Παραλήρημα

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 01, 2007

Τα κεφάλια μέσα

Μπορεί κάποιοι να θέλετε να με χαστουκίσετε για αυτό που θα ξεστομίσω αλλά δεν πτοούμαι.
Μεθαύριο πιάνω δουλειά και είμαι απαρηγόρητη για αυτό. Ναι με ακούτε;
Κ ΠΩΣ ΝΑ μην είμαι δλδ αφού κοπροσκυλιάζω με μεγάλη χαρά εδώ κ 2 συναπτούς μήνες; Στην πράξη κοπροσκυλιάζω από ακόμα νωρίτερα απλά μέσα στο τελευταίο δίμηνο δεν είχα ούτε τυπικά κάποια υποχρέωση.


Apo-spasi agapi mou

Η φετινή σκολική χρονιά ξεκινά βρίσκοντάς με αποσπασμένη στη NASA μετά 2 χρονιές με όλα τα καλά τους κ τα κακά τους στο Ma-tsa-tsoutsets και στο Εσπερινό UCLA. Διαισθάνομαι πως θα βρίσκομαι στο άνδρο του βύσματος, αλλά από σπόντα. Η αλήθεια είναι πως πολλοί γνωστοί μειδιούν μαθαίνοντας τα νέα μου. Δεν τους κακίζω γι αυτό γιατί κ γω μάλλον θα χειριζόμουν στη θέση τους την είσδηση με αντίστοιχη καχυποψία αλλά στο φινάλε-φινάλε φταίω σε τπτ που κωλοφάρδεψα κ αποσπάστηκα; Γνωρίζω πάντως πως φέτος ικανοποιήθηκαν πάρα πολλές αιτήσεις σε ανθρώπους της δικής μου ειδικότητας καθώς άλλες ειδικότητες όπως πχ. Φιλόλογοι κ Μαθηματικοί μετατέθηκαν εκεί όπου ήθελαν χάρις σε ανέλπιστη, εντυπωσιακή πτώση των δικών τους βάσεων (ψυλλιάζομαι λόγω πρόωρων συνταξιοδοτήσεων άλλων συναδέλφων). Αυτό με χαροποιεί αρκετά γιατί με κάνει να ελπίζω πως στο νέο μου περιβάλλον θα υπάρχουν κ άλλοι μη-βυσματωμένοι.


Εκπαιδευτικά Νεά (εναλλακτικός τίτλος: ο κοπρος του Αυγεία)

Είπα βάσεις κ συγχύστηκα πάλι. Το ότι η προϊστάμενη Υπουργός μου είναι άχρηστη κ ντρέπομαι για δαύτη είναι γνωστό. Το ότι αντιπαθώ επίσης τους στρατόκα#$^* κ τα πάσης φύσεως σώματα ασφαλείας (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως οι πυροσβέστες κ ΕΜΑΚ εξαιρούνται) δεν φαντάζομαι να εκπλήσσει. Δεν περίμενα πάντως μετά τα πρώτα σκηνικά με τα αγγλικά κ μέσα σε προεκλογική τάκα-τάκα περίοδο τύπου μπάρμπα-ρίξε-καμιά-ψήφο-τη-χάνουμε-τη-παράγκα να τα ξανασκατώσουν. Ακούς εκεί λέει έκαναν λάθος, λες κ σε αυτές τις περιπτώσεις όπου αξίζει να ναι κανείς λίγο παραπάνω υπευθυνος για ευνόητους λόγους η απλούστατη διαδικασία του doublechecking –γνωστή ακόμα κ στη γιαγιά μου- δεν αποδίδει καρπούς. Πάντως προκαταβολικά έχω να δηλώσω απολύτως ξενερωμένη σχετικά με την αδιαβλητότητα του συστήματος των πανελληνίων.


Αδιαβλητότητα my ass!!!



Τα δαμε κ πέρσι και φέτος και ως διορθώτρια γραπτών κ ως επιτηρήτρια των εξεταζομένων. Πάντως το κούτελό μου προσωπικά δεν το βρώμισα, όλα κ όλα. Αντιθέτως ίσως να κλαμπάνιασα ελαφρώς.

Πυρό-πληξη

Πέτυχα προ ολίγων ημερών σουρεαλιστικό σκηνικό στην tv. Θα μου πείτε ποιο απ’ όλα; Σε live ανταπόκριση από το μέτωπο τση-φωτιάς βγάζουν γιαγιά στον αέρα από τηλεφώνου. Αυτή αφού έσκουξε για μισό λεπτάκι με το ρολόι για τη γενικότερη καταστροφή –οι δημοσιογράφοι την αντιμετώπισαν με κατανόηση κ θα θελαν να πείσουν ότι συνέπασχαν κιόλας- μετά άρχισε να χαίρεται κ να ευχαριστεί τους λεχρίτες δημοσιογράφους του συγκεκριμένου καναλιού επειδή ΑΥΤΟΙ ήταν που έσωσαν το χωριό της στην πράξη –υποθέτω κάνοντας παραινέσεις να πετάξει επάνω από το χωριό κάποιο ελικόπτερο ή αερόπλανο. Οι δημοσιογράφοι καμαρώνανε τρομάρα τους ωσάν το γύφτικο σκεπάρνι. Οι μισοί είχαν αμολήσει πονηρό χαμογελάκι μέχρι τα’ αφτιά κ ακόμα παραπέρα ενώ οι πιο διπρόσωποι του πάνελ έπαιρναν σοβαροφανές ύφος και με politically correct τόνο στη φωνή έλεγαν «κάναμε απλά τη δουλειά μας».

Όλα αυτά όμως σβήστηκαν –για να μην πω ισοπεδώθηκαν- ένα μόλις λεπτό αργότερα που η πυρόπληκτη γρια άλλαξε ΞΑΝΑ τροπάριο κ κατέληξε ότι ο κύριος Πολύδωρας –άκου τζατζίκη κ φρίξε- ήταν τελικά ο σωτήρας του χωριού της κ πότσο το αγαπάει το χωριό ο κύριος Πολύδωρας γιατί κ σπίτι έχει εκεί κ πάει συχνά κ τους επισκέπτεται με την οικογένειά του κ γι’ αυτό όπου κ να κοιτάξει η γρια τριγύρω είναι όλα μαύρα εκτός από το χωριό της που έχει μείνει πράσινο. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, εννοείται πως σε αυτή τη φάση της συζήτησης η τηλεφωνική συνδιάλεξη κόπηκε από το σκηνοθέτη κ οι εμφανώς ξενερωμένοι δημοσιογράφοι άλλαξαν θέμα σε κάτι πιο δυσάρεστο κ φυσικό σκληρά αντιπολιτευτικό. Τρομάρα τους!
























Tο καλό, το κακό κ το άσκημο

Το καλό νέο της υπόθεσης είναι πως η χρονιά αυτή με βρίσκει στον πολιτισμό, όπου μπορώ να προβάρω ανελέητα –αν κ διόλου σίγουρη δεν είμαι τελευταία πως οι συμπαίκτες αντιμετωπίζουν θετικά μια τέτοια προοπτική- και φυσικά να πηγαίνω εύκολα τα σινεμά και τις συναυλίες μου. Βέβαια από συναυλίες όπως εύστοχα σχολιάζεται στο crackhitler, το ανακοινωμένο πρόγραμμα του Gagarin αλλά κ άλλων συναυλιακών χώρων είναι της πλάκας μέχρι στιγμής. Δίκιο έχουν τα παιδιά. Αλλά επίσης τι περίμεναν να συμβεί στη μπανανία; Εδώ ακόμα τα καίμε, πού καιρός για συναυλιακές διοργανώσεις; Ελπίζω το μέλλον να επιφυλάσσει καλύτερα πράγματα για εμάς. Πάντως, για να μη φανώ πολύ γαϊδάρα οφείλω να ομολογήσω πως κ μόνο για αυτά νοιώθω τεράστια ικανοποίηση κ δεν είμαι ο άνθρωπος που κάτι τέτοια τα λέει εύκολα.

Σκεφτόμανε μάλιστα φέτο να πραγματοποιήσω ένα όνειρο πολλών ετών. Να βγάλω μια κάρτα απεριορίστων για τις Νύχτες Πρεμιέρας να πηγαίνω κάθε μέρα μετά τη δουλειά να βλέπω 2-3 ταινιάκια μέχρι να μου…σπάσουν τα μάτια κ να γίνουν κουμπότρυπες. Όσοι πιστοί προσέλθετε καθώς απ’ όσο ξέρω οι κινήσεις αυτές και παρέα θέλουν και συντονισμό αφού κάρτα απεριορίστων δε σημαίνει επ’ ουδενί και βέβαιη είσοδο σε προβολή. Το σύστημα έχει αλλάξει απ’ όσο γνωρίζω (νοσταλγώ τις παλιές καλές μέρες που ο τζάμπας ζούσε κ βασίλευε) και ακόμα και οι κάτοχοι της τυχερής κάρτας οφείλουν να στριμωχτούν στην ουρά ώστε να κάνουν confirm την είσοδό τους… αν τα καταφέρουν φυσικά. Η εμπειρία μου από το φεστιβάλ σε αποτυχημένη είσοδο γίνεται ολοένα και πικρότερη τελευταία.

Το κακό νέο της υπόθεσης είναι πως για αρκετούς μήνες –περίπου μέχρι τον Απρίλιο- θα πρέπει να συγκατοικήσω με family members, καθώς το σπίτι στο οποίο σκοπεύω να μετακομίσω δεν θα είναι διαθέσιμο νωρίτερα. Δυστυχώς, το ενδεχόμενο της υπενοικίασης χώρου φαντάζει απίθανο στη χώρα μας. Ο οργανισμός μου ήδη εκκρίνει ορμόνες σπασμένων νεύρων και δυστυχίας μόνο στη σκέψη αυτής της αναμονής. Αν εξαιρέσουμε το γηραιότερο family member για το οποίο υπάρχουν σχετικά ποστς για όποιον δε βαριέται να ψάξει στα archives –εγώ βαριέμαι να βάλω link-, στην πράξη δεν έχω σοβαρούς λόγους να αντιτίθεμαι σε αυτή τη συγκατοίκηση. Δεν είναι πως κάτι συγκεκριμένο συμβαίνει κ σπάει το νευρικό μου σύστημα. Απλά είναι διαφορετικό να έχεις privacy από το να μην έχεις όταν μπορείς να ζήσεις χωρίς το ζεστό φαγάκι και τα πλυμμένα ρουχαλάκια της μανούλας.

Πάντως ένα ακόμα από τα μελλοντικά μου σχέδια –kouk ετοιμάσου να βοηθήσεις- είναι να αγοράσω ένα ποδηλατάκι με το οποίο να πηγαίνω κάθε πρωί μέχρι τον πλησιέστερο σταθμό μετρό κ από κειδάς στη δουλειά μου. Με αρέσει λίγο αυτό το εναλλακτικό του θέματος αρκεί να μη με φάνε λάχανο οι ελληνάρες οδηγοί –too young & too hard to die- κ φυσικά να μη κλέψουν οι επιτήδειοι. Απλά προβληματίζομαι για το πότσο σκατά ποδήλατο πρέπει να πάρω ώστε να αποφύγω την κλοπή. Το μόνο που δε θα θελα θα τανε κάτι πολύ θιτσέ στο ροζάκι του με καλαθάκι για το σάντουιτς κ τη σούπερ-κατερίνα.

mh mou milas gia kalokairia


Αποχαιρετώ με θλίψη το καλοκαίρι που μας πέρασε. Δε μπορώ να πω, με πήγε πολύ ωραία από πλευράς διακοπών τουλάχιστον. Μαύρισα πέρα από κάθε –δική μου- προσδοκία αν και δεν έχω σοβαρό potential στο tanning. Από την 7ήμερη παραμονή μου στη μαγευτική Ελαφόνησο σας παραθέτω μια καλλιτεχνική άποψη του ηλιοβασιλέματος στη γνωστή διπλή παραλία του Σίμου αλλά κ μια φωτογραφία από το «Παναγία Κοιμήσης» στα πλαίσια του ετήσιου φεστιβάλ σαπιοκάραβου. Εγώ διόλου δε χαλάστηκα προσωπικά από το μέρος, θα προτιμούσα ωστότσο να υπάρχει ένα σοβαρό καταγώγι να μπορώ κ γω να μπεκροπιώ το βράδυ σαν άνθρωπος γιατί όσο να το πεις καλή η αμμός το πρωί αλλά το βράδυ που αρχίζει να τρέχει το μυξάκι... αλλάζει ο μανολιός γνώμη.





























Σύμφωνα με πολλές έγκυρες πηγές, οι παλιές καλές περίοδοι του ελεύθερου κάμπινγκ στην περιοχή της Ελαφονήσου έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί κ πώς να μην έχουν κ εκεί δλδ αφού η τάση στη χώρα μας να πεθάνει… ο ΤΖΑΜΠΑΣ φίλες κ φίλοι του παραληρήματος είναι εμφανής και οργανωμένη. Θα τολμούσα να πω μάλιστα πως ο Τζάμπας στην Ελλάδα είναι αυτός [κρεσέντο με πνευστά κ τύμπανα] που υφίσταται ασύμμετρη απειλή.

Παραθέτω επίσης φωτογραφίες από την επόμενη 7ήμερη παραμονή μου στο χωριό Λίμνη της Βόρειας Εύβοιας. Εκεί πάλι τα πράγματα ήταν πολύ ωραία. Καθαρές παραλίες με βότσαλο τύπου τροχάλα στα ρηχά. Μπορώ να πω πως με κούρασε κάπως η ρεφλεξολογία στην πατούσα –καθώς έχω αποδείξει στο καλοκαιρινό παρελθόν μου πως είμαι ένας γνήσιος ζαμανφουτίστας με την άμμο- ωστότσο το σύστημα των μικρών πριβέ κολπίσκων όπου μπορείς να εφαρμόσεις το σύστημα περπατάς-βουτάς μου φτιάχνει το κέφι. Ψώνισα κ φέτος πολλά λαλάκια παραλίας κ τα τίμησα δεόντος.

Κλείνω το μαραθώνιο τούτο ποστ με φωτογραφία από την άκαφτη αθρόα βλάστηση της Βόρειας Εύβοιας με 2 σύντομες παραληρηματικές ερμηνείες των εμπρησμών. Παρακαλώ η ΕΥΠ να δώσει βάση.

  1. 100% pure μιμητισμός. Γιατί να αναζητά κανείς οικονομικά συμφέροντα όταν βλέπει τριγύρω του να καίγεται το σύμπαν κ nobody getting caught? Mόνο και μόνο από political incorrection και χλευασμό κατά του ανοργάνωτου wannabe-αλλά-με-τπτ-δεν-το-χει κράτους μια τέτοια κίνηση σκάει πονηρό χαμογελάκι στο κατεστημένο. Όσο για τις συνέπειες στη φύση, δεν υπάρχουν λόγια.


  2. Όλα για το σεξάκι. Γιατί λέω-γω-τώρα μπορεί ο μέσος Έλληνας να κάνει κουκου με μπαλαμούτι, με τσοντάκι κ με πολλούς άλλους γνωστούς τρόποι αλλά πώς να ξεχαρμανιάσει ο «συμπολίτης» μας που του πιάνει το…κέφι η θέα της φλεγόμενης σεκόγιας; Κ αυτός άνθρωπος είναι (λέμε τώρα). Επειδή λοιπόν δεν ευδοκιμεί η σεκόγια στα μέρη μας –διορθώστε με αν σφάλλω- θα περιοριστεί κ αυτός στο να κάψει πευκάκι, ελίτσα στην καλύτερη ελατάκι, σπιτάκι ή ολυμπιακό λοφάκι στο πιο αρχαίο-πνεύμα-αθάνατό-του. Ελπίζω τουλάστιχον μετά το φετινό γλέντι-εξτραβαγκάντζα να ξεκα#$^*σε για αρκετά χρόνια, γιατί αν συνεχίσει έτσι η παπαρήγα η καλή στο τέλος θα μείνουν για κάψιμο μόνο οι κέδροι της Γάυδου και τα μαιντανά ξερόχορτα του Κουφονησίου. Είπαμε...κράτη!

    Καλό φθινόπωρο να χουμε!
    Λορέττα αναμένω το comeback ποστ σου με αγωνία.

Ετικέτες , , ,

2 Comments:

Blogger Nobody

"....το βράδυ που αρχίζει να τρέχει το μυξάκι..."

Blair Witch Project?

3/9/07 4:24 μ.μ.  
Blogger isobel

xexo, εννοούσα απλά πως κρύωνα λιγάκι, καμμία σχέση με το φόβο κ το όλον παθέτικ εκείνου του σκηνικού...
εγώ κειδάς κάτω το παιζα γκρικ ταν γκοντεςςςς... μη χέσω

3/9/07 5:03 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Backlinks

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home