Παραλήρημα

Κυριακή, Ιουλίου 09, 2006

Αστακομακαρονάδα- Μέρος 2ο

1. Κλασσικό, αγαπημένο κ δοκιμασμένο. Ποτά + μουσική ίσως τα καλύτερα στη πόλη. Το πρόβλημα είναι αλλού σε αυτά τα μέρη. Ο αστακός και το μακαρόνι παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον, ωστότσο περιορίζονται στο να αλληλο-επιδεικνύονται συστηματικά όμως δεν αναμιγνύονται ποτέ. Ο αστακός ή που ασχολείται με άλλους αστακούς, ή που δεν καταλαβαίνεις με τι τον ενδιαφέρει να ασχοληθεί στη ζωή του. Πάντως σε καμιά περίπτωση παρά το γεγονός ότι πληθυσμιακά ευδοκιμεί δεν ασχολείται με μακαρόνια κ τέτοιες μαλακίες. Άλλωστε έχει τότσα ενδιαφέροντα. Οι φίλοι του, η δουλειά του, το ποδόσφαιρο (αμάνε), η μουσική, τα χόμπι’τ. Παρόμοιες είναι οι ασχολίες και για τα παρακείμενα ζυμαρικά.

Ένα έχω να πω μόνον: Το attitude Γιάννα Αγγελοπούλου στο επιμελώς alternative κανέναν στο σύμπαν δε βοήθησε στο γκομενικό!!! Ρωτήστε κ την ίδια.

2. Τα συναυλιακά events προσφέρονται για επίδειξη πλούτου, τρεντιάς και ανασφάλειας ολούθε, όχι όμως για μαγείρεμα. Αυτό είναι σταθερή και αναγνωρισμένη αξία από παλιά. Σταθερή επίσης είναι η πληθυσμιακή κυριαρχία του αστακού ως είδους σε αυτές τις διοργανώσεις. Θα περίμενε κανείς λοιπόν πολλά τριγύρω να συμβαίνουν. Του κάκου… φυσικά!!!
Δεν θα υπεισέλθω στο μειωμένο μουσικό ενδιαφέρον ειδικά για φέτος (θα αποτελέσει αντικείμενο άλλου ποστ) αλλά πρέπει να επισημανθεί η μειωμένη προσέλευση του αστακού σε αυτά συγκριτικά με άλλες χρονιές. Αιτία του φαινομένου η γνωστή τρισκατάρατη διοργάνωση (αμάνε)!!! Εννοια σας όμως φίλες μπλογκερς και θα το βγάλουμε το άχτι μας. Φεύγω για Βερολίνο 21 με 31 Ιουλίου και λέω να προβώ σε βανδαλισμούς στην πόλη για αντίποινα.

3. Άλλη μια περιοχή φιλική προς τον αστακό τον αρτίστα , τον super-extra proud, αν με εννοείτε!!! Εκεί πια τη χάνεις εντελώς τη μπάλα, για να το θέσω ποδοσφαιρικά. Δεν ξέρεις δλδ αν πράγματι έχεις αστακό δίπλα σου.
Η εμπειρία μου από το συγκεκριμένο προαναφερθέν μαγαζί ήταν απογοητευτική. Τίγκα στο ανδρομάνι, ενδυματολογικά απερίγραπτο. Αυτό το αηδέστατο mainstream καλοκαιρινό άσπρο δερμάτινο πατούμενο πως το λένε; Σκαρπίνι ή Μοκασίνι; Μπερδεύομαι…
Για να μην το κουράζουμε άλλο:
ΜΗΝ ΤΟ ΦΟΡΑΤΕ!!! Καλύτερα ξυπόλυτοι. Ομοίως ΜΗΝ ΤΟ ΣΥΝΔΥΑΖΕΤΕ με λευκό λινό πουκάμισο με ανοιχτά κάποια κουμπιά και ανοιχτόχρωμο υφασμάτινο πανταλόνι.
ΤΙ ΘΕΛΕΤΕ;
ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΟΤΩΣΕΤΕ;
Να μας σπάσετε τα μάτια;
Δε λέω να βάλετε στενό διαφανές παρεό και μπαντάνα στο κεφάλι (μόνον). Χαθήκανε τα τζην, οι βερμούδες (όχι παραλλαγή pleaeaeaeaeze) και τα t-shirt κλασικά κ αγαπημένα; Ημαρτον!!!

4. Εδώ πραγματικά η επιστήμη σηκώνει χέρια κ πόδια ψηλά. Παραιτούμαι από οποιαδήποτε στυλιστική παρατήρηση. Είναι σα να θέλει να κάνει σεξ ένας σκύλος του Αγίου Βερνάρδου με ένα τσιουάουα. Μα γίνεται; Είναι τέτοιο το culture shock που προτιμώ να σιωπήσω…


Πριν σιωπήσω όμως θα θελα να υποδείξω πως αυτής της κατηγορίας οι αστακοί κανένα ολωσδιόλου πρόβλημα δεν έχουν στην ανάμιξη με ζυμαρικά της αντίστοιχης (Παναγίτσα-τσα) συνομοταξίας.

5. Εδώ το κοινό πάντα είναι ετερόκλητο. Πάντοτε συνυπάρχουν αρμονικά αστακοί και ζυμαρικά όλων των κατηγοριών. Κάτι μου φάνηκε πως μαγειρευότανε εκεί πέρα μέσα γενικά.
Η παρέα μου αποτελούμενη από 3 γυναίκες -πραγματικά dressed to kill- έχω την αίσθηση πως μέτρησε κάπως στο χώρο, χωρίς βέβαια να πιάσουν κάτι συγκεκριμένο οι κεραίες μου. Η αλήθεια είναι πως δυσλειτουργώ ολίγον σε αυτόν τον τομέα της ανίχνευσης. Πάντως δεν ήταν ότι πιάσαμε καμιά συζήτηση, έστω για το τουρκοκυπριακό ζήτημα βρε αδερφέ…
Bottom line: Μια εικόνα = 10000000000000000000000 λέξεις

κοτκοτκοτκοτκοτκοτκοτ

6, 7. Δεν έχω λόγια να περιγράψω το γκραν σουξέ μας σε αυτές τις 2 περιπτώσεις. Σα να βλέπανε Σκλεναρίκοβα-Ζυγούλη και Ναόμι Κάμπελ μαζί. Τι φωνάζανε «ΚΑ@##, ΚΑ@#$»!!! Χέρια-πόδια να βγαίνουνε από πόρτες, παράθυρα και οροφές!!! Να αλλάζουν δρόμο ή λωρίδα για να πετάξουνε το καφριλίκι. Ωρε «ΟΥΣΤ»!!! Για να μην πω «ΟΥΓΚ». Ο τελευταίος την πλήρωσε ο φουκαράς γιατί όσο να πεις εξοργίστηκα. Περιορίστηκα να του πω πως επί 2,5 ώρες έπινα το ποτάκι μου ωραία+καλά στο SOUL κ αν κόταγε ας ερχότανε να λογαριαστούμε εκεί μέσα. Επειδή όμως κιότεψε ας γυρίσει σπιτάκι του να πιεί το γαλατάκι του κ να διαβάσει ωραία+καλά το τσοντάκι του κ ας αφήσει κ μας να φτάσουμε σώες στα φρένα κ γενικότερα σπιτάκι μας χωρίς παρενόχληση.

Συμπέρασμα του ποστ: Την αστακομακαροναδά πολλοί αγάπησαν ωστότσο ελάχιστοι απόλαυσαν.
(to be continued)

Ετικέτες , ,

Αστακομακαρονάδα - Μέρος 1ο

Το ιδανικό σεξ είναι σαν την αστακομακαρονάδα. Εξωτικό σε γεύσεις κ αρώματα αλλά σπάνιο να το βρεις όπως κάθε ξεχωριστή απόλαυση σε αυτή τη ζωή. Εκτός του ότι κοστίζει ακριβά, διόλου δε σηκώνει εκπτώσεις στη λεπτομέρεια πχ τα μακαρόνια κ ο αστακός δε μπορεί να είναι κατά το βράσιμο 2 αμοιβαία αποκλειόμενα σύνολα που στο τέλος αναμιγνύονται. Η μεταφορά πιστεύω είναι προφανής.

Η διατροφή του μέσου ανθρώπου κατά βάση περιλαμβάνει πιο ταπεινές αλλά και λιγότερο εύγευστες επιλογές όπως φακές, λαχανοντολμάδες, μπριαμ κλπ. Δε μπορεί όμως κανείς να ζήσει μόνο με φακές όλη την ώρα, ούτε κ μόνο με μπριάμ. Εκτός του ότι θα βαρεθεί (αυτό θα συμβεί πολύ σύντομα) θα αναπτύξει διάφορα προβλήματα υγείας μεσοπρόθεσμα -δε μιλώ για ψυχολογικά- όπως αβιταμινώσεις κλπ.

Μετά μια σύντομη περίοδο ασιτίας και μια ακόμα μεγαλύτερη αποκλειστικής διατροφής με όσπρια και λοιπά δημητριακά κάθε φυσιολογικός άνθρωπος που έχει τύχει –θες από σπόντα- να δοκιμάσει έστω κ μια μπουκιά αστακομακαρονάδας την επιθυμεί και τη νοσταλγεί σφόδρα. Θέλει φανατικά ολόκληρο το πιάτο γιατί θυμάται την αγαλλίαση της απόλαυσης, ωστότσο όσο ο καιρός περνάει και το στερείται κάποιες λεπτομέρειες αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Πάντως το bottom line μένει αναλλοίωτο.

Δε σας κρύβω πως ώρες-ώρες εύχομαι να έτρωγα αστακομακαρονάδα ακόμα και μέσα στο ασθενοφόρο που θα με μετέφερε στο νοσοκομείο για πλύση στομάχου από το σκάσιμο. Για την ακρίβεια θα ήθελα να τρέφομαι κατά βάση με το πιάτο αυτό και να κρατώ τις φακές και τα λοιπά όσπρια έτσι για την αλλαγή γεύσης every once in a while. Αυτό δεν είναι μόνο δική μου παρατήρηση φίλοι άνδρες μπλόγκερς. Είναι κοινή διαπίστωση και με πολλές άλλες γυναίκες που το έχω συζητήσει.

Τι γίνεται όμως όταν δεν υπάρχει ο αστακός αλλά το μακαρόνι είναι μονίμως διαθέσιμο; Ο αστακός τη σήμερον ημέρα είτε τρώει ο ίδιος άλλους αστακούς, είτε μέσα σε τεράστιο ενυδρείο εστιατορίου προτιμά να τσακώνεται με άλλους αστακούς μέχρι ο εστιάτορας να τον αρπάξει, είτε βόσκει χαρούμενος, ελεύθερος κ αμέριμνος στη θάλασσα. Πάντως με το μακαρόνι συναντιέται από σπάνια έως ποτέ τουλάστιχον στη δική μου ζωή.

Το μακαρόνι πάλι είναι αναπόσπαστο κομμάτι στη δική μου ζωή. Μπορώ να τρέφομαι σχεδόν αποκλειστικά με αυτό χωρίς να το βαριέμαι. Πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτό άλλωστε αφού υπάρχει μια ποικιλία ειδών του, χώρια οι διαφορετικές σάλτσες που μπορούν να το συνοδεύσουν. Βάλτε τα κάτω λοιπόν, απλή συνδυαστική είναι!!! Βέβαια σαν την αστακομακαρονάδα δεν υπάρχει άλλον καλύτερο!!! Όλα+όλα…

Ακούστε λοιπόν όλες τις περιπέτειές μου προσέγγισης αστακών σε μεγάλη ποσότητα σε απόσταση κάτω του χιλιομέτρου σε βραδινές ώρες το δεκαήμερο που μας πέρασε. Όπως θα δείτε κυκλοφόρησα σε μια ποικιλία περιβαλλόντων τόσο από γεωγραφική κάλυψη, συνωστισμό και κοινωνική σύνθεση.

1. POP
2. Synch + Γιορτή Μουσικής
3. Mamaca’s + Γκάζι Γενικότερα
4. Καφετέρια στο Μπουρνάζι
5. SOUL
6. Κυκλοφορία ως πεζή στο κέντρο της Αθήνας Σαββατόβραδο
7. Κυκλοφορία με αυτοκίνητο σε διάφορες περιοχές της Αθήνας

Οι περιπέτειες κ η ανάλυσή τους ακολουθούν στο επόμενο μέρος. Υπενθυμίζω μόνο ως κατακλείδα πως ουδεμία σχέση υπάρχει μεταξύ αστακομακαρονάδας κ άλλων δημοφιλών απολάυσεων τύπου κοντοσούβλι, παιδάκι κλπ. Σας παρακαλώ, όχι όλα ίσα+όμοια...

Ετικέτες , ,

Πέμπτη, Ιουνίου 01, 2006

Μάσκαρα


Το αιώνιο Γιουλάκι έδωσε τη λύση στο αιώνιο πρόβλημα.
Το αντιγράφω όπως είναι στο γράμμα της:
"1. Μια στρώση αδιάβροχη μάσκαρα, ώστε να παραμείνουν οι βλεφαρίδες βαμμένες σε περίπτωση κλάματος. 2. Μια στρώση κανονική μάσκαρα ώστε να επιτευχθει το απαραίτητο δραματικό αποτέλεσμα σε περίπτωση κλάματος."

Οπότε αν θέλετε να με δείτε στον Antony ψάξτε για δυο μουτζουρωμένες, μα κατά τα άλλα δραματικές παρουσίες.

Ετικέτες

Παράπονα


Εμένα κανείς δε με διαβάζει;

Ετικέτες

Πέμπτη, Απριλίου 20, 2006

Δε χωράς Πουθενά 2 – Αγρίμια κ αγριμάκια μου

Καταρχήν συμφωνώ απόλυτα με όσα έγραψε η προ-λαλή-σασα loretta αλλά θέλω να επαυξήσω γι’ αυτό δίνω και τη δική μου διάσταση στον όρο «Δε χωράς Πουθενά».

Εγώ τον τελευταίο μήνα έχω βαρέσει το ακόλουθο ζντοκ. Έχω αποκτήσει ένα πρόβλημα αναπηρίας με το θέμα κοινωνικοποίηση. Νοιώθω πως δεν έχω τίποτα ενδιαφέρον να συζητήσω με κανέναν. Δε μπορώ να φανταστώ μια συζήτηση από λίγο εως πολύ ενδιαφέρουσα στην οποία να νοιώθω ότι μπορώ να συνεισφέρω εποικοδομητικά.

Νοιώθω πως έχω γίνει ολίγον αγρίμι εκεί πάνω στο Λα Κορούνια το Άνω που ζω όπου οι συζητήσεις μου είναι ανύπαρκτες εκτός από τις απαραίτητες για τα πλαίσια τις δουλειάς μου στο Ματσατσούτσετς, οι οποίες είναι ομολογουμένως πολλές και τρομερά κουραστικές. Γυρνώ από τη δουλειά μου κι επιδίδομαι σε ανελέητο και υστερικό θα έλεγα gaming κ βλέπω τηλεόραση -κατά βάση κανιβαλίζω.

Περνώ το σοκ της επιστροφής και παραμονής για ένα διάστημα στην Αθήνα όπου όλα είναι κουραστικά. Δεν αντέχω το ενδεχόμενο της βραδινής εξόδου σε μπαρ όπου κάποιος στριμοκωλιάζεται και απαραιτήτως στολίζεται πριν βγει ώστε να συν-κοιταχτεί με όλους τους υπόλοιπους θαμώνες και να συγκριθεί μαζί τους.

Άλλωστε ας μην κρυβόμαστε, μια τέτοια σύγκριση δεν υπάρχει περίπτωση να με ευνοήσει.

Τα έξοδα επίδειξής μου τόσο στο Ματσατσούτσετς όσο και στο Λα Κορούνια το άνω είναι ανύπαρκτα. Ότι και να βάλει κανείς θα φαίνεται σα Λάκης Γαβαλάς μπροστά στους υπόλοιπους κατοίκους που φορούν ό,τι βρουν μπροστά τους. Ειδικά ο ανδρικός πληθυσμός –που βαράει κολλήματα με τις παλιά καλά χρόνια του στο στρατό- φορά κατά κόρον στρατιωτικά μπλουζάκια κ παντελόνια σε συνδυασμό με μαύρο φθαρμένο –ΟΧΙ VINTAGE- t-shirt με λογότυπο «Rocky» ή ακόμα χειρότερα «police academy» την ώρα που πα να κυνηγήσει μπεκατσίνια.

Το αποτέλεσμα είναι πως όσο βρίσκομαι εκεί είμαι ένας Γαβαλάς ότι και να βάλω κ πως όσο είμαι εδώ είμαι μια tres banale γκόμινα. Μια ισορροπία δεν υφίσταται;

Άσε που έκανα το σφάλμα να δοκιμάσω τα περσινά μου καλοκαιρινά και μετά… ΗΤΤΑ. Έκανα και το μέγιστο σφάλμα να δοκιμάσω ένα ακόμα παλιότερο καλοκαιρινό μου παντελόνι που μου ήταν πολύ φαρδύ και φοριέται φαρδύ!!! Αφήστε τα, ήμουν σαν τους ήρωες με τα ΚΟΛΑΝ...ΟΛΟΥΣ ΜΑΖΙ.

Κ το κερασάκι στην τούρτα που ίσως εξηγεί πολλά: Χώρισα.

Μήπως να επανέλθω στο blogging για να μη λαλήσω κ εγώ εντελώς; Πάντως έχω παρατηρήσει πως κ όταν πηγαίνω σινεμά ανακουφίζομαι. Άντε ας επανέλθω στο σπορ. Θα γράψω και για την πασχαλινή υστερία οσωνούπω.

Ετικέτες ,

Τρίτη, Μαΐου 03, 2005

Γιατί είμαι ο Χουλκ

Από αυτό το... pontium θα ήθελα να καταγγείλω τη διαφήμιση που παραλίγο να μου σπάσει τα μάτια προ ολίγου (βλέπετε διαβάζω με τηλεόραση).

Σκηνή 1 – Η γνωριμία

Πανέμορφο μοντέλο με σπασμένο-λαβωμένο ποδαράκι έχει πάει στο υπερμωρό ορθοπαιδικό μετά ένα μήνα από το ατυχές συμβάν για αφαίρεση του γύψου. Η ασθενής φοράει τύπου σορτσάκι που από τη μία μεριά αποκαλύπτει το γύψο και από την άλλη ένα αδύνατο και φυσικά χωρίς ίχνος τριχοφυίας ποδαράκι.

Σκηνή 2 – Τα αποκαλυπτήρια

Ο γιατρός κόβει το γύψο και εμφανίζεται πλέον και το δεύτερο ποδαράκι, υγιέστατο και πανομοιότυπο με το πρώτο, δλδ αποτριχωμένο.
Την πιάσατε τη φάση;

Αν όχι (και επειδή οι διαφημίσεις δεν είναι για τέτοια ρίσκα) ακούμε τη σκέψη της κοπέλας που λέει:

«ευτυχώς που είχα κάνει Veet πριν από ένα μήνα»

οπόταν συμπεραίνει ο αδαής τηλεθεατής ότι είναι απολύτως φυσικό μετά 4 εβδομάδες να αντικρύζει κανείς αυτό το αποτέλεσμα.

Το ξεμπρόστιασμα

Ε λοιπόν ΟΧΙ άλλος εμπαιγμός!

Γιατί το δικό μου το ποδαράκι μετά από 4 (μπορώ να πω και λιγότερες) εβδομάδες να μην έχει παρόμοια εικόνα;

Γιατί μας δουλεύουν ψιλό γαζί όλους ή μήπως (βλέπε τίτλο)...

Ενημερώνω λοιπόν (γιατί έχω αυτό το κοινωνικό χρέος) το ανδρικό αναγνωστικό κοινό ότι αυτά συμβαίνουν μόνο στις διαφημίσεις.

Προκαλώ όποια κοπέλα από το γυναικείο κοινό διαφωνεί να στείλει αποδεικτικά στοιχεία που να με διαψεύδουν... γιατί κάτι μου λέει ότι το είδος μου κυριαρχεί στον πλανήτη και κλείνω λέγοντας
ΟΞΩ ΟΙ ΑΤΡΙΧΕΣ γιατι χαλάν την πιάτσα

Ετικέτες , ,