Καλοκαιρινή συναυλία - Always a pleasure

Επειδή εδώθε στο Παραλήρημα δεν το μπορούμε το πολύ δράμα, αποφάσισα να αλαφρύνω λίγο την ατμόσφαιρα με ένα κειμενάκι της γνωστής αισθητικής. Επειδή γράφω σε αγγλική έκδοση του Word και δεν έχω λεξικό, παρακαλώ να συγχωρήσετε τυχόν ορθογραφικά και τυπογραφικά λάθη, στις δε απολύτως ακατανόητες λέξεις, βάλτε τη φαντασία σας να δουλέψει.
Σήμερα το θέμα μας είναι η συναυλία των James, δηλαδή η δεύτερη μέρα του Fly Beeyond Festival ή κάπως έτσι. Όπως ήδη υποψιάζονται όσοι έχουν διαβάσει τα του περσινού Eject ή της συναυλίας των Kaizer Chiefs, ελάχιστα θα ασχοληθούμε με το μουσικό κομμάτι της βραδιάς. Αν θέλετε μια αξιοπρεπή κριτική, απευθυνθείτε εδώ.
Παρένθεσις: Αν δεν έχετε κάνει ήδη το λάθος, μην πάτε στο Mall τώρα που έχει εκπτώσεις. Έχει πάρα πολύ κόσμο (δλδ φρενιασμένες γυναίκες) και είναι πολύ κουραστικό. Αν παρ’όλα αυτά αποφασίσετε να πάρετε τα ρίσκα σας, φροντίστε να μην έχετε μετά να παρευρεθείτε σε μια συναυλία με πολλή ορθοστασία και κανένα μέρος να καθήσεις.
Πλησιάζοντας στο χώρο του ΟΑΚΑ αναρωτηθήκαμε γιατί αγοράσαμε εισητήριο μιας και η σκηνή φαινόταν (και ακουγόταν) ωραιότατα από τα σκαλάκια απέναντι από τον ΗΣΑΠ. Δε βαριέσαι, James είναι αυτοί, την προηγούμενη φορά τους χάσαμε γιατί είχαμε να συμμετάσχουμε σε εξεταστικές και γλέντια ορκομωσίας στην Ξάνθη. Τα πρώτα φίδια με ζώσανε αντικρύζοντας την τεράστια ουρά – ή καλύτερα το τεράστιο μπουλούκι - στην είσοδο. Ακόμα κι εγώ που όπως ξέρετε είμαι απίστευτα νομοταγής και δεν κάνω μπινίες σε δημόσιους χώρους, δεν άντεξα στην ιδέα της αναμονής και του στριμωξιδιού και χώθηκα πλαγίως. Ο χώρος εκ πρώτης όψεως ήταν απογοητευτικός. Υπερβολικά φλατ, χώμα κάτω – έτσι το είχε φανταστεί ο Καλατράβα σου λέει. Δεν ξέρω αν βγάζει νόημα, αλλά μου φάνηκε πολύ αφιλόξενος.
Μου ήρθε ένας μικρός ταμπλάς βλέποντας του χορηγούς. Από τότε που έκλεισα τα 14 – λίγα χρόνια πριν δλδ – δεν είχα φανταστεί ότι μπορεί να πάω σε event που διοργάνωνε η Σούπερ Κατερίνα. Και όμως. Υπήρχε περίπτερο και στις οθόνες έπαιζαν διαφημίσεις Αφισόραμα (με αφίσες Σώγιερ από Lost, τουλάχιστον παρακολουθούν τα τρέχοντα και δεν έχουν ακόμα αφίσες Bros και Skid Row. Αν και ακόμα και τώρα όταν ακούω για Κατερίνα και Αφισόραμα αυτά μου έρχονται στο μυαλό). Ίσως γι αυτόν και άλλους άσχετους χορηγούς είχε τόσο πολύ και άκυρο κόσμο. Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω, έγω η σνομπ, αλλά από όλα τα φεστιβάλ και τις συναυλίες που έχω πάει είχε τον πιο άσχετο και αψυχολόγητο κόσμο. Μια εξήγηση ήταν ότι κάποιοι θα είχαν πάρει εισητήριο για το τριήμερο, μια άλλη ότι θα δόθηκαν εκατοντάδες προσκλήσεις.
Μ’ αυτά και μ’αυτά ξέχασα να αναφέρω ότι την ώρα που φτάσαμε η Tori Amos ήταν προς το τέλος και δε θα συγχωρήσω ποτέ στον εαυτό μου ότι έχασα τους Matisse. Αυτό το κείμενο είναι πραγματικά λειψό χωρίς αυτούς. Όσο για την Tori (που αν ήμουν στη θέση της θα είχα αλλάξει όνομα γιατί αυτό παραπέμπει στην Spelling και η σύγκριση με μια τέτοια κούκλα είναι πάντα άδικη για σένα), πριν τη συναυλία θα έλεγα ότι δεν έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου. Μετά τη συναυλία λέω ακριβώς το ίδιο γιατί ήταν τόσο αδιάφορο που δε μου έμεινε τίποτα.
Κάνοντας μια μικρή βόλτα στο χώρο μου έκαναν εντύπωση οι τεράστιες ουρές - που και πάλι μόνο μπουλούκια θα μπορούσα να τις χαρακτηρίσω – μπροστά από τα περίπτερα με τις μπύρες. Ωσάν εύστροφο και μαγκιόρικο κορίτσι έσπευσα να σχολιάσω «Μα πόσο μαλάκες είναι να περιμένουν τόση ώρα στην ουρά» η οποία φαινόταν να έχει τον ατελείωτο. Μετά από ολιγόωρο πέσιμο σε καλατραβικό ψηφιδωτό πεζουλάκι (από τα λίγα και ανεπαρκή στο χώρο), ήρθε το κοράκιασμα και η βαριά απόφαση να στηθούμε κι εμείς στην ουρά - εκεί δεν έπαιζε μπινιά - ως νεοφώτιστοι μαλάκες. Μια πρώτη διαπίστωση ήταν ότι τα νερά τα έδιναν ανοιχτά και δε μπορούσαμε να πάρουμε πολλά. Αβολή μεν, λογική δε κίνηση σε σχέση με το φετινό σουπερ-πετυχημένο Eject οπού στην είσοδο σου έπαιρναν τα καπάκια από το νερό και μετά στα μπαρ σου έδιναν κλειστά μπουκάλια.
Στην ουρά όπως καταλαβαίνετε επικρατούσε απαλεψιά. Μετά το τέταρτο έχεις αρχίσει να παρατηρείς εξονυχιστικά τον κόσμο και να σχολιάζεις με νοήματα και γκριμάτσες. Μου έκαναν εντύπωση τα αμέτρητα κοριτσάκια τύπου Κολωνάκι (βλ. ξασμένη καούκα με σαντρέ ανταύγειες, Longchamp τσάντα σε έκδοση πλάτης – ε σε συναυλία πάμε – χρυσά σανδάλια, ακριβά γυαλιά ηλίου, μίλιτερ σορτσάκια κλπ. ξέρετε τώρα) και γενικά ο κόσμος που δε φαινόταν να είναι απλά άσχετος με τη συγκεκριμένη συναυλία – δεν είναι δα και κανένα ψαγμένο συγκρότημα οι James, κι εσύ τους ξέρεις! – αλλά γενικά άσχετος με το θέμα μουσική. Ξέρω τι σας λέω.
Μετά το μισάωρο έχεις αρχίσει να βαρυγκομάς, η ουρά προχωράει μεν αλλά οι μπύρες είναι ακόμα πολύ μακριά. Στο σούπερ-πετυχημένο φετινό Eject (και άλλες διοργανώσεις) ήταν τελικά αποτελεσματικότερο το σύστημα των κουπονιών του ενός ευρώ από διαφορετικά ταμεία. Άλλο αν έφυγες άρον άρον και δεν πρόλαβες να τα μετατρέψεις σε αλκοόλ, και στο αμάξι σου έχεις ακόμα καμιά πενηνταριά κουπόνια τους ενός ευρώ.
Μετά τον σαρανταπεντάλεπτο η φωνή του Μουρατίδη που διαφημίζει τη συναυλία George Michael έχει γίνει πιο εκνευριστική από ποτέ. Άσε που έχεις αρχίσει να πιστεύεις ότι την επόμενη φορά που θα παίξει, θα κλείσει το σποτ με ένα ενθουσιώδες «Φτου σου κούκλα μου!». Απευθυνόμενος στον George βεβαίως. Τα ταμεία τα βλέπεις αλλά διαπιστώνεις ότι οι μπύρες είναι ακόμα πιο πίσω και επικρατεί το πανδαιμόνιο. Α, παρεπιπτόντως, έχουν βγει οι Air.
Πάνω που έχεις ξεπεράσει τη μια ώρα φτάνεις στο ταμείο και διάφοροι έξυπνοι σου παίρνουν τη σειρά. Τελικά παίρνεις την απόδειξη και προσπαθείς να κατευθυνθείς στα ενδότερα – βλέπε Πανζουρλισμός. Ακόμα περισσότεροι, ακόμη πιο έξυπνοι σου παίρνουν τη σειρά. Αρχίζει το στρίμωγμα και οι γνωστές ιδρωτίλες, οπότε ως κλασική γκομενίτσα αφήνεις τον άντρα να καθαρίσει.
Παρένθεσις for the ladies, στυλιστικού περιοχομένου. Τι να φορέσεις σε μια συναυλία. Πάντα με απασχολούσε δεόντως, αφ’ ενός για θέμα στυλ, αφ’ ετέρου για θέμα ανέσεως. Και πάντα προσπαθούσα να τα συνδυάσω ώστε να πετύχω τον τέλειο συδυασμό, με έμφαση στο δεύτερο. Μια φορά είχα κάνει το λάθος στους Blur και έβαλα στράπλες σουτιέν, και όλο το βραδύ μου έπεφτε από το χοροπηδηχτό και βλαστήμισα την ώρα. Επειδή όμως έχουν παρέλθει οι εποχές του στριμωξιδιού στην πρώτη γραμμή, αυτή τη φορά είπα να βάλω κάτι πιο σικ, καταλαβαίνετε. Το ίδιο και στο θέμα του παπουτσιού, ενώ πάντα ψήφιζα ταλαιπωρημένο All Star ή άλλο αθλητικό, αυτή τη φορά είπα να βάλω κάτι πιο σικ, καταλαβαίνετε.

Συμπεράσματα:
Αέρινο φουστανάκι τύπου εγκυμοσύνης:
(+) Δροσίζεσαι
(-) Δε μπορείς να καθήσεις κάτω, ειδικά αν το κάτω είναι τα χώματα κάποιου ισπανού αρχιτέκτονα
Αέρινο σανδαλάκι:
(+) Δροσίζεσαι
(-) Σε πατάνε και σε ξενυχιάζουν διάφοροι μπουνταλάδες και δε ζητάνε καν συγνώμη. Και στο τέλος της βραδιάς η πατούσα σου έχει γίνει πιο μαύρη κι απ’τη Μόρντορ, πιο σκληρή κι απ’τους κοιλιακούς του Σόμμερ. Και σε κάποιες περιπτώσεις, έχω ακούσει ότι μπορεί να σου κολλήσει, όχι από κάτω, αλλά μέσα στο σανδάλι η τσίχλα κάποιου, και μέχρι να τη βγάλεις ο φίλος σου έχει προχωρήσει μπροστά και τον χάνεις και μέχρι να τον ξαναβρείς είσαι σαν τον Μακόλει Κάλκιν, Μόνος στο Σπίτι 2, Χαμένος στη Νέα Υόρκη. Λέμε τώρα.

Κάπως έτσι περίμενα άλλο ένα μισάωρο λίγο πιο πίσω και άρχισε να με πονάει η μέση μου και να νυστάζω και ήμουν πλέον πεπεισμένη ότι αυτή θα ήταν μια βραδιά μεγάλης ταλαιπώριας. Άλλωστε τις είχα τις υποψίες μου από νωρίτερα.
Πραγματικά δεν έχω ματαδεί πιο απαράδεκτη οργάνωση στο θέμα των μπαρ. Πιστεύω ότι θα υπήρξαν άτομα που στάθηκαν στην ουρά και με το που πήραν τη μπύρα στα χέρια στους τελείωναν οι James. Μπορεί να είμαι εκ φύσεως γκρινιάρα και φυγόπονη, αλλά αντικειμενικά αυτό ήταν πέρα από κάθε περιγραφή τραγικό και ικανό να σου χαλάσει όλο το βράδυ. Thumbs up για τους διοργανωτές.
Μετά από τέτοιο Γολγοθά, δεν είχαμε καμία όρεξη να σταθούμε όρθιοι για τους Air και μεταφερθήκαμε στα πίσω χαρακώματα εκεί που είχαμε ανακαλύψει νωρίτερα τα ψηφιδωτά πεζούλια. Τα οποία φυσικά ήταν πιασμένα απαξάπαντα, αλλά για καλή μας τύχη καθήσαμε σε κάτι μεγάλα δέματα με Athens Voice. Τα οποία κανα δυο φορές πήγαμε να μετακινησουμε (για να επιτευχθεί το κατάλληλο ύψος καθίσματος) και η κυρία που ήτανε in charge έπαθε πανικό, γιατί λέει «τα παίρνουν συνέχεια». Δηλαδή γιατί να βουτήξει κανείς ένα πακέτο με 50 Athens Voice? Για να τις πουλήσει??
Εγώ είχα πάρει την απόλυτη φάτσα κακομοιριάς γιατί εκτός από τη μέση μου είχε αρχίσει να με πονάει και ο κ**** μου από τις Athens Voice .
Εννοείται οτι σταθερά παρατηρούσα τον κόσμο και σχολίαζα μόνη μου «Μα καλά που πάει αυτή με το τακούνι/το ξέκωλο/το λαμέ κλπ.», «Μμ αυτό το είδα στα Zara/Benetton/Tommy Hilfiger/Prada - έπαιζαν και τέτοια», «Ωχ αυτή φοράει το φουστάνι μου» - ναι το πάθαμε και αυτό το τελευταίο. Ο κόσμος γενικά ήτανε αλλά ντάλλα παπαντάλα της Παρασκευής το γάλα. Λες και είχαν προσγειωθεί από κάθε πιθανό ποπ/ροκ/μέταλ-ναι!/σκυλελέ σημείο της επικράτειας. Και στο αποκορύφωμα, είδα άτομο, μοναχικό μπακατέλικο geek, πιθανό συμφοιτητή μου, το οποίο είχε έρθει στη συναυλία με την τσάντα του laptop. Και αυτό δε θα ήταν τρομερό αν δεν είχα βάσιμες υποψίες ότι είχε και το laptop μέσα. Όχι πείτε μου, τι να το κάνει στη συναυλία??? Ανέπτυξα βέβαια μια θεωρία – όχι τι νομίζατε. Ότι δεν ήταν πραγματικα μόνος του αλλά είχε έρθει με άλλα geeks στη συναυλία, όλοι με τα laptops τους, και είχαν σκορπιστεί σε όλα τα πιθανά σημεία για να έχουν διαφορετική άποψη της σκηνής. Μετά θα άνοιγαν τα laptop και θα αναμετέδιδαν μέσω web cam το live σε όλους τους υπολογιστές και έτσι θα μπορούσαν από ένα σημείο να βλέπουν τη συναυλία από παντού. Και φυσικά θα σχολίαζαν ταυτόχρονα την όλη φάση μέσω messenger. Καλό ε?
Παρά τις πολύπλοκες σκέψεις που με ταλάνιζαν, μη νομίζετε ότι δεν παρακολουθούσα και τους Air. Οι οποίοι ήταν καλοί αλλά και κάπως αστείοι γιατί ανάμεσα στα τραγούδια μιλουσαν με παραμόρφωση σαν ρομποτάκια και μου θύμιζαν τον Ross – “Electrified/Infinite time”. Γενικά ωραίοι πάντως, δεν περιμένεις από του Air να τα σπάσουν κιόλας.
Ε μετά είπαμε να σηκωθούμε και να πάμε λίγο μπροστά. Οι James ήταν πολύ καλοί , τι άλλο να πω. Η κριτική που σας παρέπεμψα στην αρχή είναι κατατοπιστική γύρω από το συναυλιακό θέμα. Εγώ θα πω τις γνωστές βλακείες, ότι ο Tim Booth έτσι όπως έχει γίνει μου θυμίζει τον Cypher από το Matrix, και ότι από αυτούς που ανέβηκαν να χορέψουν στη σκηνή ο γυμνός τριχωτός ήταν κό-λα-ση.

Κατά τα άλλα δεν είχα καταλάβει ότι μου άρεσαν τόσο οι James, μάλλον μου θυμίζουν συγκεκριμένες φάσεις της φοιτητικής μου ζωής, γι αυτό και σε κανα δυο κομμάτια συγκινήθηκα. Typical. Αλλά ακόμα και οι μεγαλύτερες beeyotches καταβάθος είναι χαζογκομενίτσες και τραγουδάνε δυνατά το ρεφρέν του Sometimes, γιατί μόνο αυτό ξέρουν.

Κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό

Μου είπαν οτι αν έχω blog είμαι υποχρεωμένη να το αναφέρω. Υποχρεωμένη! Τι θράσος. Είναι για καλό σκοπό όμως, οπότε ρίχτε ένα βλέφαρο στο παρακάτω , δελτίο τύπου να το πω;

"Την Κυριακή, 18 Μαρτίου 2007 οργανώνεται συναυλία συμπαράστασης και έκφρασης διαμαρτυρίας στην οποία θα συμμετάσχουν αφιλοκερδώς 13 συγκροτήματα pop μουσικής.

Η συναυλία θα γίνει πίσω από το Νοσοκομείο Ελπίς (Αμπελόκηποι), στην Πλατεία επί των οδών Κεδρινού και Κυρίλλου Λουκάρεως, από τις 17:00 – 24:00.

Η είσοδος θα είναι δωρεάν και θα συμμετάσχουν τα συγκροτήματα:

WILD HONEY, MODEL SPY, ΜΗΤΕΡΑ ΦΑΛΑΙΝΑ ΤΥΦΛΗ, LOLEC, CALLAS, SUN RAIN IN LIFE, ABSENT MINDEAD, ZEBRA TRACKS, MODREC, PEEKAY TAYLOH, MARY AND THE BOY, VICTORY COLLAPSE.

Ακολουθεί Εκδήλωση Διαμαρτυρίας στις 19 και 20 Μαρτίου.ΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ ΤΟΥΣ ΖΗΤΟΥΝ ΣΤΕΓΗ!

Το πρόβλημα:

Έχει διαπιστωθεί ότι τα Νοσοκομεία στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν το τεράστιο πρόβλημα έλλειψης ξενώνων φιλοξενίας των ογκολογικών ασθενών και των συνοδών τους. Οι ογκολογικοί ασθενείς και οι συνοδοί τους που έρχονται στην Αθήνα από την επαρχία και τα νησιά της Ελλάδος στο Ογκολογικό Νοσοκομείο του Αγίου Σάββα, αλλά και άλλων Ογκολογικών Τμημάτων, για εξωτερική θεραπεία (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία κλπ), καταλήγουν να διαμένουν σε δωμάτια ξενοδοχείων, επιβαρυνόμενοι οι ίδιοι με τα έξοδα διαμονής τους ή καταλήγουν σε σπίτια συγγενικών τους προσώπων, εφόσον αυτά υπάρχουν.

Ταυτόχρονα, οι συνοδοί των ασθενών που νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο όταν δεν υπάρχει η παραπάνω δυνατότητα περνούν ατελείωτες μέρες στους διαδρόμους του Νοσοκομείου και συνήθως καταλήγουν να κοιμούνται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στους καναπέδες των σαλονιών του Νοσοκομείου. Ο καρκίνος ως μια μακροχρόνια νόσος απαιτεί αλλεπάλληλες θεραπείες, κουράζει και φθείρει τους ασθενείς και τους συνοδούς τους τόσο ψυχολογικά και συναισθηματικά όσο και οικονομικά, γιατί εκτός του καθεαυτού προβλήματος του καρκίνου, αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα λόγω της έλλειψης στέγης!

Πρόταση-Λύση:

Πίσω από τον Άγιο Σάββα, απέναντι από τα Εξωτερικά Ιατρεία, υπάρχουν προσφυγικά κτήρια τα οποία ανήκουν στη δικαιοδοσία της Κτηματικής Εταιρείας Δημοσίου του Υπουργείου Οικονομικών και τα οποία παραμένουν ανεκμετάλλευτα. Ζητούμε την ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ. Έτσι, οι ασθενείς και οι συνοδοί τους θα είναι δίπλα από το Νοσοκομείο και δεν θα ταλαιπωρούνται με μετακινήσεις, ενώ παράλληλα δεν θα επιβαρύνονται με έξοδα ξενοδοχείου. Αποφασίσαμε την Εκδήλωση Διαμαρτυρίας στις 19 και 20 Μαρτίου. Έχουν κατ’ εξακολούθηση γίνει κρούσεις από άμεσα ενδιαφερόμενους στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και στην Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου για να επιλύσουν το ανωτέρω πρόβλημα.

ΑΣΘΕΝΕΙΣ, ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ, ΦΙΛΟΙ και ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ αποφασίσαμε να κινητοποιηθούμε και να διεκδικήσουμε δυναμικά τους χώρους αυτούς. Γι’ αυτό οργανώνουμε ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ στους παραπάνω χώρους, τη Δευτέρα και τη Τρίτη, 19 και 20 Μαρτίου 2007. Σκοπός μας να δημοσιοποιηθεί το πρόβλημα ώστε το κράτος να έλθει αρωγός και να καλυφθεί η παραπάνω βασική ανάγκη των ασθενών και των συνοδών τους και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής τους."

Άντε να πάτε όσοι είστε Αθήνα εκέινη τη μέρα. Είναι και μεγάλη τρεντιά η διαμαρτυρία τελευταία. "Θα σε δω στην πορεία" ένα πράγμα. Τουλάχιστον αυτή γίνεται μετα μουσικής.

Σκέφτομαι & Γράφτω: Πώς πέρασα στις πρόσφατες συναυλίες

Και τι δεν είδε ο μάτης μου τις τελευταίες μέρες, ώστε να μη σταματεί ο στόμας μου σήμερα. Πίνω μια δροσερή γουλιά νερό -για να μη στεγνώσει ο καταπιόνας, καταλαβαίνετε- παίρνω μια βαθιά ανάσα και ξεκινώ.

Γιορτή Μουσικής

Πλατεία Κλαυθμώνος
Μου@#$θύελλα καταρχήν, καθώς οι αγώνες της τρισκατάρατης διοργάνωσης των ημερών κράτησαν μακριά από τα events πολύ κόσμο, ειδικά νωρίς κ ειδικά την πρώτη μέρα. Τα gigs μου φάνηκαν κατά βάση αδιάφορα. Βαρέθ’κα αρκετά. Διασώθηκαν στη δική μου συνείδηση οι Night on Earth καθώς μου φάνηκαν το μοναδικό σχήμα που προσπαθούσε να παίξει μουσική. Επιτρέψτε μου λίγο αυτό να το ξαναπώ μία: ΜΟΥ-ΣΙ-ΚΗ. Ας πάμε τώρα όλοι μαζί να δούμε τι προσπάθησαν να παίξουν οι υπόλοιποι.

Film
Φιγούρα κ τρεντιά μέχρι αηδίας (ήμαρτον) συνοδευόμενη από πολύ καλά προβαρισμένο θόρυβο. Το μουσικό κομμάτι δε με εντυπωσιάζει σε έμπνευση αλλά ομολογώ πως στην εκτέλεσή του δεν τα πήγαν κ άσκημα. Δε θα κάνω άλλη διαφήμιση στα παιδιά γιατί δεν την έχουνε ανάγκη άλλωστε. Η μπάντα ήταν πολύ καλά στημένη (γιατί αυτό κυρίως φαίνεται να τους ενδιαφέρει) κ δευτερευόντως καλά προβαρισμένη. Τα λόγια όμως περιττεύουν όταν δεν υπάρχει ανταγωνισμός και εμφανίζονται στην πόλη ως επιτυχημένοι και οι…

Mary&theBoy
E όχι. Sorry κιόλας αλλά έχουμε κ ολίγον αυτοσεβασμό ως ακροατές. Καλή η πλάκα αλλά κάποια στιγμή πρέπει κ κάτι να μας παίξουν, στο μουσικό του εννοώ. Έχετε ακούσει Dresden Dolls; Ε, καμία σχέση. Εμένα οι Dresden μου αρέσουν πολύ τελευταία, όμως το ελληνικό τους αντίγραφο ουδεμία σχέση έχει μήτε σε δύναμη στίχου, μήτε σε μουσική. Μαζεύτε το attitude και ξαναβγάλτε το έξω όταν μάθετε να παίζετε!!!

Monica
Κάτι συνεντεύξεις διάβασα, πολύ hype τον τελευταίο καιρό, το λόγο ομολογώ πως δεντονε κατάλαβα. Βγήκε εκεί ακουστικά με ήχο σκατά, τσάμπα τα λεφτά που έδωσε κ κρίμα κ για τον ηχολήπτη της που τον ξέρω κ είναι καλός (το ακουστικό πείραμα σημειωτέον το έχει ξανακάνει με ολέθρια αποτελέσματα στον ήχο και δεν ξέρω τι περιμένει ακόμα να δει). Τα τραγούδια ούτε με διασκέδασαν, ούτε με συγκίνησαν, τίποτα δε μου καναν, όχι μόνο εμένα αλλά δεν είδα κ καναν άλλο στην πλατεία πάνω να ασχολείται (κ πώς να ασχοληθεί δλδ με αυτόν τον απαράδεκτο ήχο), αυτό το λέω για τους καραγκιόζηδες που παίρνουν συνεντέυξεις, όχι για την κοπέλλα που όντως μου φαίνεται ταλαντούχα (χωρίς όμως να κόβω τις φλέβες μου) απλά βρίσκω τις επιλογές της ατυχείς.

Night on Earth
Πολύ καλή η προσπάθεια των παιδιών κ χωρίς ροκσταριλίκια κ πόζες στο attitude. Λίγη σεμνότητα ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Όμως παρακαλώ την ηθοποιό σε λογύδριο τύπου Ελένη Λουκά μη την παίρνετε μαζί σας στα live. Ας μείνει σπίτι της ή έστω στο θέατρο.



Βασίλης Γκουνταρούλης
Για να πούμε τη μαύρη αλήθεια την ώρα που βγήκε να παίξει δεν είχε ουδεμία ελπίδα, αν αναλογιστεί κανείς ποιοι έπαιζαν στο Γκάζι ή έστω παραδίπλα στην Κοτζιά. Προσωπικά βαρέθ΄κα θανατηφόρα. Επίσης όταν μιλά είναι πιο αστείος απ’ ότι όταν τραγουδά γιατί σε συνδυασμό με την εμφάνιση κάνει εντελώς παπάς. Άντε κ μητροπολίτης!!!



Γκάζι
Κορυφαία όλων η εμφάνιση του Erik Truffaz. Όσοι ήταν εκεί δικαιώθηκαν κ με το παραπάνω, γιατί δεν πετυχαίνει κανείς τέτοια live καθημερινά. Όσοι πάλι το έχασαν καλά να πάθουν!!! Εξαιρετικά παρήγορο το γεγονός πάντως πως το Γκάζι είχε πολύ κόσμο. Έτσι τα καλά πρέπει να τα λέμε που κ που, ώστε μεταξύ μας να διαφοροποιούνται αυτοί που παίζουν από αυτούς που κλά@#$*.

Πλατεία Κοτζιά
Από ελληνικές συμμετοχές θα ξεχωρίσω μόνο τους Milto Eph, δε μου φάνηκαν διόλου τυχαίοι. Έπαιζαν ωραία και δεμένα χωρίς πάλι «την επιστροφή της πόζας». Το lineup της πλατείας αυτής μου φάνηκε πεσμένο πάντως σε σχέση με προηγούμενες χρονιές και νομίζω πως η άποψη αυτή δεν απηχεί μόνο την αφεντιά μου. Δεν ξέρω αν θυμάστε τα ένδοξα σκηνικά με Fundamental, Funkadelic, Bermuda Triangle και Nouvelle Vague. Πάντως το σκηνικό έφτιαξε αισθητά με τους Technik Old School και τους Birdy Nam Nam και φυσικά τους αυτοσχεδιασμούς τους. Ο υπερκινητικός ΜC που δεν έλεγε να αφήσει το –όφωνο νομίζω έφτιαξε το κέφι ακόμα και στους πιο δύστροπους. Το Birdy παρέμεινε in the air ολόκληρο το βράδυ just like a crazy bubble gum.
Αλλαγή σκηνικού προς το χειρότερο πάλι, την τελευταία μέρα πάλι με Hybrid κλπ σελιέμπριτι ντόπιους ντιτζέηδες όπου once again βαρέθ’κα του θανατά. Ίσως κ λίγο να νοστάλγησα τη Mary + τον Boy (φτου κακά), αλλά πρέπει να ομολογήσω πως το συγκεκριμένο είδος δεν είναι κ τότσο του γούστου μου. Τρομερά θλιβερή η εικόνα της καμμένης φιγούρας σε στυλ πρώην πρωταθλήριας της ενόργανης, δεν ξέρω αν την πετύχατε.

Antony & the Johnsons + Devendra
Μετά τις αλλαγές χώρων, ωρών έναρξης και ημερομηνίας για λόγους καιρού κ ίσως κακού φενγκ σούι κ σε συνδυασμό με αρκετή ταλαιπωρία τη μία λόγω ψύχους και την άλλη λόγω λίβα, ένα πλήθος κόσμου συνέρρευσε να παρακολουθήσει κ τις 2 αυτές ΚΑΡΓΑ ΥΠΕΡΚΟΣΤΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ συναυλίες. Sorry, αλλά ακόμα κι εμείς οι τζαμπατζήδες τις αλήθειες πρέπει να τις λέμε, ειδικά όταν είναι τόσο εξώφθαλμες. Παρακαλώ τη φίλη Loretta να σχολιάσει ως πιο αρμόδια τη συναυλία που παρακολούθησε (γιατί εγώ παρά τις προσπάθειές μου απέτυχα κ την παρακολούθησα απ’ όξω). Πάντως εμένα μια χαρούλα μου φάνηκε o Antony αν κ ολίγον τρελοκομείο. Όσο για τη γκόμενα που ήταν support και τη γνωστή ιστορία με τα νεράτζια τι να πεις; Τα πολλά ναρκωτικά βλαφ-τουν. Ο Devendra επίσης δεν ξέρω κανέναν που να τον απογοήτευσε στ’ αφτί, στο πορτοφόλι κ αυτός όμως δάγκωσε… Αν κάποιος έχει διαφορετική γνώμη ή τεσπά θέλει να σχολιάσει τα λεγόμενα στο πόντιουμ παρακαλώ be our guest!!! Άλλωστε εδώ δε λέμε τπτ άλλο παρά τη δική μας παραληρηματική κατά βάση άποψη (κ για αυτή είμαστε περήφανοι).

Synch Festival
Εδώ πάλι άλλα χάλασαν κ άλλα έφτιαξαν. Στα θετικά ο κλιματισμός, ειδικά στο Μηχανουργείο. Αγνώριστο το περιβάλλον τύπου όαση πάντοτε συγκριτικά με τά τα περσινά χάλια. Προφανώς το συνολικό δικαιολογημένο κραξίδι στους διοργανωτές απέδωσε.
Όμως τι συνέβη φέτος με το line-up της διοργάνωσης; Γιατί ήταν τότσο πτωχό σε σχέση με πέρσι και σε αριθμούς καλλιτεχνών, σε πλήθος ταυτόχρονων events σε διαφορετικούς χώρους αλλά και σε πλήθος πραγματικών live εμφανίσεων; Εεεεεε; (Δε μιλώ για την τελευταία μέρα κ τις ακυρώσεις των πτήσεων, αυτό προφανώς δε μπορεί κάνεις να σας το προσάψει.) Δεν είδα ανάλογα με αυτό που παρακολουθήσαμε να πληρώσουμε το αντίστοιχο εισιτήριο. Θα μου πεις, αν ζήτησε 40 έουρος ο Antony κ οι μλκς τα δώσαμε να μη ζητήσει και το Synch τουλάστιχον τα ίδια; Τέρμα παίδες, εμείς φταίμε που τους έχουμε κακομάθει όλους αυτούς. Τώρα sorry ήταν σοβαρές αυτές οι τιμές εισιτηρίων κατά την ταπεινή σας άποψη;

1η μέρα δεν πήγα γιατί το βαλάντιο δεν τη σήκωνε.
Λυπούμαι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ που έχασα τη γνωστή ορχήστρα των λαχανικών, γιατί σκόπευα να πάρω κ κάποιες μουσικές ιδέες για το μέλλον μου (αν με εννοείτε) ωστότσο εξασφάλισα εκπαιδευτικό βιντεάκι από Πάτρα κ παρηγοριέμαι. Παρακαλώ όποιος τους απήλαυσε αυτούς κ τη σούπα τους να ενημερώσει πάραυτα. Τον Biosphere τον έχω ματαειδεί στο παρελθόν κ μου έχουν μείνει καλές εντυπώσεις, όχι όμως συγκλονιστικές. Από γνωστούς που πήγαν άκουσα πάντως τα καλύτερα για Κων/νο Β, για τον οποίο τρέφω συμπάθεια αν κ βρίσκω το στίχο* του εξίσου διασκεδαστικό εκτός από ρομαντικό.

2η μέρα ήμουν μέσα.
Τα ματάκια μου είδαν πολλά κ διάφορα αν κ ομολογώ πως δεν άντεξα να παραμείνω στο event μέχρι τέλους. Μάλλον αυτές οι φεστιβαλικές διάρκειες ξεπερνούν κατά πολύ τη σωματική μου αντοχή (την έκανα κατά τις 5 παρά αφού άρχισε ο A Guy Called Gerald). Κατά την ταπεινή μου άποψη, το ενδιαφέρον της ημέρας ήταν μειωμένο κ δυστυχώς εμένα προσωπικά μου εξαντλήθηκε από νωρίς. Διασκέδασα περισσότερο απ’ όλα όπως ήταν αναμενόμενο με τους Animal Collective αν κ τις έκαναν κ αυτοί κάποιες κοιλιές στο παίξιμο (όχι στην αρχή, ούτε στο τέλος φυσικά, κάπου εκεί στο 3ο-4ο τραγούδι). Τα παλικάρια είναι ολίγον περιπτωσάρες, μπράβο τους, πολύ τους φχαριστήθηκα.
Στη συνέχεια βγήκαν οι Audio οι Μπούληδες και μας ξενερώσανε κανονικά. Αφού έπαιξαν και το Bang Bang ξεκινήσαμε να βολτάρουμε. Για καλή μου τύχη πέτυχα τους αγαπημένους μου Έλληνες μακράν όλων τους Expert Medicine που παρά τον πολύ κακό ήχο (είναι να απορείς πως την παλέψανε σε κάτι φάσεις) έπαιξαν ξανά πάρα πολύ ωραία. Έτσι να τα διαβάζουν αυτά ορισμένοι που την έχουν ακούσει με την πάρτη τους εκεί στις πλατείες, ονόματα και υπολήψεις μη θίξουμε (κ άλλο). Μπράβο, μπράβο κ εις ανώτερα, έτσι να χουμε να ελπίζουμε σε κάτι ντόπιο κ μεις οι ακροαταί.
Στη συνέχεια επιστροφή στο μεγάλο θέατρο όπου πέτυχα κάτι υπέρβαρους αμερικάνους σπαζοκλαμπάνιες ολίγον κατά τη γνώμη μου να ξεσηκώνουν τους λιγοστούς όρθιους ένθερμους φανς. Είχα διαβάσει καλά λόγια για δαύτους αλλά κάθε άλλο παρά δικαιώθηκα. Στους Underground Resistance με ξενέρωσε το γεγονός ότι η ηλεκτρονική παραγωγή τους στέρησε από αυτή τους την εμφάνιση μια ολοζώντανη μπασογραμμή που ήταν κατά την γνώμη μου απαραίτητη σε αυτά που έπαιζαν και επίσης με ξενέρωσαν κάποιες απαράδεκτες επιλογές στα σύνθια τύπου μπουζούκια-presets ειδικά στο ξεκίνημά τους. Αρχικά νόμισα πως πρόκειται περί αστείου αλλά γρήγορα αναφώνησα «διώχτε τον πληκτρά ΤΩΡΑ». Αργότερα έφτιαξαν λίγο αλλά η ενορχήστρωση παρέμεινε προβληματική μέχρι τέλους.
Γι’ αυτό κ μεις προτιμήσαμε να ακούσουμε και λίγο Μιχάλη Δ αν κ δε μπορώ να πω πως το άκουσμα με γεμίζει. Στη συνέχεια τα αφτάκια μας αρπάξανε και λίγο από Dexter όπου πάλι βαρέθ’κα, sorry. Τέλος παρακολουθήσαμε κ εμείς for old times sake όπως κ όλοι σχεδόν οι παερυρισκόμενοι των Amon Tobin στο Μηχανουργείο. Δε σας κρύβω πως το άκουσμα από τον γνήσιο εκπρόσωπο της Ninja μου θύμισε παλιότερες εποχές, πάντως σίγουρα όχι 2006, αν και το γεγονός δε μ’ εμπόδισε να χορέψω. Επιτέλους, αν και λίγο βαριά η καλογερική και η πριονοκορδέλα!!! Επίσης άβολος ο συντονισμός στις φωνητικές χορδές, κανονικά δεν υποτίθεται πως το φαινόμενο πρέπει να συμβαίνει στο στομάχι ή λέω μαλκς τώρα; Δεν τα ξέρω καλά εγώ αυτά τα του κλάμπινγκ.
Προς τέντα μεριά διόλου δεν πλησίασα αν κ ίσως να έβρισκα ενδιαφέρον στους αφούς Bucci.

3η μέρα Ανία + Απογοήτευσις.
Ξανά κ μανά το ενδιαφέρον μου εξαντλήθηκε νωρίς. Απ ‘όλα περισσότερο μου άρεσαν οι Mouse on Mars, οι οποίοι δυστυχώς έπαιξαν τότσο λίγο!!! Εκτός αυτού μου δεν είχε αρκετό κόσμο ότανε ξεκίνησαν (πού ήσασταν ωρέ;) γεγονός που νομίζω πως εμφανώς τους ξενέρωσε. Επίσης κατά τη γνώμη μου το ανοιχτό θέατρο δεν τους πολυταίριαζε ως χώρος και προσωπικά θα τους τοποθετούσε στο Μηχανουργείο, αρκεί βεβαίως να χα να βάλω κάτι αξιόλογο στο θέατρο, που όπως φάνηκε δε θα χα, xexo…
Η συνέχεια της βραδιάς κύλισε ακούγοντας The Chap στο θέατρο χωρίς μεγάλο ενθουσιασμό. Πάντως κακό δεν ήτανε.
Το μεγάλο ντουβρουτζά πάντως τον έπαθα λίγο αργότερα, εκεί που πήγα να προσκυνήσω το είδωλο κι αυτό όχι απλά γκρεμοτσακίστηκε αλλά με καταρράκωσε κ μένα. Φίλες κ φίλοι του παραληρήματος, από Afrika Bambaataa, Άφρικα Πατάτα χωρίς καν τα πολλά τα αααααα. Τι αρπαχτή του αιώνα ήταν αυτή που ζήσαμε οι παρευρισκόμενοι!!! Ευτυχώς μπήκα με complimentary (που btw 20 ευρώ κ πολλά τους ήτανε) αλλιώς ακόμα θα τα ‘κλαιγα.
Την υπόλοιπη βραδιά την πέρασα αποκαρδιωμένη από το είδωλο στο Μηχανουργείο κ δυστυχώς έχασα τον Ego Spastachrist. Μήπως πήγε κανείς κ τον άκουσε; Αυτό το παλικάρι τι παίζει; Ειλικρινά έσκασα που δεν πήγα γιατί αγωνιούσα να δω τον καλλιτέχνη που επιλέγει αυτό το όνομα για τον εαυτό του. Τι να πεις…

Πριν την ολοκλήρωση του ποστ θέλω για το μέλλον να καταγγείλω τα εξής προς τους διοργανωτές του Synch:
1. Και τα υπόλοιπα λαλάκια στο Μουσείο φέτο ήτανε πολύ υποδεέστερα σε ενδιαφέρον σε σχέση με παλιότερες χρονιές. Όλοι νοσταλγήσαμε τις θορυβώδεις οικιακές συσκευές με personal favorite την κουζίνα.
2. Αν θέλετε να κάνετε φεστιβάλ με πολλά ταυτόχρονα events πρέπει να ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΙΚΑΝΑ ΣΕ ΠΛΗΘΟΣ κ σε ενδιαφέρον events και οι αντίστοιχοι χώροι ώστε να επιτύχει το εγχείρημα. Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή…
3. Τον εξαερισμό να τον κρατήσετε. Μας άρεσε. Ντάξει;
4. Δεν ξέρω αν προσέξατε τη μειωμένη προσέλευση κόσμου φέτο σε σχέση με πέρσι τη 2η μέρα (στους Tortoise). Παρά την γνωστή διοργάνωση (που ευτυχώς τέλειωσε) αυτό ΔΕΝ ΗΤΑΝΕ ΔΙΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ. Φέρτε ονόματα που να παίζουν ωραία ΣΗΜΕΡΑ.
5. Αλλιώς (συνέχεια του προηγούμενου) μη ζητάτε τα ποσά που ζητάτε, είναι εκτός πραγματικότητας.

FIN


* Πάνω σ’ εάν παγκάκι, ένα αγοράκι φιλά ένα κοριτσάκι, ενώ ένας γαλαξιακός πύραυλος διασχίζει τον ουρανό πάνω απ’τα κεφάλια τους και μια φάλαινα βαριέται στον 6ο γαλαξία τρώγοντας σποράκια, τα κουκούτσια πετάει προς τη σελήνη όπου ένας χαμένος χαρταετός ρεμβάζει χαζεύοντας την Ανδρομέδα [προσωπικός στιχουργικός πειραματισμός εμπνευσμένος από Κων/νο Β]

Πώς πέρασα εγώ στο eject

Τα αδικοχαμένα (;) σαράντα επτά (47) ευρώ

Το Σάββατο το μεσημέρι, όταν πήρα τα εισιτήρια από την ticket house και το πρόγραμμα του eject (με αυτή τη σειρά), λίγο έλειψε να αρχίσω να τα κλαίω επιτόπου τα λεφτά μου. Οι vitalic και η miss kittin, αυτοί δηλαδή που με ενδιέφεραν περισσότερο, έπαιζαν 02:30 και 04:30 αντίστοιχα. Κρίνοντας από την τελευταία συναυλιακή μου εμπειρία (όχι ότι περίμενα ξανά τέτοια ταλαιπωρία) δεν εμπιστευόμουν τον εαυτό μου για τέτοια ξενύχτια.
Τελικά τα ευρώ δεν κλάφτηκαν για τους εξής δυο λόγους (ωδή στη φιλία):

1. Είχαμε φίλους στο μπαρ και ήπιαμε πολύ και δωρεάν, χωρίς αναμονή στις τεράστιες ουρές
2. Είχαμε φίλους νούμερα που μέθυσαν και έκανα χίλια δυο καραγκιοζιλίκια

Φτάνοντας στο χώρο του φεστιβάλ – ούτε ένα πανό στην Ποσειδώνος για να σου δείξει που στρίβεις, αλλά το βρήκαμε με την πρώτη ευτυχώς – εντύπωση προκάλεσε η οργάνωση στο πάρκινγκ όπου τύποι σου έδειχναν που να αφήσεις το όχημα σου για να αποφευχθεί το γνωστό μπάχαλο. Ανησυχία όμως προκάλεσε το μέγεθος του πάρκινγκ, μιας και θεωρήθηκε εντελώς αδύνατο να εντοπιστεί το αυτοκίνητο κατά την έξοδο. Δίπλα μας πάρκαρε μια τζιπούκλα (τα έχω αλλά κατά βάθος είμαι ροκ) την οποία βάλαμε σημάδι – και καλά.
Στην είσοδο σου φορούσαν ένα τρέντικο φούξια βραχιολάκι – τα αγόρια τσίνισαν αλλά εμένα φυσικά μου άρεσε – και όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς πήραν και διαφημιστικό μπλουζάκι του φεστιβάλ. Με την είσοδο πήραμε και το πρώτο camel πακέτο - νομίζω ότι όλοι έχουν σταματήσει να τα καπνίζουν εδώ και χρόνια και η καμήλα ελπίζει να κάνει το comeback στα φεστιβάλ, αλλά μάλλον η δόξα κρατάει μέχρι την άλλη μέρα που θα καπνίσεις και το τελευταίο demostrancion τσιγάρο.
Ο χώρος μου άρεσε, η σκηνή ήταν μεγάλη και διπλή, δεξιά έπαιζαν ήδη οι film και αριστερά ήταν από νωρίς στημένα τα μηχανήματα των new order – άμα είσαι ντίβα και headliner δε μπορείς να μοιράζεσαι την ίδια σκηνή με άλλους. Και ο εσωτερικός χώρος ήταν ωραίος, μεγάλος και κυρίως ψηλοτάβανος, για να περιορίζονται τα φαινόμενα ασφυξίας.
Οι film τελείωσαν πριν τους πάρω χαμπάρι και βγήκαν οι Radio 4, οι οποίοι δε μου είχαν κάνει ποτέ εντύπωση, αλλά έπαιζαν πολύ κεφάτα. Το κλού ήταν ο τύπος – Θεός στα τύμπανα – κάτι ανάμεσα σε mr. Bean και Άντι Σέρκις – ο οποίος έκανε κορυφαία χορευτικά επιπέδου Τσάντλερ. Κάπου εκεί ήρθε η ώρα.

Η ουρολοίμωξη άργησε μια μέρα

Και ακόμα δεν έχει έρθει οπότε μάλλον τη γλίτωσα, αν και πολύ το φοβήθηκα. Δε θέλω να γίνω κακιά, οι τουαλέτες ήταν πάρα πολλές, υπήρχε χαρτί (νωρίς τουλάχιστον) και σήμανση αντρικές γυναικείες. Όπως καταλαβαίνετε το τελευταίο δεν τηρήθηκε. Το άλλο κακό ήταν ότι σχεδόν κανείς (από τους άντρες βέβαια) δεν κλείδωνε την πόρτα του, με αποτέλεσμα να τα βλέπεις όλα πράσινα και να ανοίγεις μια πόρτα και να βλέπεις κάποιον να κατουράει. Λέτε να είδα κάποιον από εσάς; Όποτε δεν τολμούσες μετά να μπουκάρεις σε διαθέσιμη τουαλέτα αν δεν έβλεπες πρώτα κάποιον να βγαίνει – κάτι που συνεπάγεται αρκετή αναμονή. Η κατάσταση μέσα στην τουαλέτα δε, τραγωδία. Λίγο παραπάνω να είχα φάει το μεσημέρι δε θα χωρούσα.

Κατά τη διάρκεια των Radio 4 έπεσε ανελέητο peoplespotting – τώρα συνειδητοποιώ ότι για μια ακόμη φορά ήμουν η μόνη γυναίκα στην παρέα. Αν και αυτή τη φορά τα παρατράγουδα ήταν τόσο εξόφθαλμα που τα σχολίαζαν πρώτοι οι άντρες και μου έριχναν σκουντιές μήπως και χάσω κανένα στιγμιότυπο. Κάπου εδώ πρέπει να δώσω και μια μίνι-λίστα της ανθρώπινης κατηγορίας «Συναυλιακή – και κυρίως Φεστιβαλική - Γκόμενα» - οι περιπτώσεις τόσες που θα πρέπει να συντάξω μέγκα-ποστ.

1. Η χοντρή

Χωρίς καμία ρατσιστική διάθεση (δεν είναι του τύπου μου, καταλαβαίνετε) νομίζω ότι στα φεστιβάλ βλέπω πάντα πολλές χοντρές γκόμενες, και μάλιστα της υποκατηγορίας «Ακομπλεξάριστη Χοντρή Γκόμενα». Τετράπαχες, επιπέδου Βογιαντζάκη πριν τη δίαιτα (που θα ξαναπαχύνει κι αυτή, όλοι θα ξαναπαχύνουν, και η Ντόρα και ο Λοβέρδος και όλοι) αλλά με κολάν, φουστάκια, φουστανάκια (και όχι με ρούχα που διαφημίζει η Τζούλι Μασίνο και η Νταίζη από το The Wall, όπως θα έπρεπε), χρωματιστά μαλλιά, πίρσινγκ και χαϊμαλιά για να τονίζουν τον ούτως ή άλλως πλουραλιστικό τύπο τους. Λίγο τρομακτικές, υπάρχει μόνο μια σε κάθε παρέα, πιθανότατα γιατί δε χωράει δεύτερη. Πραγματικά στα φεστιβάλ βλέπω περισσότερες χοντρές γκόμενες από οπουδήποτε αλλού – συναυλίες ή μπαρ. Ίσως επειδή γίνονται σε ανοιχτό χώρο και έχουν μια άνεση – στο pop δε θα χωρούσαν. Αναρωτιέμαι αν πήγαν τουαλέτα.

2. Η τρέντι Λίτσα

Είναι σαν τη χοντρή αλλά στο αδύνατο. Φαίνεται ότι έχει περάσει ώρες στον καθρέφτη για να συνδυάσει την πληθώρα αξεσουάρ που φέρει και να φτιάξει την επιμελώς αναμαλλιασμένη καούκα («αυτά τα κοριτσάκια τα τσαντισμένα» που λέει και η χοντρή στον Πρωινό Καφέ – κυκλοφορούν και σε έκδοση Κολωνακίου με τσάντα Longchamp και μοκασίνι Tod’s). Μη σας ξεγελούν τα ξεχειλωμένα παντελόνια πιτζάμας, μπορεί να δείχνουν αγορασμένα από την Αμερικάνικη Αγορά αλλά είναι τουλάχιστον LAK.. Κατά πάσα πιθανότητα είναι φοιτήτριες αρχιτεκτονικής. Πάντα κυκλοφορούν σε παρέες των 3-5 και είναι προφανές ότι δε δίνουν δεκάρα για τη μουσική – ίσως και να μη γνωρίζουν ποιοι παίζουν. Σκοπός τους είναι να χτυπήσουν αντίστοιχα τρέντι γκομενάκια και να επιδειχτούν στις υπόλοιπες τρέντι Λίστες – όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά.

3. Η άσχετη

Φοιτήτρια Νομικής ή Αγγλικής Φιλολογίας ή Παιδαγωγικό ή έχει τελειώσει κάτι από αυτά. Δεν έχει καμία σχέση με τη μουσική. Τα γενέθλια της τα έκανε στο Βέρτη με τις φίλες της, αλλά δεν θα την έλεγες σκυλού. Εν τω μεταξύ τα έφτιαξε με έναν τύπο ο οποίος ακούει κάτι περίεργα και τη σέρνει σε «ροκ» συναυλίες. Φοράει τζιν γυναικείο ψηλοκάβαλο, μοκασίνι (ή αθλητικό τύπου ked’s γιατί της είπε να ντυθεί χαλαρά) και μπλουζάκι marks n’ spencers, κρατάει τσαντάκι tous που πήρε με το δώρο του Πάσχα και άλλες αιματηρές οικονομίες. Δεν κολλάει με το χώρο και το ξέρει πολύ καλά, αισθάνεται έξω από τα νερά της και το δείχνει, παρατηρεί με δέος τα φρικιά που την περιβάλουν, αλλά δε βγάζει τσιμουδιά γιατί έκανε 6 χρόνια να βρει γκόμενο και αν είναι ροκ, δεν την πειράζει.

Μετά τους Radio 4 επικράτησε μια κόπωση, οπότε και αποφασίσαμε να αράξουμε στα γκαζόνια και να δούμε τους Hooverphonic από μακριά. Η τραγουδίστρια ήταν πολύ γιουροβιζιονική με αυτό το κόκκινο φόρεμα, ενώ ένας πολύ δυνατός και ενοχλητικός προβολέας τη φώτιζε φρομ δε μπακ για να διαφανίζει το φουστάνι και να γίνεται πιο αισθησιακό το θέαμα (;) – φαντάζομαι ότι ο κόσμος στις πρώτες σειρές θα είχε πέρα για πέρα τυφλαθεί. Καλοί αλλά κάπως πληκτικοί, έπαιξαν και κάτι από Portishead που μου άρεσε. Δίπλα από τα γκαζόνια που καθίσαμε ήταν η v.i.p. area της red bull, δηλαδή ένας περιφραγμένος χώρος με πλαστικά διαφημιστικά τραπεζάκια-μπαρ και όχι ιδιαίτερα καλή άποψη της σκηνής – μιλάμε για χλίδα, όχι αστεία.

Επικράτησε μια σχετική αναστάτωση για το που θα σταθούμε για να δούμε του New Order. Εγώ δεν ήθελα:

1. Να στριμωχτώ
2. Να ιδρώσω
3. Να ποδοπατηθώ
4. Να μυρίζω μασχαλίλες
5. Να ακουμπάω ιδρωτίλες

Ξεκίνησαν με το κομμάτι που κάποιος μου είχε πει ότι θα έπαιζαν στο κλείσιμο. Εμείς κάναμε συνεχείς μετακινήσεις για να πετύχουμε το συνδυασμό ανετίλα – ορατότητα. Ο ήχος ήταν κάπως χάλια. Οι New Order κάπως παππούδια, προσπαθούσα να φανταστώ πως θα έδειχναν οι Rolling Stones στη σκηνή – υπό κατεδάφιση μάλλον. Τελικά αποφασίσαμε να δούμε τη συναυλία από το μπαρ για να έχουμε εύκολη πρόσβαση και στο τσάμπα τζιν τόνικ. Δεν ήταν και άσχημα. Μπροστά μας χτυπιόταν τύπος-κόλαση, αλλά το έκανε με πολύ στυλ. Προσπάθησα ανεπιτυχώς να αντιγράψω την τσαχπίνικη κίνηση. Κάτι ανάμεσα σε Σερτάμπ και Αγγελάκα. Μέτρησα 13 τραγούδια και κάνα δυο στο ανκόρ. Αν πρόσεχα θα μου είχαν φανεί βαρετοί. Όχι κακοί, αλλά κάπως ξεπερασμένοι. Ούτως ή άλλως ποτέ δεν ήμουν φαν, χωρίς να τους απορρίπτω, απλά δε μου έλεγαν κάτι ιδιαίτερο πέρα από μερικά ωραία κομμάτια. Για joy division δεν το συζητώ, yuk. (>κράξτε)

Μετά την αποχώρηση του γκρουπ και αρκετό κωλοβάρεμα στο μπαρ, αποφασίσαμε να πάμε και μέσα. Είχε πολύ κόσμο αλλά δεν ήταν και τόσο στριμωγμένα, οπότε και καβατζώσαμε χώρο κοντά στη σκηνή. Δεν ήμουν καθόλου κουρασμένη και είχα τρελή όρεξη για χορό – ανέλπιστο. Σχεδόν πίστεψα ότι θα έβλεπα vitalic. Οι άλλοι είχαν αρχίσει χορευτικά τύπου Λιθουανία – we are the winners – και άλλες επιληπτικές φιγούρες. Προκάλεσα για τρίτη φορά μέσα σε ένα βράδυ την τύχη μου και πήγα τουαλέτα. Με το που γύρισα ξαλαφρωμένη και έτοιμη για όλα, άρχισαν οι γκρίνιες από τους δυο μεθύστακες για επιστροφή στο σπίτι – κάποιος έπρεπε να οδηγήσει και το αυτοκίνητο του υπέρ-μεθύστακα και να τον πάει σπίτι του, αν και με λίγη πίεση πιστεύω πως μια χαρά θα κοιμόταν στο γκαζόν μέχρι το επόμενο μεσημέρι. Κατάφερα να το παρατείνω μέχρι τις 02:20 και να τους εκβιάσω για στάση στο Ciao-Συγγρού για ματσακόνιασμα μακαρονάδας. Έτσι φύγαμε λίγο πριν βγουν οι vitalic – αν τελικά βγήκαν στην ώρα τους.
Στο πάρκινγκ κάναμε ένα τεράστιο κύκλο μέχρι να βρούμε το αυτοκίνητο – το δικό μου που δεν έχει αυτόματο κλείδωμα για να το εντοπίζω από μακριά δεν θα το είχα βρει ποτέ. Ο τζιπούκλας την είχε κάνει – προφανώς για κάποιο μαγαζί της παραλιακής.
Στη Ποσειδώνος φάγαμε Την κίνηση και στο Ciao περιμέναμε καμία ώρα για παραγγελία – σερβίρισμα. Ο μεθύστακας Νο.1 κοιμήθηκε τουλάχιστον 3 φορές μέχρι να τον πάμε σπίτι του, ενώ ο Νο.2 που νόμιζε ότι και καλά ήταν πιο νηφάλιος, προσπαθούσε να δουλέψει τον Νο.1, με τραγικά αποτελέσματα. Αγάπη.
Ξύπνησα το πρωί 09:30 με τρελή δίψα και με ένα τούβλο στο στομάχι – ήταν τα μακαρόνια. Ήπια κόκα-κόλα – το απόλυτο φάρμακο για το hangover, τα σαρώνει όλα – και ξανακοιμήθηκα μέχρι τις 13:00. Ξύπνησα και σκέφτηκα ότι πέρασα καλά.

Το παραπάνω κείμενο είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος, για αυτό και μπαίνει σε ένα blog ιδιωτικής – και βεβαίως παραληρηματικής – χρήσης. Αν βέβαια είχα τις διασυνδέσεις μου, μπορεί να έμπαινε και σε κάποιο site και να αποτελούσε την επίσημη κριτική του έγκριτου site για το εν λόγω χάπενινγκ. Τότε – που θα με διάβαζε και πολύς κόσμος και θα άξιζε τον κόπο – θα μπορούσα να γράψω και ότι πήγα πέρσι στη Βαρκελώνη και πέρασα γαμώ. Θα το ανέφερα κάνα δυο φορές για να εμπεδωθεί. Βέβαια θα το είχα γράψει και πέρσι σε κάποιο περιοδικό, αλλά επειδή πέρασε ένας χρόνος και μπορεί κάποιοι να το λησμόνησαν ή να μην το είχαν δει τότε, θα το ξαναέγραφα στην κριτική μου. Αυτά θα γίνονταν αν είχα διασυνδέσεις, οι οποίες τελικά είναι το παν.

The Ηolly spirit

Την Παρασκευή πήγαμε Holly Golightly – η οποία δεν είναι καμία άγνωστη όπως νομίζουν μερικοί μερικοί. Στο Underworld (όνομα και πράγμα) δεν είχα ξαναπάει, ούτε όταν ήταν Next. Προσεγμένο το στυλ του μαγαζιού, industrial θα το έλεγα αν ήμουνα κοινότοπη, μέρος που περιμένεις να ακούσεις ΝΙΝ και τέτοια, και στις τουαλέτες να γινόταν μαστιγώματα και άλλα ακατονόμαστα σαν αυτά στην ταινία 8 mm. Για να συμπληρωθεί το σκηνικό της κολάσεως, έκανε και κολασμένη ζέστη. Σαν να λέμε είσαι Ιούλιο μήνα, μέσα στην σκηνή στο κάμπινγκ, 12 το μεσημέρι, με κλειστό το φερμουάρ σε όλα τα πορτοπαράθυρα, χωρίς φύλλο από πάνω σου, και να στεγνώνεις τα μαλλιά σου με το πιστολάκι ενώ σου έχουν βάλει καυτές πέτρες από το ηφαίστειο της Σαντορίνης στην πλάτη. Κάπως έτσι.
Είχε dj Θάλεια Καραμολέγκου (τζάμπα το όνομα, μου φάνηκε λίγο χαλιού, λίγο μεγάλη, δεν ξέρω γιατί τη θάβω τώρα) και τον τράγο από το Pop. Συμπαθητικά. Και ζεστά. Ευτυχώς ανακαλύφθηκε ένα σημείο στο κέντρο περίπου του μαγαζιού οπού ερχόταν αέρας από κάποιους σωλήνες και ήταν κάπως πιο παλευόν. Στο μεταξύ από τα μεγάφωνα του μαγαζιού μας βομβάρδιζαν κάθε λίγο και λιγάκι με την ανακοίνωση ότι η Holly θα έπαιζε και το Σάββατο στο closer, ακουστικό σετ με είσοδο 6 ευρώ (ω-ναι μαλάκες που πληρώσατε 25 για να κατεβείτε στην κόλαση).
Λοιπόν η βραδιά είχε και σαπόρτ. Δύο κιόλας. Οι πρώτοι ήταν κάτι έλληνες, Mary and the Boy σου λέει, οι οποίοι κάνουν θραύση στην τρέντι Αθήνα – μου το σφύριξαν οι υπόλοιποι και το διαπίστωσα ρίχνοντας μια ματιά χθες στο ίντερνετ. Η Mary ήτανε μια χτικιάρα κοπελίτσα που τη λυπόσουν – μέχρι να ανοίξει το στόμα της όμως. Μετά έβγαζε μια φωνή… Ο the Boy ήταν επίσης καλός. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι πρόκειται για τον Αλέξανδρο Βούλγαρη, μήπως μπορεί κάποιος που τους ξέρει και έχει την πληροφορία να με διαφωτίσει; Παραθέτω εδώ και ένα κομμάτι που χαρακτηρίζει (;) τη μουσική τους:

«Οι ίδιοι περιγράφουν τον ήχο τους ως piano punk. Οι αναφορές και επιρροές του συγκροτήματος είναι η ανθρωπιά του Robert Duvall, οι εκκλησιαστικές μουσικές προτάσεις ανά τον κόσμο και οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με το Λόγο όπως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης και ο Fiodor Dostoyefski, η pop art των Andy Warhol, David Lynch, Lou Reed, καλλιτέχνες που εξέφραζαν την εργατική τάξη όπως οι Ken Loach και οι Sex Pistols, τα αμερικάνικα μιούζικαλ και τα βερολινέζικα καμπαρέ του μεσοπολέμου και η σύγχρονη αμερικάνικη κωμωδία που ξεπήδησε από τις στάχτες του Saturday Night Live.»

Και ένα ακόμα που περιγράφει τη σύνθεση τους:

«Η σύνθεση τους περιλαμβάνει τους Mary (φωνή), The Boy (πιάνο, φωνή), Christmas Daniel (μουσικό πριόνι) και την χορεύτρια Τhe Exotic»

Δυστυχώς ο Christmas Daniel δεν ήταν μαζί τους (κρίμα γιατί μου αρέσει πάρα πολύ το πριόνι, το είχα δει στους Mercury Rev και είχα πάθει πλάκα), αλλά ήταν η… the Exotic.
(…)
Mary και The Boy, πιστεύετε ότι θα σας πάρει κανείς σοβαρά με αυτό το περφόρμανς πάνω στη σκηνή; Τόσο καλή μουσική, τόσο καλή φωνή, θέλετε να κάνετε και κάτι πρωτοποριακό όπως ένα παράλληλο δρώμενο πάνω στη σκηνή, μια χορέυτρια, όλα αυτά οκέι. Αυτό το συγκεκριμένο πράγμα είχατε στο μυαλό σας για να πλαισιώσει τη μουσική σας ή βγήκε καταλάθος; Εγώ πάντως προσπάθησα να συγκεντρωθώ στη μουσική αλλά το χάπενινγκ ήταν τόσο αστείο που με δυσκόλευε. Δε θα πω περισσότερα και δεν θα το περιγράψω. Κάποιες που είχανε εισιτήριο αλλά μείνανε στο Ματσατσούτσετς και δεν ήρθανε στη συναυλία, χά-σα-νε.
Μετά βγήκε η Jessica Bell – θέλω να γίνω PJ στη θέση της PJ - οποία θα ήταν πολύ πιο εντυπωσιακή αν δεν υπήρχε η PJ, οπότε και η μουσική της θα ήταν κάτι το πρωτοποριακό. Μακάρι βέβαια η PJ να είχε έστω και λίγη από την ομορφιά της Jessica – αλλά δε μπορείς να τα έχεις όλα.
Ε, μέχρι να γίνουν όλα αυτά είχε περάσει η ώρα και εγώ είχα φτάσει στα όρια μου – να λιποθυμήσω για να φύγουμε μια ώρα αρχύτερα ή κρίμα είναι να τη χάσω τη Holly; Η ζέστη ήταν αφόρητη. Ο κόσμος είχε αρχίσει να ζουπιέται κι εγώ κλασικά κοιτούσα τους γύρω μου και κουτσομπόλευα με τον εαυτό μου –οι υπόλοιποι της παρέας ήταν αγόρια ρε γμτ. Με πιάνουν συχνά τα ρατσιστικά μου στις συναυλίες. Μα είναι δυνατόν εγώ και αυτός ο σιχαμένος με το λασπωτήρα που στέκεται μπροστά μου (και είναι και ψηλός και πηγαίνει συνέχεια δεξιά-αριστερά σα να κατουριέται και δε βλέπω τίποτις) και ζαχαρώνει τη γκόμενα με το κόκκινο φουστάνι – Άντζελα Δημητρίου – εξαιρούνται τα μεγάλα σου μάτια, είναι δυνατόν εγώ κι αυτοί να έχουμε επιλέξει τον ίδιο τρόπο διασκέδασης; Μήπως κάτι δεν πάει καλά;
Κι ενώ είχα πέσει σε τέτοιες βαθυστόχαστες σκέψεις, φοβούμενη την πληθώρα κόσμου που θα έχω να αντιμετωπίσω στις επερχόμενες συναυλίες του καλοκαιριού – οι οποίες στατιστικά μαζεύουν περισσότερη πλέμπα από αυτές του χειμώνα – και ήμουν έτοιμη να αρχίσω τα τηλέφωνα στις φίλες μου για να συζητήσουμε τα γνωστά προβλήματα – τι θα φορέσουμε στο Devendra (πρόβλημα) και στον Anthony (ακόμα πιο μεγάλο πρόβλημα), και βέβαια το αιώνιο «αδιάβροχη μάσκαρα ή κανονική για να τρέξει όταν θα πλαντάζεις στο Fistful of love και να είναι πιο δραματικό;;» - ε κάπου εκεί όπου είχα πέσει σε αυτό τον κυκεώνα σκέψεων, βγήκε η Holly.
Πολύ γλυκιά, λίγο κυριούλα, με καταπληκτική φωνή και πάρα πολύ κέφι. Για περισσότερα εδώ. Το γκρουπ της επίσης φοβερό και πολύ ταιριαστό, ένας τυπάκος σαν να ξέφυγε από τους Arctic Monkeys (χωρίς τα σπυριά), ένας μπάρμπας τύπου Ποπάι που τον φαντάζεσαι να τη βγάζει όλη μέρα σε πάμπ κατεβάζοντας πίντες και τσουγκρίζοντας με όλο το μαγαζί – «cheers mate!» - και ένας ντράμερ (ή ντραμίστας) που ποτέ δεν είδα γιατί ο λασπωτήρας συνέχιζε τα πέρα δώθε και δεν έβλεπα ντιπ. Λικνίσθηκα για αρκετή ώρα με τα τραγούδια της μέχρι που κάποια στιγμή δεν άντεχα άλλο την ορθοστασία και πήγα πιο πίσω να ακουμπήσω στα decks να ξαποστάσω λίγο η γυναίκα. Εκεί παραμόνευε πάλι η ζέστα. Επίσης παραμόνευε και ένας τύπος δίπλα μου ο οποίος από πίσω ήταν ίδιος ο Φιντς (το μαλλί του δηλαδή) και προσπαθούσα να δω αν έμοιαζε και από μπροστά αλλά δεν τα κατάφερα.
Ε κάποια στιγμή τελείωσε η Holly, δεν έπαιξε πάρα πολύ νομίζω αλλά δεν ήθελα κι άλλο γιατί ήμουν έτοιμη να πέσω κάτω, αλλά ήταν πολύ καλή. Ελπίζω να ξανάρθει και να είναι σε ανοιχτό χώρο με περισσότερη δροσιά, τότε θα μ’ αρέσει πιο πολύ και στο τέλος θα φωνάζω κι εγώ «κι άλλο, κι άλλο» και άλλα τέτοια συναυλιακά τσιτάτα.

Ας είμαστε ρεαλισταί

Έλεγε μια μέρα ο Χωμενίδης το εξής στο ραδιόφωνο: Για τους Rolling Stones που έχουν βάλει αυτή την αφίσα στην Αθήνα οπού είναι όλοι σαν σαφρακιασμένες μούμιες. Και έλεγε ότι καλά κάνουν και βάζουν τις φάτσες του όπως είναι τώρα και χωρίς photoshop και χωρίς τίποτα (καλά γι αυτό επιφυλάσσομαι, ακόμα και με photoshop μπορεί να δείχνουν έτσι).
Όχι σαν τα δικά μας τα ταλέντα που πατάνε το ρετούς ή – ακόμα καλύτερα – βάζουν κάτι φωτογραφίες τους πριν από 20 χρόνια. Το θυμήθηκα το πρωί που είδα μια αφίσα του Καρρά ο οποίος δείχνει 30 χρονών. Στην τελική μπορεί να είναι όντως 30 σε αυτή τη φωτογραφία. Επίσης έχει γεμίσει ο τόπος με την αφίσα της Κοκκίνου που της τρέχουν τα νερά στα μούτρα. Θεά.
Θυμάμαι μια χρονιά που είχε γεμίσει η Αθήνα με γκραν-γκινιόλ αφίσες του Τόλη, με ολοκαίνουριο δόντι θήκη και δέρμα σαν δέρμα καναπέ. Σπούκι. Και μιας ανέφερα τον Τόλη δείτε και ένα εξώφυλλο του δεν ξέρω κι εγώ από πότε, με τον κολασμένο τίτλο «Ας είμαστε ρεαλισταί». Πεθαίνω.

Ο Morrissey δεν έχει γίνει ίδιος ο Johnny Cash;

Σας έχει τύχει ποτέ να πάτε σε καμία δημόσια υπηρεσία – κατά προτίμηση – ή μαγαζί και να είναι μια μαλακισμένη γκόμενα στο κομπιούτερ και να βαράει τα πλήκτρα σα δαιμονισμένη κατά την «πιο γρήγορα – παρακαλώ – πιο γρήγορα» τεχνική; Υπερβολικά γρήγορα και υπερβολικά δυνατά, να σου σφυροκοπάνε τον εγκέφαλο. Και συνήθως να έχει και ένα νύχι τεράστιο, ροζ με στρασάκια; Ε, όταν το βλέπετε αυτό, δε θέλετε να της δώσετε μια μπούφλα να της φύγουν όλα τα δόντια και τα νύχια μαζί;
Τι θα γίνει με αυτή την άνοιξη, πάντα θα αργεί αλλά όταν έρχεται θα είναι ξαφνικό και δε θα έχουμε ΠΟΤΕ προλάβει να αδυνατίσουμε;
Ο Morrissey δεν έχει γίνει ίδιος ο Johnny Cash;



Ο Νικ Χόρνμπυ τι έχει πάθει και γράφει βλακείες τώρα τελευταία; Ο Χωμενίδης πάλι δε μπορεί να γράψει κάτι μέτριο; Πρέπει να πάω και για ύπνο και το βιβλίο δε μ’ αφήνει να τα αφήσω.
Ανακάλυψα και άλλη κορυφάια ταινία στη nova – αν μη τι άλλο τα αξίζει τα 56 ευρώ το μήνα . Voa VS Python – ω – ναι. Σπίτσλες για μια ακόμη φορά, γι αυτό όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα πηγαίνετε εδώ. Κατά τα άλλα προσπαθώ εδώ και 2 μήνες να πετύχω το oldboy και για τον Απρίλιο το έχει μόνο μια φορά, σήμερα το βράδυ, 2:40, μια πολύ βολική ώρα, αν μη τι άλλο.
Πάρτε και ένα όνειρο που είχα ξεχάσει να το ποστάρω και είναι καλό.


Ονειροκρίτης 15/12

[…] Είμαι στο χωριό που είναι κοντά στο σπίτι μου και επικρατεί μια αναμόχλευση, λαμπιόνια και άσπρες πλαστικές καρέκλες αλλά όχι στην πλατειά, σε μια διασταύρωση στην έξοδο του χωριού. Δίπλα και μπροστά μου είναι στημένη η σκηνή, σαν να τη βλέπω από πλαγιοπίσω. Είμαι σε μεγάλα κέφια γιατί θα παίξουν οι Sigur Ros. Βγαίνουν οι Sigur οι οποίοι είναι δυο ξανθοί με γαλάζια μάτια και δε θυμάμαι καθόλου τι έπαιξαν. Νόμιζα πάντως ότι ήμουν μόνο εγώ εκεί με τους φίλους μου (δε θυμάμαι ποιους) αλλά προς το τέλος φάνηκε ένα πλήθος μέσα από κάτι πορτοκαλιές που αποθέωνε το συγκρότημα […] Είχα στα χέρια μου το εισιτήριο που ήταν σκισμένο σε κομματάκια και μου ζήτησε ο δεσμός μου να το σκανάρω και να του το στείλω για να μπορεί να φτιάχνει πλαστά εισιτήρια. Επειδή όμως ήτανε κομματάκια και είχα και κάποια κωλύματα με το σκάνερ […] μάλλον δεν το έκανα.
[…]

Music for a Better Living: palavomares edition

Συνηθως οι διασκευες γνωστων και αγαπημενων τραγουδιων ειναι χαλια.

Αυτη εδω ειναι η εξαιρεση στον κανονα.

"There is a Light that Never Goes Out" απο Loquat.

Πειράζει;

Αν υπήρχε δικαιοσύνη, χιούμορ, αξιοκρατεία, γούστο και καλή καρδιά,

Και αφου μετά από τόσα χρόνια, κόπους, ιδρώτα, προσπάθεια, τσακωμούς, αποχωρήσεις ( "πάμε μιρέλλα" ), διαπομπέυσεις δημοσίων υπαλλήλων ( "βλάχα, βλαχάρα, γελοία, τελευταία, γριά εξηντάρα" ), και υπερήλικων ποπ σταρ ( "με τους ρουβάδες τους σαραντάρηδες" ),

Καταφέραμε να πάρουμε αυτή τη ρημάδα τη Γιουροβίζιον και να τη φέρουμε εδώ και να εκμεταλλευτούμε και τα Ολυμπιακά ακίνητα,

Δε θα έπρεπε να στείλουμε,

Αυτόν τον άνθρωπο για να μας εκπροσωπήσει;

Πιο αυθεντικός από κάθε άλλον, πιο φολκλόρ απ' ότι αντέχουμε, συνομήλικος με τη βίσση - μιας και θέλουμε βετεράνο - τόσο ευγενική φυσιογνωμία (εμένα με σκλαβώνει). Ευτυχώς βρέθηκαν κάποιοι να τον τιμήσουν για όλα αυτά που συμβολίζει. Ούτως ή άλλως μετά απ' αυτόν το χάος και μετά το χάος πάλι αυτός.

I gave myself to sin, again

Είναι η αγαπημένη μου μπάντα στο γκόσμο. Και όσα κολλήματα κι αν περάσω κατά καιρούς, αυτό δεν αλλάζει. Από τις ονειρεμένες μελωδίες τους μέχρι το υπέροχο artwork και από τα αιθέρια φωνητικά μέχρι τους touching στίχους. Όλα μ’ αρέσουν, όλα. Βγάζουν καινούριο δίσκο και χθες τον κατέβασα γιατί ανυπομονούσα να ακούς τα καινούρια κομμάτια. Δε σου κρύβω ότι στην αρχή ξενέρωσα λίγο. Όχι πως τα κομμάτια δεν ήταν ωραία, αλλά να.. δεν ήταν belle! Δυο από αυτά θυμίζουν ακράδαντα t-rex, ένα άλλο hefner και ακόμη ένα blur (στα δικά μου αυτιά). Αλλά δεν ήταν αυτό το πρόβλημα. Κάτι άλλο είχε αλλάξει στον ήχο τους. Τελικά την απάντηση έδωσε ο fu ως master of the masters σε τέτοια θέματα. Όπως και στον προηγούμενο δίσκο, αλλά τώρα ακόμα περισσότερο, ο ήχος τους έχει γίνει πάρα πολύ καθαρός και διαυγής. Αν με εννοείτε. Είναι αυτό το touch που δίνει ο παραγωγός. Και οι belle άλλαξαν πάλι παραγωγό και πλέον δεν ακούγονται σαν να παίζουν στην κρεβατοκάμαρα τους, αλλά σε ένα πλήρως εξοπλισμένο στούντιο. Χάθηκαν οι ψίθυροι πριν τα τραγούδια, ο ήχος από τα ματζατζάρια των ντραμς (μπακέτες? Ή αυτό είναι το ψωμί? μπαγκέτες?) που χτυπούν μεταξύ τους πριν μπουν οι κιθάρες, η αίσθηση ότι παίζουν στην κουζίνα. Χάθηκε η μαγεία.
Η εξέλιξη είναι κάτι αναπόφευκτο και πρέπει να υπάρχει. Νομίζω τελικά πως κάθε μεγάλη μπάντα μπορεί να βγάλει μέχρι 3 κορυφαίους δίσκους (Tigermilk, If you're feeling sinister, The boy with the Arab Strap). Μετά ή θα μείνει στάσιμη και θα κουράσει (καλό αλλά μια από τα ίδια), ή θα αλλάξει και θα προκαλέσει ποίκιλλες αντιδράσεις (βλ. Radiohead). H’ απλά θα κάνει ένα βήμα παραπάνω αλλά δε θα είναι ποτέ η ίδια και θα αφήσει μια αίσθηση μελαγχολίας στους θαυμαστές της. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τους dEUS και το pocket revolution – καλό αλλά δεν είναι dEUS. Μερικές φορές όταν χάνεται ο ερασιτεχνισμός είναι σαν να χάνεται και ο αυθορμητισμός.
Πάντως οι belle μετά την πέμπτη ακρόαση δικαιώνονται. Ο δίσκος είναι πολύ πολύ καλός αν και δεν περιέχει ένα dog on wheels. Σίγουρα πάντως δεν απογοητεύει. Κι ας είναι τόσο καθαρός. Ελπίζω να μας θυμηθούν μετά την περιοδεία στην Αμερική και στο live να έχουν κρατήσει κάτι από τον παλιό βρώμικο ήχο.

Σας ευχαριστώ για τα τριαντάφυλλα

Άμα είσαι θΕΟΣ, όσα χρόνια κι αν περάσουν θα παραμείνεις θΕΟΣ.
Δυο συναυλίες είναι σίγουρα καλύτερες απο μια, αλλά και πάλι ήταν τόσο λίγο.

Όσοι ήσαστε εκεί, ξέρετε.