς τη φλούδα σε πλαστικό ποτήρι με ή χωρίς καλαμάκι ή/και παγάκι, σε συνδυασμό με κάποιο ξίδι σε κομματάκια, σε μορφή daiquiri, σε μορφή στολισμού του κοκτέηλ τους μαζί με το χαρακτηριστικό χάρτινο ομπρελίνο.
Η πρότασή μας: Φάτε καλύτερα doner αν κ με μέτρο γιατί παχαίνει. Επίσης σε γλυκό προτιμήστε kirchstreusel ή οτιδήποτε φρουτένιο γλυκό καταλήγει σε –streusel κ θα μας θυμηθείτε. Yummy…

2. Garten
Ο Γερμανός γενικά δεν ξέρει από air-condition. Άλλωστε τι να το κάνει το ρημάδι για ολίγες μέρες καλοκαιρινού καύσωνα; Επειδή όμως λόγω των γνωστών περιβαλλοντικών αλλαγών τα τελευταία χρόνια ο λίβας έχει μεταφερθεί σε κεντροευρωπαικές χώρες ξεκίνησε κ ο Γερμανός να μην την παλεύει στάλα. Λιβακώνεται επομένως, ωστότσο ακόμα δεν έχει προβεί στο έξοδο του κλιματισμού, αλλά καταπολεμά το πρόβλημά του με άλλους τρόπους (βλέπε προηγούμενο bullet) ή πίνοντας παγωμένες μπίρες ακόμα πιο νωρίς από ότι ξεκινά συνήθως για να δροσιστεί. Κ αν όλα αυτά τα υποκατάστατα αρκούν για την ημέρα, το βράδυ στο μπαρ μία είναι η λέξη: ΑΠΑΛΕΨΙΑ. Άρα η λύση είναι να μεταφέρει τη νυχτερινή διασκέδασή του στο παρακείμενο πεζοδρόμιο. Άλλωστε πρόβλημα στριμοκωλικίου στα πεζοδρόμια δεν υφίσταται. Η επικρατούσα άπλα είναι παροιμιώδης. Κ στο φινάλε-φινάλε ποιον να εμποδίσουν; Τους παρκαρισμένους; Ας γελάσω…Για λόγους όμως ωραιοποίησης της φάσης μετονομάζει το μπαρ του (τον υπαίθριο δλδ χώρο) σε Garten (=κήπο).
Παρατήρηση:Στον υπόλοιπο κόσμο κήπος σημαίνει χορταράκι, λουλουδάκι ή φυτάκι ή έστω ολίγον χωματάκι βρε αδερφέ. Συνεπώς αυτή η υπαίθρια προτίμηση που πραγματικά συγκεντρώνει την πλειοψηφία του κόσμου ακόμα κ από σούπερ-τρέντυ σε διακόσμηση χειμερινούς κατά βάση κλειστούς χώρους θα έπρεπε να μετονομαστεί σε Burgersteig (=πεζοδρόμιο).

3. Beach
Η νυχτερινή παράνοια δεν έχει τελειωμό. Το Garten δεν αρκεί για να ικανοποιήσει τα πιο απαιτητικά γούστα. Τι να κάνει λοιπόν ο Γερμανός ο μαγαζάτορας; Παίρνει λοιπόν ένα σακί με άμμο κ το στρώνει στο πεζοδρόμιο (χωρίς υπερβολή). Αμολάει επίσης κανά 2 γλαστράκια, 2 ξαπλώστρες (όχι παραπάνω), 1 ομπρέλα θαλάσσης κ έγινε η δουλειά. Τώρα πλέον δε διαθέτει Garten όπως όλοι οι ανταγωνιστές του (sooooo yesterday που λέει κ ο Cartman), διαθέτει Beach!!!
Παρατήρηση: Στον υπόλοιπο κόσμο η παραλία υπονοεί με κάποιο τρόπο την ύπαρξη του υγρού στοιχείου. Συστήνεται για λόγους οικονομίας κ οικολογικής συνείδησης η χρήση shower power (όσοι κάνετε κάμπινγκ ελεύθερο κ δεν το έχετε δοκιμάσει ακόμα, χάνετε).

4. Καρέκλιε+Τραπέζα
Κατά τη μετάλλαξη από απλό μπαρ σε Garten ή Beach υπάρχουν κ κάποιες ακόμα παρενέργειες. Εφόσον οι ξαπλώστρες κλπ είναι μόλις 2 ενώ ο εξυπηρετούμενος κόσμος τουλάστιχον ο 10πλάσιος πρέπει στο πεζοδρόμιο να υπάρχουν καρέκλες κ τραπέζια. Μια προσέγγιση είναι να πάρει ο μαγαζάτορας τους καναπέδες κ όποιο άλλο χειμερινού στυλ έπιπλο είχε εσωτερικά κ να το μεταφέρει έξω. Παρά τη φυσικότητα της, μια τέτοια κίνησης δε συνηθίζεται. Κρίμα ίσως γιατί στο χειμερινό του τα περισσότερα μαγαζιά είναι προσεγμένα στο θέμα διακόσμηση έστω και στοιχειωδώς. Αυτό όμως δε μεταφέρεται στη Garten/Beach φάση. Βγάζουν λοιπόν έξω κάτι τραπεζο-καρέκλες τύπου γύφτος (ή τεσπά ελάχιστα καλύτερες) εντελώς παράφωνες σε σχέση με το υπόλοιπο μαγαζί. Κατόπιν συστηματικής έρευνας σε νυχτερινά joints καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως τα εν λόγω έπιπλα ενοικιάζονται στα μπαρ από κάποιον ιδιώτη μόνο για τις πολύ καλοκαιρινές μέρες.
Παρατήρηση:Το ΙΚΕΑ δεν έχει φτάσει ακόμα εκεί ή έστω κάτι σε Praktiker;

5. Εξυπηρέτηση στα βρώμικα κλπ πλανόδια μαγαζά
Στη Γερμανία γενικά υπάρχουν πλανόδιοι διαφόρων ειδών. Από αυτούς που πωλούν λουλούδια, memorabilia, ποικίλων ειδών λαλάκια στις καφετέριες τύπου μπρελόκ-μίξερ κλπ. Επίσης είναι διαδεδομένη η συνήθεια του να τρώει έξω ο κόσμος κ μάλιστα τύπου βρώμικο ή τύπου φαστ-φουντο-κατάσταση σε συνδυασμό με εθνική κουζίνα. Ανθούν λοιπόν τα Imbiss (=φαστφουντ) κατά βάση τα Τουρκικά. Απαντώνται όμως συχνότατα σε μεγάλες πόλεις κ διάφορα άλλα εθνικά Imbiss ινδικά, συριακά, λιβανέζικα, thai, ρωσικά, βιετναμέζικα κλπ. Υπάρχει μια θεωρία (που προέκυψε από εκτενή παρατήρηση) με βάση την οποία οι εργαζόμενοι σε αυτές τις επιχειρήσεις ΔΕΝ κατάγονται από τη χώρα προέλευσης του πωλούμενου προιόντος. Έτσι οι Τούρκοι εστιάτορες είναι στην πράξη Έλληνες, οι Σύριοι Τούρκοι, οι Βιετναμέζοι Κορεάτες, οι Λιβανέζοι Πακιστανοί κ πάει λέγοντας.
Παρατήρηση:Νομίζω πως ο πελάτης θα διασκέδαζε λίγο παραπάνω με την τοιχοκόλληση φωτοτυπιών των διαβατηρίων/πράσινων καρτών των υπαλλήλων δίπλα στον τιμοκατάλογο της επιχείρησης.

6. Νερό
Φαντάζομαι πως αυτό το bullet οι περισσότεροι θα το περιμένατε. Ειλικρινά αδυνατώ να κατανοήσω πώς την παλεύουν τη φάση όλοι αυτοί. Νερό απλό -του Τζατζίκη- από τη βρύση νομίζω δεν πίνουνε ποτέ. Κατανοώ κ το θέμα της γευστικής προτίμησης κ σε ένα βαθμό της συνήθειας. ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΩ όμως ΠΩΣ ΣΤΑ ΣΚΑ#$ παρηγορούν την ύψιστη σε σημασία βιολογική ανάγκη της δίψας πίνοντας νερό με μπουρμπουλήθρες ή ακόμα χειρότερα με healthy –my ass- αναψυκτικά με πανηλίθια ονόματα τύπου Bionade σε γεύση litschi (=λωτός, αν κάνω λάθος διορθώστε με) την κρίσιμη ώρα που ολόκληρο το στόμα τελεί υπό καθεστώς τύπου παπούτσι μετά μισή ώρα στο μετρό (κ εκεί χωρίς air-condition να σημειωθεί). Κυκλοφοράνε λοιπόν στο δρόμο πίνοντας ό,τι @@ριά βρουν μπροστά τους (είθισται κ η coca-cola) ενώ εσύ με τη γλώσσα όξω αναζητάς το evian σου (Loretta σε μνημόνευσα πλειστάκις) να ισιώσεις. Ήμαρτον!!!
Παρατήρηση:Στα μέρη μου υπάρχει για ακριβώς αυτά τα θέματα η σοφή λαική ρήση «έλα μου@# στον τόπο σου, έλα + ξαναέλα».

Das ist aber ganz ganz perverse!!!

Μιας λοιπόν που πιάσαμε τα gay-λίκια, λέω κ γω μιας που έχω χρόνο να σας προσφέρω ολίγη χαρά παραθέτοντας τα πιο διασκεδαστικά αποσπάσματα από τον οδηγό του Βερολίνου. Τις τελευταίες μέρες, λίγο αν πάει να με πάρει από κάτω για οποιοδήποτε λόγο -πράγμα που τις τελευταίες μέρες δεν πολυσυμβαίνει- έχω βάλει bookmark κ το παυσίλυπον έρχεται άμεσα κ η διάθεση στρώνει!!!

Διαβάστε κ σεις από μέσα σας με βρεττανική προφορά. Συνοδεύστε το επίσης με soundtrack Jamiroquai, που επίσης φτιάχνει το κέφι ή έστω με Beastie Boys (ΑΘΑΝΑΤΟΙ) που προσφέρει καταστροφική ενέργεια στον οργανισμό.

Κατηγορία: Arts & Entertainment (δεν ξέρω αν με πιάνεις)
Υποκατηγορία : G & L (μη με ρωτήσετε τώρα τι είναι αυτά)

Υπο-υπόκατηγορία: Leather, Sex & Fetish (ή αλλιώς τα joints που προτιμούν οι gay σκινάδες, καλά ε μιλάμε για πολύ γέλιο)

Πρόταση 1: Stahlrohr (και μη μου πείτε πως ΑΥΤΟΣ ο τίτλος δε σας προδιαθέτει για τα χειρότερα)
Περιγραφή: Stahlrohr is a small hardcore pub in the front and a huge darkroom in the back, κοινώς από μπρος μυξο-παρθένα κ από πίσω δε θέλω να ξέρω. The sex parties here (στο ζουμί) cater for every taste (πάνω που ανησυχούσαμε), including Fist & Fuck Factory (Sun), Sneakers & Boots (alternate Fri after Work), Underwear, Naked & Fetish (Thur) and Youngster Love Party for those aged 18-26 (Tue). Είπατε κάτι; Νομίζω πως αυτό με τις μπότες είναι μακράν το πιο παραληρηματικό...

Πρόταση 2: Bodies in E-motion (ακατάλληλη για τους περισσότερους Έλληνες bloggers σύμφωνα με τα δικά τους γραφόμενα –μην αγωνιάτε θα εξηγηθώ-)
Περιγραφή: The sex party is popular with guys under 30 (or who look it- NO HAIRY CHESTS). What you wear is your own business, but most put on sexy shorts to be taken off in the flesh dungeon. (τζατζίκη βόηθα) There mattresses and slings invite you to have fun, if you can find an empty one.

Υπο-υπόκατηγορία: Sauna-Clubs (μιλάμε για εξειδίκευση στο θέμα entertainment, όχι αφεντικά κ δούλοι σκατά γινήκαμε ούλοι)

Πρόταση: Apollo City Sauna (στο Ολύμπιό του)
Περιγραφή: A sprawling labyrinth of sin (τι λεεεε ρε) with 130 lockers and 60 cabins, dry and steam saunas, porn video den (έτσι πες μας), TV lounge (γιατί είχαμε κ μουντιάλ), weights rooms (μη μας ξενερώνεις), whirlpool (καλά το πας) and a well-stocked bar. If you don’t end up in a cabin (είπαμε έχει μόλις 60), there’s lots of action in the dark, cruisy steamy bath downstairs. Clubbers drift along early on Sunday mornings.

Κ αν ακόμα δε σας έφτιαξα το κέφι, διαβάστε κ μια εφιάλτη στα Φιορδ (ψάξτε στα best of του blog) να ισιώσετε.

Αστακομακαρονάδα- Μέρος 2ο

1. Κλασσικό, αγαπημένο κ δοκιμασμένο. Ποτά + μουσική ίσως τα καλύτερα στη πόλη. Το πρόβλημα είναι αλλού σε αυτά τα μέρη. Ο αστακός και το μακαρόνι παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, ωστότσο περιορίζονται στο να αλληλο-επιδεικνύονται συστηματικά όμως δεν αναμιγνύονται ποτέ. Ο αστακός ή που ασχολείται με άλλους αστακούς, ή που δεν καταλαβαίνεις με τι τον ενδιαφέρει να ασχοληθεί στη ζωή του. Πάντως σε καμιά περίπτωση παρά το γεγονός ότι πληθυσμιακά ευδοκιμεί δεν ασχολείται με μακαρόνια κ τέτοιες μαλακίες. Άλλωστε έχει τότσα ενδιαφέροντα. Οι φίλοι του, η δουλειά του, το ποδόσφαιρο (αμάνε), η μουσική, τα χόμπι’τ. Παρόμοιες είναι οι ασχολίες και για τα παρακείμενα ζυμαρικά.

Ένα έχω να πω μόνον: Το attitude Γιάννα Αγγελοπούλου στο επιμελώς alternative κανέναν στο σύμπαν δε βοήθησε στο γκομενικό!!! Ρωτήστε κ την ίδια.

2. Τα συναυλιακά events προσφέρονται για επίδειξη πλούτου, τρεντιάς και ανασφάλειας ολούθε, όχι όμως για μαγείρεμα. Αυτό είναι σταθερή και αναγνωρισμένη αξία από παλιά. Σταθερή επίσης είναι η πληθυσμιακή κυριαρχία του αστακού ως είδους σε αυτές τις διοργανώσεις. Θα περίμενε κανείς λοιπόν πολλά τριγύρω να συμβαίνουν. Του κάκου… φυσικά!!!
Δεν θα υπεισέλθω στο μειωμένο μουσικό ενδιαφέρον ειδικά για φέτος (θα αποτελέσει αντικείμενο άλλου ποστ) αλλά πρέπει να επισημανθεί η μειωμένη προσέλευση του αστακού σε αυτά συγκριτικά με άλλες χρονιές. Αιτία του φαινομένου η γνωστή τρισκατάρατη διοργάνωση (αμάνε)!!! Εννοια σας όμως φίλες μπλογκερς και θα το βγάλουμε το άχτι μας. Φεύγω για Βερολίνο 21 με 31 Ιουλίου και λέω να προβώ σε βανδαλισμούς στην πόλη για αντίποινα.

3. Άλλη μια περιοχή φιλική προς τον αστακό τον αρτίστα , τον super-extra proud, αν με εννοείτε!!! Εκεί πια τη χάνεις εντελώς τη μπάλα, για να το θέσω ποδοσφαιρικά. Δεν ξέρεις δλδ αν πράγματι έχεις αστακό δίπλα σου.
Η εμπειρία μου από το συγκεκριμένο προαναφερθέν μαγαζί ήταν απογοητευτική. Τίγκα στο ανδρομάνι, ενδυματολογικά απερίγραπτο. Αυτό το αηδέστατο mainstream καλοκαιρινό άσπρο δερμάτινο πατούμενο πως το λένε; Σκαρπίνι ή Μοκασίνι; Μπερδεύομαι…
Για να μην το κουράζουμε άλλο:
ΜΗΝ ΤΟ ΦΟΡΑΤΕ!!! Καλύτερα ξυπόλυτοι. Ομοίως ΜΗΝ ΤΟ ΣΥΝΔΥΑΖΕΤΕ με λευκό λινό πουκάμισο με ανοιχτά κάποια κουμπιά και ανοιχτόχρωμο υφασμάτινο πανταλόνι.
ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;
ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΕΤΕ;
Να μας σπάσετε τα μάτια;
Δε λέω να βάλετε στενό διαφανές παρεό και μπαντάνα στο κεφάλι (μόνον). Χαθήκανε τα τζην, οι βερμούδες (όχι παραλλαγή pleaeaeaeaeze) και τα t-shirt κλασικά κ αγαπημένα; Ημαρτον!!!

4. Εδώ πραγματικά η επιστήμη σηκώνει χέρια κ πόδια ψηλά. Παραιτούμαι από οποιαδήποτε στυλιστική παρατήρηση. Είναι σα να θέλει να κάνει σεξ ένας σκύλος του Αγίου Βερνάρδου με ένα τσιουάουα. Μα γίνεται; Είναι τέτοιο το culture shock που προτιμώ να σιωπήσω…


Πριν σιωπήσω όμως θα θελα να υποδείξω πως αυτής της κατηγορίας οι αστακοί κανένα ολωσδιόλου πρόβλημα δεν έχουν στην ανάμιξη με ζυμαρικά της αντίστοιχης (Παναγίτσα-τσα) συνομοταξίας.

5. Εδώ το κοινό πάντα είναι ετερόκλητο. Πάντοτε συνυπάρχουν αρμονικά αστακοί και ζυμαρικά όλων των κατηγοριών. Κάτι μου φάνηκε πως μαγειρευότανε εκεί πέρα μέσα γενικά.
Η παρέα μου αποτελούμενη από 3 γυναίκες -πραγματικά dressed to kill- έχω την αίσθηση πως μέτρησε κάπως στο χώρο, χωρίς βέβαια να πιάσουν κάτι συγκεκριμένο οι κεραίες μου. Η αλήθεια είναι πως δυσλειτουργώ ολίγον σε αυτόν τον τομέα της ανίχνευσης. Πάντως δεν ήταν ότι πιάσαμε καμιά συζήτηση, έστω για το τουρκοκυπριακό ζήτημα βρε αδερφέ…
Bottom line: Μια εικόνα = 10000000000000000000000 λέξεις

κοτκοτκοτκοτκοτκοτκοτ

6, 7. Δεν έχω λόγια να περιγράψω το γκραν σουξέ μας σε αυτές τις 2 περιπτώσεις. Σα να βλέπανε Σκλεναρίκοβα-Ζυγούλη και Ναόμι Κάμπελ μαζί. Τι φωνάζανε «ΚΑ@##, ΚΑ@#$»!!! Χέρια-πόδια να βγαίνουνε από πόρτες, παράθυρα και οροφές!!! Να αλλάζουν δρόμο ή λωρίδα για να πετάξουνε το καφριλίκι. Ωρε «ΟΥΣΤ»!!! Για να μην πω «ΟΥΓΚ». Ο τελευταίος την πλήρωσε ο φουκαράς γιατί όσο να πεις εξοργίστηκα. Περιορίστηκα να του πω πως επί 2,5 ώρες έπινα το ποτάκι μου ωραία+καλά στο SOUL κ αν κόταγε ας ερχότανε να λογαριαστούμε εκεί μέσα. Επειδή όμως κιότεψε ας γυρίσει σπιτάκι του να πιεί το γαλατάκι του κ να διαβάσει ωραία+καλά το τσοντάκι του κ ας αφήσει κ μας να φτάσουμε σώες στα φρένα κ γενικότερα σπιτάκι μας χωρίς παρενόχληση.

Συμπέρασμα του ποστ: Την αστακομακαροναδά πολλοί αγάπησαν ωστότσο ελάχιστοι απόλαυσαν.
(to be continued)

Αστακομακαρονάδα - Μέρος 1ο

Το ιδανικό σεξ είναι σαν την αστακομακαρονάδα. Εξωτικό σε γεύσεις κ αρώματα αλλά σπάνιο να το βρεις όπως κάθε ξεχωριστή απόλαυση σε αυτή τη ζωή. Εκτός του ότι κοστίζει ακριβά, διόλου δε σηκώνει εκπτώσεις στη λεπτομέρεια πχ τα μακαρόνια κ ο αστακός δε μπορεί να είναι κατά το βράσιμο 2 αμοιβαία αποκλειόμενα σύνολα που στο τέλος αναμιγνύονται. Η μεταφορά πιστεύω είναι προφανής.

Η διατροφή του μέσου ανθρώπου κατά βάση περιλαμβάνει πιο ταπεινές αλλά και λιγότερο εύγευστες επιλογές όπως φακές, λαχανοντολμάδες, μπριαμ κλπ. Δε μπορεί όμως κανείς να ζήσει μόνο με φακές όλη την ώρα, ούτε κ μόνο με μπριάμ. Εκτός του ότι θα βαρεθεί (αυτό θα συμβεί πολύ σύντομα) θα αναπτύξει διάφορα προβλήματα υγείας μεσοπρόθεσμα -δε μιλώ για ψυχολογικά- όπως αβιταμινώσεις κλπ.

Μετά μια σύντομη περίοδο ασιτίας και μια ακόμα μεγαλύτερη αποκλειστικής διατροφής με όσπρια και λοιπά δημητριακά κάθε φυσιολογικός άνθρωπος που έχει τύχει –θες από σπόντα- να δοκιμάσει έστω κ μια μπουκιά αστακομακαρονάδας την επιθυμεί και τη νοσταλγεί σφόδρα. Θέλει φανατικά ολόκληρο το πιάτο γιατί θυμάται την αγαλλίαση της απόλαυσης, ωστότσο όσο ο καιρός περνάει και το στερείται κάποιες λεπτομέρειες αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Πάντως το bottom line μένει αναλλοίωτο.

Δε σας κρύβω πως ώρες-ώρες εύχομαι να έτρωγα αστακομακαρονάδα ακόμα και μέσα στο ασθενοφόρο που θα με μετέφερε στο νοσοκομείο για πλύση στομάχου από το σκάσιμο. Για την ακρίβεια θα ήθελα να τρέφομαι κατά βάση με το πιάτο αυτό και να κρατώ τις φακές και τα λοιπά όσπρια έτσι για την αλλαγή γεύσης every once in a while. Αυτό δεν είναι μόνο δική μου παρατήρηση φίλοι άνδρες μπλόγκερς. Είναι κοινή διαπίστωση και με πολλές άλλες γυναίκες που το έχω συζητήσει.

Τι γίνεται όμως όταν δεν υπάρχει ο αστακός αλλά το μακαρόνι είναι μονίμως διαθέσιμο; Ο αστακός τη σήμερον ημέρα είτε τρώει ο ίδιος άλλους αστακούς, είτε μέσα σε τεράστιο ενυδρείο εστιατορίου προτιμά να τσακώνεται με άλλους αστακούς μέχρι ο εστιάτορας να τον αρπάξει, είτε βόσκει χαρούμενος, ελεύθερος κ αμέριμνος στη θάλασσα. Πάντως με το μακαρόνι συναντιέται από σπάνια έως ποτέ τουλάστιχον στη δική μου ζωή.

Το μακαρόνι πάλι είναι αναπόσπαστο κομμάτι στη δική μου ζωή. Μπορώ να τρέφομαι σχεδόν αποκλειστικά με αυτό χωρίς να το βαριέμαι. Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό άλλωστε αφού υπάρχει μια ποικιλία ειδών του, χώρια οι διαφορετικές σάλτσες που μπορούν να το συνοδεύσουν. Βάλτε τα κάτω λοιπόν, απλή συνδυαστική είναι!!! Βέβαια σαν την αστακομακαρονάδα δεν υπάρχει άλλον καλύτερο!!! Όλα+όλα…

Ακούστε λοιπόν όλες τις περιπέτειές μου προσέγγισης αστακών σε μεγάλη ποσότητα σε απόσταση κάτω του χιλιομέτρου σε βραδινές ώρες το δεκαήμερο που μας πέρασε. Όπως θα δείτε κυκλοφόρησα σε μια ποικιλία περιβαλλόντων τόσο από γεωγραφική κάλυψη, συνωστισμό και κοινωνική σύνθεση.

1. POP
2. Synch + Γιορτή Μουσικής
3. Mamaca’s + Γκάζι Γενικότερα
4. Καφετέρια στο Μπουρνάζι
5. SOUL
6. Κυκλοφορία ως πεζή στο κέντρο της Αθήνας Σαββατόβραδο
7. Κυκλοφορία με αυτοκίνητο σε διάφορες περιοχές της Αθήνας

Οι περιπέτειες κ η ανάλυσή τους ακολουθούν στο επόμενο μέρος. Υπενθυμίζω μόνο ως κατακλείδα πως ουδεμία σχέση υπάρχει μεταξύ αστακομακαρονάδας κ άλλων δημοφιλών απολάυσεων τύπου κοντοσούβλι, παιδάκι κλπ. Σας παρακαλώ, όχι όλα ίσα+όμοια...

Ο Κωστίκας, ο Γιορίκας κ ο Μαγικός Καθρέφτης

Όταν πήγαινα στο νηπιαγωγείο, η αγαπημένη μου παιδική εκπομπή προφανώς σε κρατικό κανάλι ήταν το Α-ΜΠΕ-ΜΠΑ-ΜΠΛΟΜ (το οποίο αντίθετα με το τι θυμάται ο πολύς κόσμος εκείνη τη χρονιά το παρουσίαζε κάποια γυναίκα, όχι ο Ζούγας ο οποίος ανέλαβε την εκπομπή από την επόμενη χρονιά). Το αγαπημένο μου σκέλος από εκείνη την εκπομπή ήταν ο μαγικός καθρέφτης.

Δεν ξέρω αν το θυμάστε αλλά η παρουσιάστρια έπαιρνε έναν καθρέφτη, έβαζαν από την εκπομπή ένα χαζό-εφε τύπου κυματάκια κ αυτή ισχυριζόταν ότι έβλεπε το παιδάκι-τηλεθεατή. Έλεγε πχ «βλέεεεεεπω, βλέεεεεπω το μικρό Γιορίκα, αααααα να κ μικρός Κωστίκας!!!!» κλπ κ χαίρονταν από το σπίτι τους ο Γιορίκας κ ο Κωστίκας. Επειδή όμως εμένα δε με λένε ούτε Γιορίκα, ούτε Κωστίκα, πόσο μάλλον Τοτό, δυστυχώς δε με έλεγε ποτέ κ σπαζόμανε.

Στηνόμανε μπροστά το γυαλί για να αυξήσω τις πιθανότητές μου να με δει καλύτερα και περίμενα υπομονετικά πλην όμως εναγωνίως να με ανακαλύψουνε κ μένανε από την εκπομπή να πάρω τα 2 δευτερόλεπτα διασημότητας που δικαιούμουν!!! Επι ματαίω όμως φίλες κ φίλοι του μπλογκ.

Να μη θίξω καν πότσες φορές είδε ο καθρέφτης όλους τους Κωστίκες κ τους Γιορίκες της Ελλάδας κ μένα την isobel τπτ. Ωστότσο δεν ήμανε κ κανάς τύπος που το βάζει κάτω, καταλαβαίνετε… Δεν έχανα ούτε μέρα τον δίχως άλλο γρουσούζικο μαγικό καθρέπτη κ περίμενα.

Ώσπου μια μέρα ο Τζατζίκης με δικαίωσε, σας λέω ποτέ δε με ξεχνά. Ήτανε καλοκαιράκι, προς το τέλος της τηλεοπτικής σεζόν και μπορώ να πω πως είχα σχεδόν παραιτηθεί. Έβλεπα φυσικά, αλλά πλέον δε στηνόμουν κ μπροστά στο γυαλί, απλά υπήρχα στο σαλόνι διατηρώντας άσβεστες τις ελπίδες μου. Έρχεται λοιπόν η κρίσιμη ώρα κ λέει η παρουσιάστρια «βλέεεεπω, βλέεεεπω τη μικρούλα isobel»!!!

Αντίδραση Νο 1: ΤΗΝ ΠΟΙΑΝ;
Δεν άκουσα!!!
Πως είπατε;
Ορίστε;
Συγγνώμη κύριος, ποιος είστε;
Αντίδραση Νο 2: Μ@#$κα αυτή με βλέπει όντως!!! [Ένα δάκρυ κύλησε κ ράγισε η ευαίσθητη παιδική καρδούλα μου από χαρά]

Το σκηνικό με το μαγικό καθρέφτη δεν επαναλήφθηκε ποτέ ξανά από τηλεοράσεως παρά τις επίμονες δεήσεις μου στον προστάτη άγιο Τζατζίκη κ παρά τις προσπάθειες προσέγγισής μου στην οθόνη του σαλονιού μας, μόνο μέσα δε μπήκα. Ωστότσο προχθές στο μετρό ένοιωσα το σκηνικό να επαναλαμβάνεται αν κ ελαφρώς παραλλαγμένο. Η παραλλαγή ήταν πως ο μαγικός καθρέφτης ήμανε ΕΓΩ!!!

Είμαι που λέτε στο μετρό. Το βαγόνι μας δεν έχει θέσεις για καθιστούς. Σε κάποιον από τους κεντρικούς σταθμούς μπουκάρει κόσμος. Όλοι προσπαθούν να βρουν μια θέση αλλά του κάκου. Εγώ προ πολλού έχω παραιτηθεί από αυτή την αναζήτηση. Έχω πιάσει μια γωνιά και βολοδέρνω περιμένοντας να φτάσω στον προορισμό κ διασκεδάζω κοιτώντας πλαγίως τους wannabe-καθιστούς επιβάτες.

Το βλέμμα μου πέφτει σε έναν ταλαίπωρο πάππο. Φορά πουκαμισάκι κοντομάνικο στο χρώμα του δέρματος και φαίνεται ταλαιπωρημένος ή καλύτερα μπαιλντισμένος από το λίβα. Ψάχνει να βρει εναγωνίως θέση να κάτσει. Του κάκου. Παραιτείται. Πιάνει ένα χερούλι κ κοντοστέκεται. Κάτι περίεργο έχει στον αέρα του ο πάππος.

Τον ξανακοιτάζω καλύτερα. Τα μάτια μου γουρλώνουν από την έκπληξη γιατί η φάτσα είναι τρομερά γνώριμη κ σε όλους εκεί μέσα κάτι θα έπρεπε να θυμίζει. Τον καρφώνω με την ελπίδα να πιάσω από το βλέμμα του ότι είναι πράγματι αυτός που νομίζω. Αντιδρά συγκαταβατικά.

[Ο διάλογος που ακολουθεί είναι 100% πραγματικός, όχι fictional, ωστότσο ποτέ δεν έλαβε χώρα στα λόγια. Κανείς από τους 2 μας δεν έσπασε τη σιωπή του στο βαγόνι, ούτε κατάλαβε τίποτα. Τι σημασία όμως μπορεί να έχει αυτό όταν συνομιλούν τα…βλέμματα.]

Βλέεεεεεπω, βλέεεεεπω το μικρό Σημίτη…Ο Σημίτης είσαι έτσι δεν είναι;
Ναι, εγώ είμαι αλλά μην το κάνουμε θέμα τώρα.
Μα πώς; Αφού είμαι ο μαγικός καθρέφτης σου… και αυτή τη στιγμή σε βλέπω πεντακάθαρα, loud n’ clear που λένε…
Α έτσι; Κ εγώ που νόμιζα πως είσαι ο Έλλην Φορολογούμενος.
Κ αυτό την έχει μια βάση. Ψάχνεις για θέση έ; Τον π@#$%, xexo…
Mμμμμ
Αλήθεια πως νοιώθεις τώρα που σε έχω τότσο πολύ κλασμένον; Κ όπως βλέπεις δεν είμαι η μόνη τριγύρω…
Δεν αλλάζουμε θέμα καλύτερα;
Μα γιατί, αφού είναι τότσο ενδιαφέρον!!! Δε σου ρχεται να φωνάξεις: Ελληνίδες-Έλληνες ποιος θα δώσει τη θέση του στον πρώην Πρωθυπουργό της Χώρας, σε αυτόν που έκανε τόοοοοτσα+τότσα καλά για τη χώρα μας στην ΕΕ!!!
Δεν αλλάζουμε θέμα καλύτερα (έχει αρχίσει επιτέλους να αγριεύει, το βλέπω στο μάτι του);
ΟΚ, ό,τι πεις. Οι Φουσκωτοί σου που είναι σήμερα. Σε κλάσανε κ αυτοί;
Δε συζητάμε καλύτερα τίποτα για τη ΝΔ, για τη ΔΑΠ;
ΜΠΑ, βαριέ.-
Ε καλά, αν είναι έτσι κατεβαίνω, έφτασε η στάση μου.

Το bottom line της ημέρας είναι το εξής. Τσεκάρετε καλά τους γύρω σας όπου βρίσκεστε. Αν τυχόν (άμα λέμε τύχει) πετύχετε κανα τέτοιου τύπου σελιέμπριτι, για παίξτε κ σεις λιγάκι το μαγικό καθρέφτη και συνομιλήστε μαζί του με τα μάτια πάντα. Θα περάσετε ωραία σας λέω.

Αν πάλι σας τύχει το είδος του αντιπαθέστατου σελιέμπριτι που θέλει όλοι να τον προσέχουν, εσείς πάλι παίξτε το μαγικό καθρέφτη, όμως αυτή τη φορά θα βλέπετε μόνο τους Κωστίκες και τους Γιορίκες του Σύμπαντος. Νομίζω πως αυτή είναι η πληρωμένη τους απάντηση στις εκκλήσεις για επιβεβαίωση της ανασφάλειας.

Υ.Γ. Νομίζω πως ο Κινέζος σαν να τις αποχρωμάτισε λιγάκι τις ελιές. Δε μου φαίνονταν κ πολύ έντονες…

Τη μέρα που καμμία δε θέλει να γεννήσει

Κάθε πράγμα στον καιρό του κ ο κολιός τον Αύγουστο. Ωστότσο, ο καιρός έχει τα γυρίσματά του. Άλλες μέρες μπορεί να θες (να γεννήσεις) κ άλλες όχι.
Σ’ αρέσει δε σ’ αρέσει, έτσι πάει σήμερα κύριος.
Α-ΠΕΡ-ΓΟΥ-ΜΕ!!!
Κι αν το σώμα μας (κ το έμβρυό μας) έχουν τη δική τους αντίχριστη βούληση κ αυτήν ακόμα μπορούμε να την επηρεάσουμε! You know, προγραμματισμένος τοκετός!!! Τελικά το παν σε αυτή τη ζωή είναι να έχεις πρόγραμμα.

Σήμερα λοιπόν δε γεννάει ΚΑΝΕΙΣ.
Κοντολογίς ας το σκεφτούμε. Γιατί;
Επειδή η ημερομηνία από μόνη της είναι σημαδιακή;
Επειδή δε θέλουμε να καταγραφεί το νεοφώτιστο βρέφος μας στην ιστορία της ανθρωπότητας ως wannabe ή ως παραλίγο anti-christ;
Επειδή μήπως δε θέλουμε να καταγραφούμε ΕΜΕΙΣ στην ιστορία ως μάνα του εν λόγω διαβολικού βρέφους;

Ο Πολάνσκι πριν από μας για μας είπε κάποια πράγματα. Ειλικρινά, προσπάθησε να μας προειδοποιήσει. Ας το πάμε όμως το θέμα ένα βήμα παραπέρα. Τι θα συνέβαινε άραγε αν το μωρό της Rosemary έβγαινε για τα καλά από το αβγό του;
Μήπως θα το κορόιδευαν οι συμμαθητές του στο νηπιαγωγείο και το διαβολόπαιδο θα εκδικούνταν και θα τους έστελνε όλους στον οξ’ από δω;
Μήπως η φουκαρο-Rosemary πεπεισμένη πια για το χαρακτήρα και τις προθέσεις του ανθρώπου που έφερε στον κόσμο θα μεταλασσόταν σε μια τραγική μάνα, μια σύγχρονη Μήδεια που πρώτα θα το αφαλόκοβε στον ύπνο και στη συνέχεια συναισθανόμενη τις ευθύνες της και κυνηγημένη από τις Ερινύες θα μετακόμιζε σε κανά μοναστήρι μέχρι να σχωρεθούν τα πεθαμένα της (γιατί σιγά μη μας έκανε τη χάρη να αυτοκτονήσει)!

Ειλικρινά δεν ξέρω ποιο σκοπό εξυπηρετεί όλη αυτή η υστερία.
Μήπως είναι απλά ένα κόλπο των μαιευτηρίων και των γυναικολόγων να προγραμματίσουν λίγο τους τοκετούς και να βγουν έξω απόψε το βράδυ να τα σπάσουν; Μήπως ήρθε επιτέλους κ η δική τους ευκαιρία να κάνουν ένα ροκσταριλίκι;

Όμως πού να πάει κανείς μια τέτοια μέρα –γιατί ας μη γελιόμαστε βρε κουτά- μουσική σήμερα ΔΕΝ παίζουν τίποτα τυχαίοι, μόνο σατανιστές!!! Κ επί τη ευκαιρία να ποιοι θα είναι αυτοί σύμφωνα με το avopolis. Άμα, λέμε άμα, είστε κ εσείς γυναικολόγος και το ρίξετε έξω σήμερα, άντε καλή διασκέδαση, μπράβο κ συγχαρητήτρια για το κόλπο -μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια- και πιείτε κ κανά ποτάκι για μας.

Σας αφήνω τώρα, πα να κάνω καμιά βουτιά.

Τα λεφτά μας πίσω

Δε νομίζω ότι υπάρχει πιο ηλίθιος τρόπος από αυτόν που έχει υιοθετήσει το avopolis για να παρουσιάζει τα επερχόμενα live. Θέλω η γυναίκα να δω τις συναυλίες που θα γίνουν και να κάνω τα κουμάντα μου (βλ. συναυλιοδάνειο) και δε μπορώ! Γιατί το avopolis θεωρεί ότι πρέπει να με ενημερώσει για κάθε live που γίνεται σε κάθε τρύπα της Αθήνας, χωρίς να υπάρχει κάποια κατηγοριοποίηση (τύπου: συναυλίες κανονικές, συναυλίες παίρνω την κιθάρα μου και σας τραγουδάω, συναυλίες από τον κάθε πικραμένο που τυγχάνει να έχει γνωστό που έχει ένα μπαρ και του επέτρεψε να παίξει το Σάββατο το βράδυ και έχει και ένα ξάδερφο στο sonik που του έταξε να μπει η συναυλία στο avopolis). Θα μπορούσαν τουλάχιστον να ξεχωρίσουν έλληνες με ξένους καλλιτέχνες. Τον Κοργιαλά ας τον βάλουν και στα δυο, πάει για διεθνή καριέρα

Και τώρα που το θυμήθηκα... Το gagarin έκανε γαργάρα και τους white stripes (περσινά ξυνά σταφύλια θα μου πεις, να’ ταν κι άλλα τα 45 ευρουλίνια), αλλά και την isobel cambell για την οποία αγοράσαμε εισιτήριο και η συναυλία δεν έγινε ποτέ (και καλά αναβλήθηκε αλλά καταλαβαίνετε, άντε γειά isobel). Ούτε φωνή ούτε ακρόαση για εξαργύρωση των εισητηρίων.


Επίσης πρέπει να σας πω ότι αν θέλετε να διαφημίσετε κάτι και δεν έχετε λεφτά, για ραδιόφωνα, περιοδικά, έστω μια athens voice, κανένα πρόβλημα. Πάρτε μερικές φλούδες λαμαρίνας, παλιά ξύλα, ότι έχετε εύκαιρο τέλος πάντων, φτιάξτε ένα στένσιλ, πάρτε κι ένα σπρέι της αρεσκείας σας και φτιάξτε τη διαφήμιση σας. Μετά ξαμολιθείτε στην Αθήνα και όπου βρείτε μάντρα, συρματόπλεγμα, ερείπιο, καρφιτσώστε από ένα. Γρήγορα, καθαρά, οικονομικά. Όπως ακριβώς έχει κάνει και αυτός ο μπάρμπας (δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται περι μπάρμπα), ο οποίος έχει γεμίσει τον κόσμο με τα Σπίτια Σκύλων του.



Η διαφήμιση του εθεάθη σε Κατεχάκη, Πειραιώς, Σπάτα, Αχαρνών (μέχρι στιγμής). Δηλαδή αν ποτέ πάρω σκύλο, το Σπίτι Σκύλου θα το πάρω σίγουρα από αυτόν. Στην Πειραιώς τον έπιασε και το καλλιτεχνικό του και το έκανε μωβ-ροζ.



Μετά τα μελισσάκια κυνηγήστε τα Σπίτια Σκύλων!


Επίσης πρέπει να σας πω ότι πολύ μου έχει αρέσει αυτό το έργο τέχνης που βρίσκεται στην Αττική Οδό, έξοδο Υ2 στον περιφερειακό του Υμηττού.



Mπράβο στα παιδιά που το έφτιαξαν και σ’ αυτούς που επέλεξαν να το βάλουν εκεί. Έχει και κάποια άλλα εκεί κοντά αλλά είναι δύσκολο να τα φωτογραφήσω εν κινήσει.

Τέλος, δείτε κι αυτό το κλιπάκι και μη μου πείτε ότι δεν το θυμάστε…

Μπουρλότο

Σήμερα το πρωί με ξύπνησε ο Καλαμίτσης με την εξής είδηση: ψηφίστηκε νομοσχέδιο βάσει του οποίου θα γίνεται καύση των νεκρών στην Ελλάδα, εφ'όσον το επιτρέπει η θρησκεία τους. Δλδ πρέπει να αλλάξω θρησκεία στα χαρτιά για να μπορέσω να με κάψουνε; Αν είμαι γραμμένη χριστιανή ορθόδοξη και θέλουν να με κάψουν οι δικοί μου, θα το απαγορεύσει κάποιος παπάς; Στειλτε μου κανένα link αν βρείτε γιατί έψαξα λίγο αλλά δεν πέτυχα κάτι σχετικό στις ειδήσεις.

Δεν το διάβασα όλο εννοείται γιατί τράβηξα μεγάλη σύγχηση. Γιατί δε μας λέτε και ΠΟΤΕ γεννηθήκατε μαντάμ; Δεν παραλέιψατε να μας πείτε βέβαια οτι ξεκινήσατε την καριέρα σας έξι ετών. Δε μένει παρά να μας πέιτε τώρα οτι αυτό ήταν το 1980. Αχχχχχχχχ εδώ και μέρες σκέφτομαι αυτό το παραμύθι, "τα καινούρια ρούχα του βασιλιά", το ξέρετε; Δε θα βγει κάποια μέρα ενας να πει οτι ο βασιλιάς είναι γυμνός, να πει τι καααανετε ρε παιδιά, που την πάτε τη γιαγιά;

Αφιέρωμα στα Χριστουγεννιάτικα Παίγνια

Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες διαστάσεις της γιορτής των Χριστουγέννων είναι τα παιχνίδια. Δε εννοώ τα παιδικά παιχνίδια όμως, αλλά αυτά που παίζουν όλοι μαζί οι ενήλικες -κ μην πάει βρε κουτά ο νους σας στο πονηρό- σε ρεβεγιόν και λοιπές συναθροίσεις.

Χθες ένας φίλος μου έλεγε πότσο βαριέται σε όλες αυτές τις συναθροίσεις και πότσο άσκημα κανείς περνά εν γένει γιατί "πρέπει" να είσαι ευγενικός και να μιλάς με όλον τον ετερόκλητο κατά βάση κόσμο και πως αυτός άφού εξαντλήσει την ευγένεια και τη διάθεση του για κοινωνικοποίηση -που ούτως ή άλλως είναι εξαρχής μειωμένη- μετά εφάπτεται στο μπαρ, πίνει τον %^&* του, διασκεδάζει για λίγο κ μετά γίνεται ντίρλα βρίσκει έναν καναπέ-πολυθρόνα κ λουφάζει ή απλά τον κόβει γιατί δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της συνέχειας της βραδιάς.

Επίσης σημείωσε πότσο καλύτερα περνά κάποιος σε αυτές τις περιπτώσεις όταν βρίσκεται με το έτερόν ήμισυ -λες κ αυτό δεν υποτίθεται πως γενικά ισχύει- καθώς μπορεί είτε να γίνει αδιάκριτος και να χαμουρεύεται σε φάση φάτε μάτια ψάρια σε δημόσια θέα -φτου του- είτε γιατί στην τελευταία φάση της ντίρλας υπάρχει ένας πρόθυμος ώμος για να γύρεις!!!

Ας περάσουμε στο πώς κανείς περνά το βράδυ του αν τελικά το αποφασίσει να παραβρεθεί σε μια τέτοια εκδήλωση.

Κεφάλαιο 1ο - Χαρτοπαιξία

Τις προάλλες είδα στις ειδήσεις πως εξιχνιάστηκε ένα έγκλημα όπου τα θύμα -ξυλοκοπημένο μέχρι θανάτου σε ερημική τοποθεσία- εξόργισε "μέχρι θανάτου-του" τους συμπαίχτες του στα χαρτιά επειδή εγκατέλειψε το καρέ με χρέος...6 ευρώ!!!! Δεν υπερβάλλω καθόλου!!!

Ευτυχώς αυτά τα φαινόμενα ακόμα δεν έχουν γίνει κανόνας. Η συνήθης ψυχοσύνθεση των παικτών στα καρέ που έχω βρεθεί εγώ είναι τα εξής:

1)Ο GOD-damned, πνευματικός απόγονος της οικογένειας Μησοτάκη είναι ο από χέρι κ πόδι χαμένος της βραδιάς (όπως λέει κ ο lover-μάνος Beck "I'm a loser babe, so why don't you kill me").
Θα χάσει όπως και να χει.
Όλοι οι νόμοι των πιθανοτήτων αντρέπονται σε βάρος του, η φύσις κ η τράπουλα συνομωτούν κ όλοι το διασκεδάζουν, ακόμα κ ο ίδιος.
Ποντάρει λίγα; Χάνει. Πολλά; Guess what!
Φτάνει στο 20, η μάνα φέρνει 21.
Φέρνει 21; Η μάνα σηκώνει τη μπάνκα με 3 εφτάρια.
Είναι τελειωμένη υπόθεση!!!
Δανείζεται κ πάλι χάνει. Σε περίπτωση strip-pocker όλοι πια έχουν βαρεθεί να βλέπουν τα απόκρυφά του.

Εξαιρώντας την περίπτωση strip που δεν έχω παίξει είμαι ο κατά κανόνα loser όλων των χαρτοπαικτικών βραδιών.

2)Ο total-winner. Είναι το αντίθετο του GOD-damned. Είναι αυτό που όλοι οι παίκτες θα θελαν να είναι αλλά για κάποιο λόγο -που#$% κενονία- δεν τους κάθεται. Είναι σαν το γνωστό άτιμο παπί Γκαστόνε Ντακ που σκοντάφτει κ ουπς πέφτει πάνω σε 500ευρα ενώ εσύ σε μπανάνα κ μουχλιασμένη να ζέχνει.
Προφανώς το πως παίζει ουδεμία σημασία έχει αφού στο τέλος σηκώνει ό,τι υπάρχει. Στους δικούς μου κύκλους επειδή κανείς δεν είναι γύφτουλας την άλλη μέρα κερνάει τους υπόλοιπους κ ειδικά...ξέρετε ποιον!

3)Ο wannabe-total-winner. Αυτός έχει την πιο κατακριτέα συμπεριφορά στο καρέ. Προσπαθεί με πραγματική αγωνία να ποντάρει σωστά κ έξυπνα. Τον λούζει κρύος ιδρώτας όταν ρίχνει η μάνα. Όταν πιάσει κάποια λεφτά στα χέρια του παίζει υπερβολικά σφιχτά κ αμυντικά για να μην τα χάσει. δηλαδή παίζει για να κερδίσει και όχι για να παίξει. Επίσης πάντα εκείνη την ώρα θυμάται πως έχει αφήσει το φαί στο φούρνο που κινδυνεύει να καεί κ κάνει quit game. Αν χάσει κλαίγεται λες κ του φταιξαν οι συμπαίχτες του. Τσιπιές!!!

4)Ο τροχονόμος. Δεν τον ενδιαφέρει το αν θα χάσει ή θα κερδίσει. Δεν τον ενδιαφέρει ούτε πώς θα παίξει. Ο άνθρωπος αυτός είναι άρρωστος. Είναι εμμονικός με τα συστήματα κανόνων. Ξέρει τους κανόνες στην Πάρνηθα, στην Πάτρα, έξω, παντού κ ΕΠΙΜΕΝΕΙ να τηρούνται ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ. Έχει μνήμη ελέφαντα κ πάντα ξέρει ποιος αδίκησε ποιους με βάση ποιο σύστημα κανονισμών.


Κεφάλαιο 2ο - Μονόπολη

Άλλο ένα παιχνίδι από τα παιδικά μας χρόνια που αναβιώνει κάθε χρόνο τις άγιες μέρες. Για τον ενήλικα παρουσιάζει ενδιαφέρον με διαφορετικό τρόπο από ότι για τον μπόμπιρα καθώς τον βάζει στη διαδικασία του να σεβαστεί διάφορους κανόνες όπως οι υποθήκες που συνήθως χάριν απλούστευσης «δεν παίζονται».

Οι συγκρούσεις μεταξύ γιγάντων ή ο φουκαράς που φαλήρησε (από δήμαρχος κλητήρας) και φυσικά ο ρόλος-κλειδί της τράπεζας εκτός του ότι διασκεδάζουν εξοικειώνουν μικρούς και μεγάλους σε υγιέστερα μοντέλα οικονομικής συμπεριφοράς, καθώς οι αγοραπωλησίες ακινήτων και οι επενδύσεις στη μονόπολη βασίζονται στη λογική της αποταμίευσης, δηλαδή του διαθέσιμου χρηματικού ποσού του παίκτη, που δυστυχώς τείνει να αποτελέσει άγνωστη λέξη για μικρούς και μεγάλους.

Δεν είναι τυχαίο πως στην Αμερική ήδη κυκλοφορεί κ κάνει θραύση επιτραπέζιο παιχνίδι όπου οι παίκτες μπαίνουν σε εμπορικό κέντρο-ναό τύπου “the MALL” χωρίς μετρητά αλλά με πιστωτική κάρτα κ νικητής είναι αυτός που την χρεώνει περισσότερο!!! Τι πάει να πει εδώ ο ποιητής;


Επίσης κυκλοφορεί λέει κούκλα Barbie με πιστωτική κάρτα για το κοριτσάκι κ μηχάνημα ανάγνωσής της, ώστε να μάθουν τα παιδάκια τη χαρακτηριστική κίνηση στο μηχάνημα, συνοδευόμενο από εκπαιδευτικό βιντεάκι όπου τη Barbie την παίρνει τηλέφωνο μια φίλη της και της εξηγεί πώς χρησιμοποιείται μια πιστωτική κάρτα. Καλό;

Μήπως να μεταναστεύσω σε άλλον πλανήτη; Λέω, μήπως;

Ο Αrthur, η Mary και τα New Year's Resolutions

Όταν πήγαινα πέμπτη δημοτικού, στα αγγλικά ήμουν στην τρίτη κανονική. Εκείνη λοιπόν τη χρονιά καθώς και την επόμενη η miss Emily στα αγγλικά μας έκανε ένα βιβλίο σε συνέχειες το οποίο δε θυμάμαι πώς ακριβώς το έλεγαν αλλά φοριόταν πάρα πολύ στα φροντιστήρια εκείνη την περίοδο κ plz αν το θυμάστε να μου το πείτε. Είχε υπόθεση και πολύ σασπένς!!!

Οι 2 κεντρικοί ήρωες ήταν ο Arthur και η Mary. Ο Arthur αν δεν απατώμαι ήταν υπάλληλος σε κάποια βιβλιοθήκη, κλασσικός κοκκινοτρίχης άγγλος με φακίδες, μη φαντάζεστε τώρα κανά μωρό ιδιαίτερα hot, μάλλον προς το not θα τον χαρακτήριζα, ψηλός και αδύνατος, ντυμένος με τριμμένα από τη χρήση κατά βάση άπλυτα τζην κ καμπάνες, ωστότσο απόλυτα συγχρονισμένος στη ζωή του με την ώρα του τσαγιού, μίζερος αλλά ταυτόχρονα αρκετά loser για να ανέβει στην εκτιμησή μου σε ασυνείδητο επίπεδο από τότε που ήμανε ακόμα παιδάκι -είδε ο γύφτος τη γενιά του- καθώς μπεκρούλιαζε με την πρώτη ευκαιρία και γενικά ρεμάλιαζε στις παμπ μέχρι να τον διώξουν -στο ellada θα λέγαμε μέχρι πρωίας.

O Arthur ήτανε αιωνίως in love με τη Mary η οποία φυσικά δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα. Γενικά ήταν απάλευτος τυπάκος κ προσπαθούσε να καταστρώσει διάφορα τύπου-loser-πάντα σχέδια δράσης για να της πιάσει κουβέντα και να κάνει o φουκαράς draw attention και ένα καλό first impression, τα οποία φυσικά αποτύγχαναν όλα παταγωδώς προς τεράστια άλλοτε απογοήτευση και άλλοτε διασκέδαση του παιδικού αναγνωστικού κοινού.

H Μary ήτανε ξανθιά, πολύ αδύνατη και όμορφη αγγλιδούλα κ αυτή με τις καμπάνες της και τα τζινάκια της. Δε θυμάμαι άλλες λεπτομέρειες για τη ζωή της εκτός από το γεγονός πως είχε ένα όμορφο κ τακτοποημένο σπίτι σε αντίθεση φυσικά με την τρώγλη-γιάφκα του Arthur.

Κομπαρσιλίκια στο βιβλίο έκαναν 2 ακόμα ήρωες. Έπαιζε ο Bruce, λεφτάς αντίζηλος του Arthur ο οποίος αντικειμενικά ήτανε πολύ greek lover δλδ μελανούρι, με τη μαύρη τρίχα του στήθους να ξεπροβάλει από το μισάνοιχτο λαχούρι πουκάμισό του -βλέπετε ήταν της μοδός τότε το body hair-, επιδειξίας με το πορτοφόλι του και το κάμπριο σπορ αμάξι του -προς τεράστια ζήλια- ψώρα του Arthur- έβγαζε συχνά ραντεβού τη Mary προς απογοήτευση κ οργή του παιδικού φυσικά αναγνωστικού κοινού.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα lesson όπου είδε κ απόειδε ο Arthur πήγε σε μια παμπ ήπιε τον κώ%^ του και μετά αποφάσισε όπως ήτανε επαρκώς μεταξύ tipsy κ λιάρδας -κ μάλλον πιο κοντά στο δεύτερο- να πα να της τα ξεράσει όλα ο μαύρος. Προς κακή του τύχη βέβαια πέτυχε παρκαρισμένο το Bruce όξω από το σπίτι της λεγάμενης κ το σχεδιο πήρε πού&*.

Όπως είναι εξώφθαλμο η συνέχεια της βραδιάς διαδραματίστηκε σε 2 παράθυρα. Το μεν ζεύγος Mary-Bruce πήγανε σε ξενέρωτο-ρομαντικό ρεστοράν με κεράκια να χαλβαδιάζει ο μπήχτης παλιο-Bruce όσο τον έπαιρνε αλλά ευτυχώς -για όλους- το πρόσωπο δεν ενέδωσε. Το βιβλίο όπως είναι φυσικό εστίασε στο τι ακριβώς παρείγγειλαν και στους απαραίτητους διαλόγους με το γκαρσόνι. Από την άλλη ο Arthur επέστρεψε σε παμπ να πειραματιστεί με τις επιπτώσεις του ζύθου στην ψυχολογία και τη σωματική αντοχή του ανθρώπου, πότσο μάλλον του πακετωμένου και την επόμενη μέρα πήγε στη δουλειά με εμφανές hangover αλλά μην το κάνουμε κα θέμα γιατί δεν ήτανε δα κ η πρώτη φορά!

Κομπάρσος στο βιβλίο ήτανε και μια καστανή γεματούλα με σγουρά φουντωτά μαλλιά ονόματι Sheila -το έχω συγκρατήσει το όνομά της γιατί θυμάμαι με είχε εντυπωσιάσει ως weirdo- της οποίας δυστυχώς έχω λησμονήσει τα λοιπά στοιχεία. plz αν υπάρχει blogger που τα έχει συγκρατήσει ας με διαφωτίσει κ θα χρωστώ αιώνια ευγνωμοσύνη.

Για να μη σας αφήσω χωρίς δικαίωση πρέπει ξέρετε πως στο τέλος του δεύτερου βιβλίου η ερωτική εξομολόγηση έγινε με επιτυχία και το πρόσωπο ενέδωσε!!! Ακόμα θυμάμαι τη μέρα που κάναμε ανάγνωση τα εν λόγω κείμενα από το βιβλίο και την τρομάρα μου να μη μου ζητήσει η miss Εmily να κάνω ανάγνωση τον Arthur. Αλήθεια σας λέω σε ότι έχω ιερό -στο όνομα του τζατζίκη- θα έμενα σέκος από την τρομάρα και τη ντροπήηηηηηηηηηηη μου! Τέτοια ταύτιση με το δράμα των ηρώων!!!

Τέλος πάντων κα επειδή δικαιωματικά πια θα αναρωτιέστε γιατί κάθεστε και τα διαβάζετε όλα αυτά πρέπει να σας πω πως το χριστουγεννιάτικο lesson του δεύτερου βιβλίου ήτανε τα new years resolutions του ρημαδο-Arthur που λίγο πολύ ήτανε:
1. να του κάτσει η Mary με κάποιο τρόπο και
2. να ελαττώσει τα ξίδια.

Με αφορμή λοιπόν όλα αυτά θα σας πω και εγώ τη λίστα μου με τα όχι-και-τόσο προσωπικά new year's resolutions που δε με πειράζει να δημοσιοποιηθούν. Τα υπόλοιπα συγχωρέστε με τα κρατώ για πάρτη μου. Έχουμε και λέμε με τυχαία σειρά

• να ελαττώσω δραματικά έως να βγάλω από τη ζωή μου το τσιγάρο -πολύ θεά για να πεθάνει κ έτσι τστστστσ-


• να χάσω κανα κιλό ώστε να γίνω ακόμα πιο θεά γιατί έρχεται κ καλοκαίρι κ δε λέει-


• να ξεκινήσω επειγόντως κάποιου είδους σωματική άσκηση κατά προτίμηση μη ελληνικούς, βάρβαρους χορούς -γιατί είναι κάπως διασκεδαστικοί κ παράλληλα βοηθούν τη σκηνική παρουσία- και δευτερευόντως γυμναστήριο -κλαψ-γιατί παραέχω γίνει ζυμαρούλης -πλατς-


• να βελτιωθώ στην κατανόηση των μαθητών μου γιατί εκεί παίζει το 80% του παιχνιδιού


• να ξαναξεκινήσω μαθήματα με τη δική μου δασκάλα-


• να βάλω κάτω τους stifunko κ επιτέλους να γίνουμε υπερ-μπάντα όλων-των-εποχώνε 40 χρόνια επιτυχίες+έτσι-


• να κάνω επιτέλους το πολυπόθητο ταξιδάκι Ισπανία-Πορτογαλία ή στην Ισλανδία-


• να δω λίγο πιο ζεστά το ενδεχόμενο του να κάνω κανα μπάνιο αυτό το καλοκαίρι


• να σβήσω από τη λίστα των 100 πραγμάτων που πρέπει να κάνω οπωσδήποτε πριν τα κακαρώσω κανά 2 bullets και στα καπάκι να τα αντικαταστήσω με άλλα


• να κάνω ένα ταξιδάκι ως βουνό στο Μωάμεθ κ να πα να δω κάπου έξω τη λατρεμένη Μπγιορκ once again

Υ.Γ.1 Τα συγχαρητήριά μου στη miss Emily για την καταπληκτική επιλογή αυτού του μη ανιαρού και εντελώς διδακτικού από κάθε άποψη βιβλίου, δεν ξανάγινε!!!

Υ.Γ.2 Λατρεμένοι αναγνώστες, καλά να σας μπει το 6, σας στέλνω τις θερμότερες παραληρηματικές ευχές μου!!! Τα λέμε από του χρόνου!!! Deliria MUST-GO-ON&ON&ON&ON....

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός

Κάποια στιγμή πρέπει να δοθεί ένα τέλος σε αυτόν τον εμπαιγμό!
Τι πα να πει το... ήμισυ του παντός;
Μόνο ένας jackass θα μπορούσε βασίσει τη ζωή του σε αυτό το γνωμικό.
Ωστό-τσο....η πράξη διαψεύδει!

Επειδή δλδ κάναμε μια κουτσουρεμένη αρχή σε κάτι- έτσι για τα μάτια του κόσμου- το έργο που πρέπει να διεκεπραιωθεί έχει αυτομάτως σχεδόν αγγίξει τη μέση; Μη χέσω...
Και ποιος είναι αυτός που μπορεί να εκτιμήσει με κάποια σχετική αξιοπιστία ότι το διεκπεραιωθέν έργο έχει ολοκληρωθεί τουλάχιστον κατά 50%;

Ας δώσουμε ένα απλό και τυχαίο παράδειγμα.

Θέλω να χάσω 8 κιλά (καλό είναι αυτό για αρχή).
Αν είχα αρχίσει δίαιτα σήμερα (ας σημειωθεί στα πρακτικά πως ούτε και σήμερα άρχισα), σύμφωνα με το παραπάνω ηλίθιο γνωμικό θα έπρεπε μέχρι τη στιγμή που μιλάμε να είχα ήδη χάσει 4 ολόκληρα κιλά. Εεεεεεξκιουζ μι; Πώς σας φαίνεται αυτο;

Αν ήταν έτσι οι δίαιτες...

Από την άλλη πόσες και πόσες φορές έχουμε επιτακτικά θα έλεγα να κάνουμε κάτι αλλά όχι, δεν το αρχίζουμε ακόμα γιατί απλά... το χουμε!
Στο ρητορικό αυτό ερώτημα εγώ θα απαντούσα "ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΕΣ".

Εδώ ο λαικός εμπαιγμός λέει κάλλιο αργά παρά ποτέ... και λειτουργεί καθυσυχαστικά στον οληγωρούντα, κατά βάση οκνηρό και ανεύθυνο jackass.

Παράδειγμα βγαλμένο από τη ζωή.

Ξέρω ότι σε 2 εβδομάδες δίνω εξετάσεις γραπτές πάνω σε συγκεκριμένη ύλη. Έχω μπει στη διαδικασία να συγκεντρώσω το 90% του υλικού και έχω ανοίξει και ξεφυλλίσει ένα τμήμα της τάξης του 10%. Συγκρίνετε και πάλι τις ενέργειές μου με τη γνωστή παροιμία του τίτλου και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.

Οι μέρες περνούν αβασάνιστα και τίποτα δεν με πτοεί στο να μη συνεχίσω αυτό που ανέλαβα. Οι εκλάμψεις μου προς την αντίθετη κατεύθυνση σβήνουν γρήγορα με το που ξεστομίσω τις σκέψεις σχετικά με τις τύψεις μου. Να τώρα ας πούμε όλα πάνε καλά...

Αν κάποια στιγμή με ξαναπιάσει, θα γράψω

Για το λόγο αυτό ακριβώς ξεκίνησα να κάνω αυτό που όλοι βλέπετε.
Περιμένω φυσικά με αγωνία τις κραυγές αγανάκτησης προς το προαναφερθέντα γνωμικά ή προς κάποια άλλα που σας προσβάλλουν τη νοημοσύνη και με ακόμα μεγαλύτερη αγωνία τα παραδείγματα-πάντοτε βγαλμένα μέσα απ' τη ζωή- που καταρρίπτουν τις λαικές αυτές πα%$ριές.

Μέχρι ξέρετε πότε σας φιλώ