Τα κεφάλια μέσα

Μπορεί κάποιοι να θέλετε να με χαστουκίσετε για αυτό που θα ξεστομίσω αλλά δεν πτοούμαι.
Μεθαύριο πιάνω δουλειά και είμαι απαρηγόρητη για αυτό. Ναι με ακούτε;
Κ ΠΩΣ ΝΑ μην είμαι δλδ αφού κοπροσκυλιάζω με μεγάλη χαρά εδώ κ 2 συναπτούς μήνες; Στην πράξη κοπροσκυλιάζω από ακόμα νωρίτερα απλά μέσα στο τελευταίο δίμηνο δεν είχα ούτε τυπικά κάποια υποχρέωση.


Apo-spasi agapi mou

Η φετινή σκολική χρονιά ξεκινά βρίσκοντάς με αποσπασμένη στη NASA μετά 2 χρονιές με όλα τα καλά τους κ τα κακά τους στο Ma-tsa-tsoutsets και στο Εσπερινό UCLA. Διαισθάνομαι πως θα βρίσκομαι στο άνδρο του βύσματος, αλλά από σπόντα. Η αλήθεια είναι πως πολλοί γνωστοί μειδιούν μαθαίνοντας τα νέα μου. Δεν τους κακίζω γι αυτό γιατί κ γω μάλλον θα χειριζόμουν στη θέση τους την είσδηση με αντίστοιχη καχυποψία αλλά στο φινάλε-φινάλε φταίω σε τπτ που κωλοφάρδεψα κ αποσπάστηκα; Γνωρίζω πάντως πως φέτος ικανοποιήθηκαν πάρα πολλές αιτήσεις σε ανθρώπους της δικής μου ειδικότητας καθώς άλλες ειδικότητες όπως πχ. Φιλόλογοι κ Μαθηματικοί μετατέθηκαν εκεί όπου ήθελαν χάρις σε ανέλπιστη, εντυπωσιακή πτώση των δικών τους βάσεων (ψυλλιάζομαι λόγω πρόωρων συνταξιοδοτήσεων άλλων συναδέλφων). Αυτό με χαροποιεί αρκετά γιατί με κάνει να ελπίζω πως στο νέο μου περιβάλλον θα υπάρχουν κ άλλοι μη-βυσματωμένοι.


Εκπαιδευτικά Νεά (εναλλακτικός τίτλος: ο κοπρος του Αυγεία)

Είπα βάσεις κ συγχύστηκα πάλι. Το ότι η προϊστάμενη Υπουργός μου είναι άχρηστη κ ντρέπομαι για δαύτη είναι γνωστό. Το ότι αντιπαθώ επίσης τους στρατόκα#$^* κ τα πάσης φύσεως σώματα ασφαλείας (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως οι πυροσβέστες κ ΕΜΑΚ εξαιρούνται) δεν φαντάζομαι να εκπλήσσει. Δεν περίμενα πάντως μετά τα πρώτα σκηνικά με τα αγγλικά κ μέσα σε προεκλογική τάκα-τάκα περίοδο τύπου μπάρμπα-ρίξε-καμιά-ψήφο-τη-χάνουμε-τη-παράγκα να τα ξανασκατώσουν. Ακούς εκεί λέει έκαναν λάθος, λες κ σε αυτές τις περιπτώσεις όπου αξίζει να ναι κανείς λίγο παραπάνω υπευθυνος για ευνόητους λόγους η απλούστατη διαδικασία του doublechecking –γνωστή ακόμα κ στη γιαγιά μου- δεν αποδίδει καρπούς. Πάντως προκαταβολικά έχω να δηλώσω απολύτως ξενερωμένη σχετικά με την αδιαβλητότητα του συστήματος των πανελληνίων.


Αδιαβλητότητα my ass!!!



Τα δαμε κ πέρσι και φέτος και ως διορθώτρια γραπτών κ ως επιτηρήτρια των εξεταζομένων. Πάντως το κούτελό μου προσωπικά δεν το βρώμισα, όλα κ όλα. Αντιθέτως ίσως να κλαμπάνιασα ελαφρώς.

Πυρό-πληξη

Πέτυχα προ ολίγων ημερών σουρεαλιστικό σκηνικό στην tv. Θα μου πείτε ποιο απ’ όλα; Σε live ανταπόκριση από το μέτωπο τση-φωτιάς βγάζουν γιαγιά στον αέρα από τηλεφώνου. Αυτή αφού έσκουξε για μισό λεπτάκι με το ρολόι για τη γενικότερη καταστροφή –οι δημοσιογράφοι την αντιμετώπισαν με κατανόηση κ θα θελαν να πείσουν ότι συνέπασχαν κιόλας- μετά άρχισε να χαίρεται κ να ευχαριστεί τους λεχρίτες δημοσιογράφους του συγκεκριμένου καναλιού επειδή ΑΥΤΟΙ ήταν που έσωσαν το χωριό της στην πράξη –υποθέτω κάνοντας παραινέσεις να πετάξει επάνω από το χωριό κάποιο ελικόπτερο ή αερόπλανο. Οι δημοσιογράφοι καμαρώνανε τρομάρα τους ωσάν το γύφτικο σκεπάρνι. Οι μισοί είχαν αμολήσει πονηρό χαμογελάκι μέχρι τα’ αφτιά κ ακόμα παραπέρα ενώ οι πιο διπρόσωποι του πάνελ έπαιρναν σοβαροφανές ύφος και με politically correct τόνο στη φωνή έλεγαν «κάναμε απλά τη δουλειά μας».

Όλα αυτά όμως σβήστηκαν –για να μην πω ισοπεδώθηκαν- ένα μόλις λεπτό αργότερα που η πυρόπληκτη γρια άλλαξε ΞΑΝΑ τροπάριο κ κατέληξε ότι ο κύριος Πολύδωρας –άκου τζατζίκη κ φρίξε- ήταν τελικά ο σωτήρας του χωριού της κ πότσο το αγαπάει το χωριό ο κύριος Πολύδωρας γιατί κ σπίτι έχει εκεί κ πάει συχνά κ τους επισκέπτεται με την οικογένειά του κ γι’ αυτό όπου κ να κοιτάξει η γρια τριγύρω είναι όλα μαύρα εκτός από το χωριό της που έχει μείνει πράσινο. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, εννοείται πως σε αυτή τη φάση της συζήτησης η τηλεφωνική συνδιάλεξη κόπηκε από το σκηνοθέτη κ οι εμφανώς ξενερωμένοι δημοσιογράφοι άλλαξαν θέμα σε κάτι πιο δυσάρεστο κ φυσικό σκληρά αντιπολιτευτικό. Τρομάρα τους!

Tο καλό, το κακό κ το άσκημο

Το καλό νέο της υπόθεσης είναι πως η χρονιά αυτή με βρίσκει στον πολιτισμό, όπου μπορώ να προβάρω ανελέητα –αν κ διόλου σίγουρη δεν είμαι τελευταία πως οι συμπαίκτες αντιμετωπίζουν θετικά μια τέτοια προοπτική- και φυσικά να πηγαίνω εύκολα τα σινεμά και τις συναυλίες μου. Βέβαια από συναυλίες όπως εύστοχα σχολιάζεται στο crackhitler, το ανακοινωμένο πρόγραμμα του Gagarin αλλά κ άλλων συναυλιακών χώρων είναι της πλάκας μέχρι στιγμής. Δίκιο έχουν τα παιδιά. Αλλά επίσης τι περίμεναν να συμβεί στη μπανανία; Εδώ ακόμα τα καίμε, πού καιρός για συναυλιακές διοργανώσεις; Ελπίζω το μέλλον να επιφυλάσσει καλύτερα πράγματα για εμάς. Πάντως, για να μη φανώ πολύ γαϊδάρα οφείλω να ομολογήσω πως κ μόνο για αυτά νοιώθω τεράστια ικανοποίηση κ δεν είμαι ο άνθρωπος που κάτι τέτοια τα λέει εύκολα.

Σκεφτόμανε μάλιστα φέτο να πραγματοποιήσω ένα όνειρο πολλών ετών. Να βγάλω μια κάρτα απεριορίστων για τις Νύχτες Πρεμιέρας να πηγαίνω κάθε μέρα μετά τη δουλειά να βλέπω 2-3 ταινιάκια μέχρι να μου…σπάσουν τα μάτια κ να γίνουν κουμπότρυπες. Όσοι πιστοί προσέλθετε καθώς απ’ όσο ξέρω οι κινήσεις αυτές και παρέα θέλουν και συντονισμό αφού κάρτα απεριορίστων δε σημαίνει επ’ ουδενί και βέβαιη είσοδο σε προβολή. Το σύστημα έχει αλλάξει απ’ όσο γνωρίζω (νοσταλγώ τις παλιές καλές μέρες που ο τζάμπας ζούσε κ βασίλευε) και ακόμα και οι κάτοχοι της τυχερής κάρτας οφείλουν να στριμωχτούν στην ουρά ώστε να κάνουν confirm την είσοδό τους… αν τα καταφέρουν φυσικά. Η εμπειρία μου από το φεστιβάλ σε αποτυχημένη είσοδο γίνεται ολοένα και πικρότερη τελευταία.

Το κακό νέο της υπόθεσης είναι πως για αρκετούς μήνες –περίπου μέχρι τον Απρίλιο- θα πρέπει να συγκατοικήσω με family members, καθώς το σπίτι στο οποίο σκοπεύω να μετακομίσω δεν θα είναι διαθέσιμο νωρίτερα. Δυστυχώς, το ενδεχόμενο της υπενοικίασης χώρου φαντάζει απίθανο στη χώρα μας. Ο οργανισμός μου ήδη εκκρίνει ορμόνες σπασμένων νεύρων και δυστυχίας μόνο στη σκέψη αυτής της αναμονής. Αν εξαιρέσουμε το γηραιότερο family member για το οποίο υπάρχουν σχετικά ποστς για όποιον δε βαριέται να ψάξει στα archives –εγώ βαριέμαι να βάλω link-, στην πράξη δεν έχω σοβαρούς λόγους να αντιτίθεμαι σε αυτή τη συγκατοίκηση. Δεν είναι πως κάτι συγκεκριμένο συμβαίνει κ σπάει το νευρικό μου σύστημα. Απλά είναι διαφορετικό να έχεις privacy από το να μην έχεις όταν μπορείς να ζήσεις χωρίς το ζεστό φαγάκι και τα πλυμμένα ρουχαλάκια της μανούλας.

Πάντως ένα ακόμα από τα μελλοντικά μου σχέδια –kouk ετοιμάσου να βοηθήσεις- είναι να αγοράσω ένα ποδηλατάκι με το οποίο να πηγαίνω κάθε πρωί μέχρι τον πλησιέστερο σταθμό μετρό κ από κειδάς στη δουλειά μου. Με αρέσει λίγο αυτό το εναλλακτικό του θέματος αρκεί να μη με φάνε λάχανο οι ελληνάρες οδηγοί –too young & too hard to die- κ φυσικά να μη κλέψουν οι επιτήδειοι. Απλά προβληματίζομαι για το πότσο σκατά ποδήλατο πρέπει να πάρω ώστε να αποφύγω την κλοπή. Το μόνο που δε θα θελα θα τανε κάτι πολύ θιτσέ στο ροζάκι του με καλαθάκι για το σάντουιτς κ τη σούπερ-κατερίνα.

mh mou milas gia kalokairia


Αποχαιρετώ με θλίψη το καλοκαίρι που μας πέρασε. Δε μπορώ να πω, με πήγε πολύ ωραία από πλευράς διακοπών τουλάχιστον. Μαύρισα πέρα από κάθε –δική μου- προσδοκία αν και δεν έχω σοβαρό potential στο tanning. Από την 7ήμερη παραμονή μου στη μαγευτική Ελαφόνησο σας παραθέτω μια καλλιτεχνική άποψη του ηλιοβασιλέματος στη γνωστή διπλή παραλία του Σίμου αλλά κ μια φωτογραφία από το «Παναγία Κοιμήσης» στα πλαίσια του ετήσιου φεστιβάλ σαπιοκάραβου. Εγώ διόλου δε χαλάστηκα προσωπικά από το μέρος, θα προτιμούσα ωστότσο να υπάρχει ένα σοβαρό καταγώγι να μπορώ κ γω να μπεκροπιώ το βράδυ σαν άνθρωπος γιατί όσο να το πεις καλή η αμμός το πρωί αλλά το βράδυ που αρχίζει να τρέχει το μυξάκι... αλλάζει ο μανολιός γνώμη.

Σύμφωνα με πολλές έγκυρες πηγές, οι παλιές καλές περίοδοι του ελεύθερου κάμπινγκ στην περιοχή της Ελαφονήσου έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί κ πώς να μην έχουν κ εκεί δλδ αφού η τάση στη χώρα μας να πεθάνει… ο ΤΖΑΜΠΑΣ φίλες κ φίλοι του παραληρήματος είναι εμφανής και οργανωμένη. Θα τολμούσα να πω μάλιστα πως ο Τζάμπας στην Ελλάδα είναι αυτός [κρεσέντο με πνευστά κ τύμπανα] που υφίσταται ασύμμετρη απειλή.

Παραθέτω επίσης φωτογραφίες από την επόμενη 7ήμερη παραμονή μου στο χωριό Λίμνη της Βόρειας Εύβοιας. Εκεί πάλι τα πράγματα ήταν πολύ ωραία. Καθαρές παραλίες με βότσαλο τύπου τροχάλα στα ρηχά. Μπορώ να πω πως με κούρασε κάπως η ρεφλεξολογία στην πατούσα –καθώς έχω αποδείξει στο καλοκαιρινό παρελθόν μου πως είμαι ένας γνήσιος ζαμανφουτίστας με την άμμο- ωστότσο το σύστημα των μικρών πριβέ κολπίσκων όπου μπορείς να εφαρμόσεις το σύστημα περπατάς-βουτάς μου φτιάχνει το κέφι. Ψώνισα κ φέτος πολλά λαλάκια παραλίας κ τα τίμησα δεόντος.

Κλείνω το μαραθώνιο τούτο ποστ με φωτογραφία από την άκαφτη αθρόα βλάστηση της Βόρειας Εύβοιας με 2 σύντομες παραληρηματικές ερμηνείες των εμπρησμών. Παρακαλώ η ΕΥΠ να δώσει βάση.

1. 100% pure μιμητισμός. Γιατί να αναζητά κανείς οικονομικά συμφέροντα όταν βλέπει τριγύρω του να καίγεται το σύμπαν κ nobody getting caught? Mόνο και μόνο από political incorrection και χλευασμό κατά του ανοργάνωτου wannabe-αλλά-με-τπτ-δεν-το-χει κράτους μια τέτοια κίνηση σκάει πονηρό χαμογελάκι στο κατεστημένο. Όσο για τις συνέπειες στη φύση, δεν υπάρχουν λόγια.



2. Όλα για το σεξάκι. Γιατί λέω-γω-τώρα μπορεί ο μέσος Έλληνας να κάνει κουκου με μπαλαμούτι, με τσοντάκι κ με πολλούς άλλους γνωστούς τρόποι αλλά πώς να ξεχαρμανιάσει ο «συμπολίτης» μας που του πιάνει το…κέφι η θέα της φλεγόμενης σεκόγιας; Κ αυτός άνθρωπος είναι (λέμε τώρα). Επειδή λοιπόν δεν ευδοκιμεί η σεκόγια στα μέρη μας –διορθώστε με αν σφάλλω- θα περιοριστεί κ αυτός στο να κάψει πευκάκι, ελίτσα στην καλύτερη ελατάκι, σπιτάκι ή ολυμπιακό λοφάκι στο πιο αρχαίο-πνεύμα-αθάνατό-του. Ελπίζω τουλάστιχον μετά το φετινό γλέντι-εξτραβαγκάντζα να ξεκα#$^*σε για αρκετά χρόνια, γιατί αν συνεχίσει έτσι η παπαρήγα η καλή στο τέλος θα μείνουν για κάψιμο μόνο οι κέδροι της Γάυδου και τα μαιντανά ξερόχορτα του Κουφονησίου. Είπαμε...κράτη!
   
   Καλό φθινόπωρο να χουμε!
   Λορέττα αναμένω το comeback ποστ σου με αγωνία.
   

ΠΡΟΣΕΧΩΣ

Άλλη μια σκολική χρονιά ολοκληρώνεται με 100% ποσοστό τύπου "ΠΡΟΑΓΕΤΑΙ/ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ".
Το παραλήρημα δεν πτοείται από το λίβα κ ετοιμάζει γενναίο come back με φωτοποστς αλλά και νέους γεννημένους παραληρηματίες contributors. Καλωσόρισες cheese!

On-da-bus

Τις προάλλες ήμουν στο λεωφορείο. Κλασικά χάζευα μέσα κ έξω από το παράθυρο. Κοινότυπες και κουφές ανάκατες σκέψεις, παντελώς αταίριαστες μεταξύ τους διέσχιζαν φευγαλέα το μυαλό μου. Τους αφιέρωνα ίσα με ένα δευτερόλεπτο. Μετά χάνονταν. Άλλες για πάντα. Άλλες επανέρχονται. Όχι ιδιαίτερα βασανιστικά βέβαια. Ο χρόνος είναι πολύτιμος για τον άνθρωπο που δε σκέφτεται αλλά προτιμά να χαζεύει. Κ οι ώρες του λεωφορείου είναι σε μεγάλο βαθμό τέτοιες ακόμα κ για ανθρώπους που το βασανίζουν λίγο παραπάνω το ζήτημα.

Παλιότερα διάβαζα στο λεωφορείο. Έπαιρνα μαζί μου το βιβλίο κ βυθιζόμουν σε αυτό. Δεν έπαιρνα πρέφα αυτά που συνέβαιναν τριγύρω. Όχι όμως ότι μου διέφευγαν γεγονότα κοσμοσυνταρακτικά. Που κ που απλά διεκπεραιωτικά, έριχνα μια ματιά έξω για να μη χάσω τη στάση. Έτσι βαριέσαι σίγουρα λιγότερο τη διαδρομή, όμως το βιβλίο δεν το φχαριστιέσαι. Μετά το ‘ριξα κ γω στα φανζήν. Μετά κ αυτό το βαρέθηκα.

Μια φορά πριν από χρόνια έσπασε η μονοτονία για τα καλά. Πέτυχα τον τρελλό –κ καλά μοναχός αλλά πιστεύω ήταν fake- που κυκλοφορούσε κουρελής στην Αθήνα με μουλάρι (προφανώς είχε αφήσει το μουλάρι για service) κ έβαζε υποψηφιότητα στις βουλευτικές. Αυτός έκανε την πανηγυρική του προεκλογική συγκέντρωση στο Α5 κ έταζε στα πλήθη ούτε λίγο ούτε πολύ θάλασσα στο Καρπενήσι. Όπως καταλαβαίνετε οι παρευρισκόμενοι παραληρούσαν για καιρό με αφορμή το συμβάν…

Πλέον, περιεργάζομαι διακριτικά τους συνεπιβάτες μου. Φυσικά πρώτα τις γυναίκες. Τι φορούν, πως στέκονται. Μαλλιά, νύχια, παπούτσια, αξεσουάρ. Γυναικεία περιέργεια, όχι κάποιος ιδιαίτερος λόγος. Μετά οι ηλικιωμένοι, οι μαθητές από επαγγελματικό ενδιαφέρον κ τελευταίοι οι νεαροί άνδρες. Περιεργάζομαι όλους τους επιβάτες που χτυπά το κινητό τους. Το ringtone –ώρες ώρες πραγματικά εντυπωσιακό-, τα χαζά μπρελόκ κ μπιχλιμπίδια που το συνοδεύουν κ φυσικά ο τρόπος που μιλά ο κάτοχός του. Το ενδιαφέρον μου εστιάζει στο ΠΩΣ αλλάζει τη φωνή του. Είναι το τηλεφώνημα επαγγελματικό ή κοινωνικό; Είναι με το έτερον ήμισυ ή με κάποιο φιλικό πρόσωπο;

Οι άνδρες έχουν συχνά πλάκα όταν το σηκώνουν κ από την αναγνώριση ξέρουν πως είναι η γκόμενα που παίρνει. Αλλάζει η φωνή τους λίγο προς το πιο ζαζούλης. Δεν είναι απαραίτητο πως θα της αποδώσουν κάποιο υποκοριστικό, τους καταλαβαίνεις όμως. Στις γυναίκες δεν είναι τόσο εμφανείς οι διαφορές, ειδικά όταν ανήκουν στη συνομοταξία που νιαουρίζει αδιακρίτως. Η αναγνώριση κλήσης είναι χρήσιμο feature, ωστότσο είχε γούστο παλιότερα που ενώ αρχικά σήκωνες το τηλ με ένα τυπικό ύφος ή ένα ευγενικό που απευθύνεται στον οποιονδήποτε, αμέσως μετά το προσάρμοζες σε εκείνο που αντιμετωπίζει καταλληλότερα αυτόν που σε καλεί.

Τις προάλλες χάζευα στο λεωφορείο την πλάτη του t-shirt ενός τύπου. Πλαγίως το μάτι μου αντιλαμβάνεται τη λέξη DICK. Στον εξωτερικό παρατηρητή δε νομίζω πως παρουσίασα την παραμικρή αντίδραση. Ίσως κάποια ανεπαίσθητη αν ήταν πολύ παρατηρητικός. Αναγνώρισα την κακή λέξη σαν μικρό παιδάκι κ άντλησα μια μικρή χαρά από το γεγονός. Pathetic; Στη συνέχεια αφιερώνω ένα ακόμα δευτερόλεπτο για να διαβάσω όλη τη στάμπα του τύπου. Ούτε λίγο, ούτε πολύ έγραφε: GET A HARD ON, YOU BIG DICK. Δε φαντάζεστε την κρυφή χαρά της νίκης του μα@#$% που νομίζει πως το βλέπει πρώτος. Ούτε Πατουλίδου να μανε, για την Ελλάδα ρε γμτ κ έτσι. Από μέσα μου χαμογέλασα μέχρι πιο πάνω απ’ τ’ αφτιά.

Τι θέλει άραγε να πει εδώ ο ποιητής;
Ξαναπαρατήρησα το νεαρό. Κλασικός τυπάκος που πάει λίγο γυμναστήριο, θα θελε να ναι όμως πιο σφίχτερμαν κ μετά βγαίνει για καφέ κ ποτό σε αυτά τα μαγαζά με τους ναργιλέδες. Τα ανατολίτικα τύπου. Κανείς άλλος τριγύρω δε φαινόταν εντυπωσιασμένος από το εν λόγω outfit. Κ κυκλοφορούσαν νεαρές ηλικίες. Άραγε να πήραν πρέφα; Οι μαθητές μου οι περσινοί του Ματσατσούτσετς πάντως δε θα χαν καταλάβει πολλά. Άντε κανα 2 μέχρι το DICK, αλλά όχι παρακάτω.

Η σύνταξη αυτού του ποστ όπως άλλωστε είναι εξώφθαλμο ξεκίνησε κ συνεχίζει με τη μέθοδο της αυτόματης γραφής. Ωστότσο, ο επίλογος έχει πρόθεση. Δε θα σας κουράσω άλλο, απλά θέλω να σας παροτρύνω να μπείτε στο site που έφτιαξε ο κακός bruce με κάτι ρεμάλια φίλους του, έτσι ρε παιδί μου να δείτε τι παίζει. Άλλωστε είναι τότσο έυκολο. Απλά πατάς ΕΔΩΔΑΣ.

Strike a PAUSE

Αυτή την εβδομάδα ο χρόνος έχει σταματήσει. Είναι κάπως σαν να μην υπάρχω. Σα να έχω πατήσει PAUSE στον εαυτό μου. Κανονικά θα έπρεπε να δουλεύω. Η μέρα μου θα είχε ας πούμε πρόγραμμα. Οι ενέργειές μου θα χαν λόγο ύπαρξης.

Θα ξυπνούσα το πρωί. Θα ‘πινα ένα κουβά καφέ μέχρι το μισόκλειστο μάτι μου να ανοίξει. Θα έβαζα κ λίγη μουσική για πιο ζεν. Επίσης θα κυλιόμουν κ λίγο στα πατώματα με τη σκυλίτσα μου, έτσι για να πάει καλά η μέρα.

Μετά θα άνοιγα τη ντουλάπα κ θα διάλεγα ένα σένιο, σοβαρό, ωστότσο isobel συνολάκι εργασίας –γιατί θα ταν ακόμα πρώτες μέρες, μην το ξεφτιλίσουμε κ παντελώς- κ θα μπαινα στο μπάνιο να κάνω λίγο μακιγιάζ. Ειδικά η διαδικασία του μακιγιάζ είναι πάρα πολύ σημαντική το πρωί. Κρύβει όλες τις έγνοιες, τις στενοχώριες κ φυσικά το κομμάτιασμα ή το hangover από το βράδυ που πέρασε.

Στη συνέχεια θα παιρνα το αμαξάκι μου (για την ώρα, σχεδιάζω όμως να αγοράσω ποδήλατο, να γίνω τρομάρα μου κ γω μια πολιτισμένη ευρωπαία) κ θα πήγαινα στο ίδρυμα. Εκεί μέχρι τις 11 Σεπτέμβρη, θα συμπλήρωνα χαρτιά, θα έστελνα κάμποσα e-mails, θα έκανα εγγραφές μαθητών στο Πληροφοριακό Σύστημα του σκολείου, θα έκανα καταγραφή στο σχολικό εργαστήριο, update στο anti-virus, ίσως κανά format σε χαλασμένο pc (στο server θα προτιμούσα να βάλει κάποιος άλλος το σκατόχερό του), θα εξέταζα στο «τι χρώμα έχει το άσπρο άλογο του Κολοκοτρώνη» τους μετεξεταστεόυς μαθητές (φυσικά κ ΔΕΝ θα λάμβανα απάντηση στην ερώτηση), θα σέρφαρα τύπου ΑΝΕΛΕΗΤΑ με την πρώτη ευκαιρία, θα άκουγα με περισσή αδιαφορία τους συναδέλφους μου να κουτσομπολεύουν άλλους μη παρόντες συναδέλφους, να γκρινιάζουν για το ΠΟΟΟΟΟΣΟ πολύ δουλεύουμε όλοι εμείς οι δημόσιοι υπάλληλοι κλπ.

Θα σχόλαγα γύρω στη 1. Ίσως νωρίτερα, ίσως κ αργότερα, πάντως θα μουν στάνταρ η τελευταία που θα σχόλαγε. Μετά θα βγαζα την Princessa μου την πρωινή της βόλτα, ελπίζοντας ότι δε θα χε ΗΔΗ καταχέσει το σπίτι μας. Βλέπετε η Princessa (την οποία θα αποκτήσω μόλις ΒΓΩ από το pause), θα είναι ακόμα κουταβάκι κ δε θα τα έχει μάθει ακόμα τα-του-χεζοβολιού, οπότε αναμένονται ατυχήματα. Στη συνέχεια κάτι θα τσιμπάγαμε στο χαλαρό.

Αν ο καιρός ήταν καλός, θα την έπαιρνα για μπάνιο. Δεν ξέρω αν θα θέλει να μπει μέσα βέβαια. Για την ακρίβεια, ούτε κ για μένα ξέρω αν θα θέλω να μπω μέσα. Η σχέση μου με τη θάλασσα είναι ακόμα περίεργη, αλλά βελτιώνεται. Σταθερά. Πάντως μια παραλία θα την πηγαίναμε.

Μετά θα γυρίζαμε από το σπίτι κ θα κάναμε μπανάκι. Στη συνέχεια θα ξανατσιμπάγαμε . Oι γυναίκες άλλωστε δεν τρων, αλλά τσιμπολογούν όλη τη μέρα. Στη συνέχεια θα βλέπαμε ολίγη τηλεόραση, θα παίζαμε μέσα στο σπιτάκι μας, θα τραγουδούσαμε (μόνη μου), παράλληλα με απογευματινό σερφάρισμα κ downloading θα διαλέγαμε (μαζί με την Princessa πάντα) ταινιάκι για το βράδυ.

Κάποια στιγμή λίγο αργότερα θα έβγαζα βραδινή βολτούλα την Princessa μου κ στο γυρισμό θα τσίμπαγα κ έναν μικρό Old Holborn κίτρινο από το περίπτερο –χαρτάκια + φιλτράκια θα χαν ξεμείνει- κ θα γυρίζαμε σπίτι όπου θα σκιζόμουν στα τσιγάρα κ θα βλέπαμε την ταινία παρέα.

Αυτά. Η ζωή συνεχίζεται με μικρές διαφοροποιήσεις. Πχ. Τις μέρες που χω νεύρα στη δουλειά, ρίχνω ΜΠΑΛΩΘΙΕΣ δλδ ασχολούμαι τουλάστιχον για κανά 3ωρο με gaming στο PC. Είναι ίσως το μόνο που λίγο ανακουφίζει. Μπορεί αντί για μπάνιο να κάνω απογευματινή βόλτα με το ποδηλατάκι. Μπορεί να με πιάσουν οι μοναξιές μου κ να πιάσω το κινητό για καμιά ώρα. Ελπίζω να βρεθούν 2 τουλάστιχον συμπαθητικοί συνάδελφοι (φυσικά να τους συμπαθεί κ η Princessa) να κάνω κ λίγο παρέα με ανθρώπους.

Τίποτα βέβαια από όλα αυτά δεν έχει σημασία τη στιγμή που μιλάμε. Δεν έχει, γιατί είμαι ακόμα στο πατρικό μου. Το ΥΠΕΠΘ τον παίζει για την ώρα κ δε με έχει ακόμα τοποθετήσει σε Ίδρυμα. Βλέπεις πρέπει να προηγηθούν οι βυσματίες κ μάλλον είναι αρκετοί. Από λεπτομέρειες τίποτα. Ούτε πόσοι έχουμε ξεμείνει, ούτε σε ποια θέση βρίσκομαι. Μόνο αναμονή. Υποτίθεται μέχρι αύριο.

Οι φίλοι μου εδώ δουλεύουν. Δεν τους βλέπω κάθε μέρα. Η Princessa μεγαλώνει ακόμα με τη μαμά της. Ούτε ξέρω που θα με πάνε. Υποτίθεται πως γνωρίζω με ακρίβεια Νομού. Ούτε σπίτι έχω ακόμα εκεί που θα με πάνε. Μου τη σπάει αυτή η αναμονή. Δεν τη θέλω άλλο.

Βλέπω ταινίες σχεδόν κάθε μέρα. Έχω γίνει κ πάλι ο πελάτης του μήνα στο DVDάδικο της γειτονιάς μου. Νοικιάζω κατά βάση ό,τι έχασα το χειμώνα που μας πέρασε. Μου αρέσουν οι δυσάρεστες ταινίες, αυτές με τα δράματα. Μου αρέσουν κ οι κοινωνικές, ακόμα κ αυτές όπου φαινομενικά δε γίνεται τίποτα. Γίνεται όμως. Μου αρέσουν κ τα ασιατικά, με τις μικροσκοπικές καταθλιπτικές ηρωίδες που αντιδρούν αθόρυβα σε όλα τα δράματα της μίζερης ζωής τους με απάθεια σα να παίρνουν καθημερινά υπνοστεντόν.

Βλέπω κ τηλεόραση. Βλέπω ντοκυμαντέρ. Για την Έβα Περόν, για το Κόνκορντ, για την κορυφή Κ-2 στα Ιμαλάια. Βλέπω κ βλακείες. Πχ. Βλέπω το κάστρο του Τακέσι (Κιτάνο). Χαζοχαρούμενοι Γιαπωνέζοι επιδίδονται σε σειρά από γελοία αγωνίσματα με αποτέλεσμα να πέφτουν σε λασπωμένες γούρνες, να χτυπούν κ σπανίως να κερδίζουν. Αγαπημένο μου αγώνισμα το «Σαν Ράγκμπι». Οι παίκτες ένας-ένας προσπαθούν με μια μπάλα ράγκμπι ανά χείρας να διασχίσουν ένα γήπεδο σε μικρογραφία κ να κάνουν touchdown αποφεύγοντας κάτι βαλτούς τύπους που τους εμποδίζουν κ τους κυνηγούν φορώντας φουσκωτές, άβολες στην κίνηση στολές τύπου ράγκμπι. Καταστρέφομαι. Έχω ανάγκη από κάτι δημιουργικότερο.

Ελπίζω να βγω από τη φάση PAUSE μεθαύριο το πρωί.

Κατρακύλα

Τις τελευταίες μέρες βλέπω πολλή τηλεόραση. Αυτό είναι σίγουρα βλαφτικό για τη λιγοστή μου φαιά ουσία αλλά έχω πλέον την εντύπωση πως με ρίχνει κ ψυχολογικά. Γιατί απλά δεν υπάρχουν ενδιαφέροντα πράγματα να δεις. Από πού να ξεκινήσω; Από τις ειδήσεις; Είναι ανύπαρκτες. Είναι παντελώς ανενδιαφέρουσες.

Έχουν καταντήσει όλα τα κανάλια πλην της ΝΕΤ που κρατά ακόμα τα προσχήματα –για πότσο ακόμα δε γνωρίζω- σαν το κοινωνικό δελτίο του STAR, το επόμενο βήμα για το οποίο είναι οι παρουσιαστές να τα λένε φορώντας μαγιό ή μποξεράκι ή ακόμα κ τίποτα κ ταυτόχρονα να ρεύονται κ να κλάνουν πίνοντας φραπεδάκι ή μπίρες ή μπάφους κ φυσικά καπνίζοντας αρημανίως.

Την ανεκδιήγητη διαφήμιση με εκείνο το jeep, νομίζω Wrangler αλλά δεν είμαι κ σίγουρη. Μιλώ γι΄αυτή που οδηγεί η γκόμενα κ μπαίνει σε μια μεγάλη άδεια υπαίθρια έκταση με γρασίδι γεμάτη φυσικά θέσεις για παρκάρισμα. Το κλου της υπόθεσης είναι πως εκτός από το γρασίδι υπάρχουν σκόρπια στην εν λόγω έκταση κ κάποια κατσάβραχα τύπου μενίρ με ύψος άνω του μισού μέτρου.

Η οδηγός λοιπόν στη διαφήμιση πλησιάζει ένα άλλο όχημα που μόλις ξεπαρκάρει από ένα τέτοιο μενίρ για να ρωτήσει τον οδηγό του αν όντως φεύγει ή αν θα τον ενοχλούσε να πάρκαρε αυτή εκεί ή κάτι τέτοιο. Τύπου ΗΜΑΡΤΟΝ; Ποια είναι η πρακτική χρησιμότητα στη χώρα μας με την οποία προσπαθεί να μας κάνει να συνδέσουμε η συγκεκριμένη διαφήμιση το προιόν της;

Tα jeep και τα SUV πλέον τα βλέπω και τα παίρνω στο κρανίο. Έχει καταντήσει πια αστεία η υπόθεση με το νέο κόλλημα του Ελληνάρα. Πώς κοροιδεύουν οι ρατσιστές τους Αλβανούς για το κόλλημα που τρων με τις BMW; Τα ίδια κ χειρότερα κάνουμε κ μεις. Κ να φανταστείτε πως ο Ελληνάρας δεν είναι κ στερημένος από αυτοκίνητα. Το αιώνιο απωθημένο του είναι. Όσο για το πόσες μέρες του χρόνου χρειάζεται πραγματικά την τετρακίνηση θα μου επιτρέψετε να μην εκφραστώ καλύτερα.

Από πού να αρχίσω και πού να τελειώσω. Από το πόση βενζίνη καίνε, το πόσα καυσαέρια βγάζουν, το πόσο δύσκολα ελίσσονται στο κέντρό μιας μεγαλούπολης; Μήπως από το πόσο δύσκολα παρκάρονται και πόσες άλλες θέσεις παρκαρίσματος μειώνουν με τη δική τους ύπαρξη; Θέλετε να φτάσω και στις πιθανότητες επιβίωσης δικύκλου ή πεζού σε περίπτωση σύγκρουσης με τέτοιο όχημα; Ας μη χαλαστούμε άλλο για την ώρα. Υπάρχει στην Ελλάδα ακτιβισμός ενάντια στα SUV όπως στο εξωτερικό; Παρακαλώ αν ξέρετε ενημερώστε με να συμμετάσχω με κάποιο τρόπο.
Το άλλο πάλι με άφησε αναύδου. Το ξέρετε ότι τα βράδια στην κρατική δείχνει “extreme makeover”; Εμένα μου το έλεγαν κ δεν το πίστευα μέχρι που το πέτυχα στο ζάπινγκ με τα ματάκια μου. Μετά την Άννα Δρούζα τη φλόμπα έβαλαν τα δυνατά τους νομίζω οι ιθύνοντες να εξοργίσουν τον Έλληνα φορολογούμενο με ακόμα μεγαλύτερες @@ριες να εκπέμπονται από το κανάλι σε αντάλλαγμα για τα λεφτάκια του. Κ τα κατάφεραν κ με το παραπάνω! Μα τέτοια Αμερικανιά κ κατάντια πια; Sorry αλλά έχω καλύτερη παραγγελιά να κάνω. Δε φέρνουνε τουλάστιχον το “Jackass” να το ρίξουμε στη γνήσια την τρασεριά;

Ξέρω μια γκόμενα -έχω κάμποσο καιρό να τη δω- η οποία πραγματικά δεν το χε καθόλου. Είναι ψηλή και νταρντάνα, είναι παχιά, έχει ορμονικό πρόβλημα κ τριχοφυία ολούθε. Εκτός αυτών είναι γενικά μαυριδερή κ κάνει ατυχέστατες επιλογές στο μαλλί και στο ντύσιμο. Από πάντα δυσκολεύομαι να ξεστομίζω το ότι "ο τάδε ή η τάδε είναι άσχημος/άσχημη", γιατί ποιος είμαι εγώ που το λέω δλδ; Ο όμορφος/όμορφη.

Η συγκεκριμένη είχε ενθουσιαστεί όταν έμαθε για την ύπαρξη της εκπομπής στο εξωτερικό κ είχε εκφράσει την επιθυμία αν ποτέ ερχόταν στην Ελλάδα να πάει. Ωστόσο, είναι τόσο θλιβερό. Κανένας δεν της έλεγε "Μα, τι είναι αυτά που λες, δεν το χρειάζεσαι αυτό"΄, δεν ειπώθηκαν καν τα γνωστά κλισέ πχ. "πως η πραγματική ομορφιά πηγάζει από μέσα μας" και άλλα τέτοια υποκριτικά.

Μου φαίνεται τρομερή η θλίψη των ανθρώπων -γιατί νομίζω πως ξεπερνά κατά πολύ τα όρια της απλής, καθημερινής ανασφάλειας- που προβαίνουν σε τέτοιες κινήσεις. Έστω πχ ότι κάτι πάνω σου δε σου αρέσει. Κατά τη γνώμη μου αυτό δεν αρκεί για να πας να το αλλάξεις. Τεσπά αν έχεις πολλά λεφτά ίσως κ να αρκεί, αλλιώς θα πρέπει πραγματικά να τρως κολλήματα με το εν λόγω σημείο για να μπεις στο λούκι. Ε, και πόσα τέτοια σημεία μπορεί κάποιος πάνω του να τον ενοχλούν σε βαθμό κακουργήματος;

Αδιανόητο επίσης μου φαίνεται το ότι περνούν την επίπονη φάση όλων αυτών των χειρουργείων χωρίς υποστήριξη γνωστών και φίλων, καθώς κανένας δε θα πρέπει να ξέρει ακριβώς τι τους κάνουν ούτε κ να τους δει μπανταρισμένους. Από την άλλη μεριά πάλι οι γνωστοί κ οι φίλοι τους όπως σε όλα τα ριάλιτι υφίστανται κ αυτοί το ξεφτιλίκι, καθώς συγκεντρώνονται με αγωνία ζωής να δουν την κοσμογονική αλλαγή στον συμμετέχοντα πρώην-τερατόνι. Τους παίρνουν μάλιστα κ μίνι-συνεντεύξεις όπου δίνουν τις σούπερ μελό-ωχ το μάτι μου- απαντήσεις.

Ερώτηση: Πώς αισθάνεστε που θα δείτε τη μάνα σας κωλοφτιαγμένη μετά 2 μήνες;
Πιθανή Απάντηση1: Είμαι περίεργη να δω το αποτέλεσμα γιατί ψήνομαι να δηλώσω κ γω συμμετοχή.
Πιθανή Απάντηση 2: Θα την κοιτάξω βαθιά μέσα στα μάτια για να σιγουρευτώ πως δεν έχει αλλάξει. Πολύ.

Παρεπιπτόντως το παραλήρημα ενημερώνει τους αναγνώστες του για τις σύγχρονες Μέκκες της πλαστικής χειρουργικής που ούτε λίγο ούτε πολύ είναι οι εξής 2.
1. Ριο ντε Τζανέιρο: Εξειδίκευση σε 2 τομείς. Καταρχήν σε επεμβάσεις σώματος: Γλουτοί, γάμπες (αχά, προσθέτουν υλικό για να δείχνουν πιο γραμμωμένες), λιποαναρροφήσεις όπου μπορεί να συμβούν ή λιπογλυπτικές (σε πιο light περιπτώσεις), στήθος. Και φυσικά, αλλαγή φύλου.
2. Σεούλ: Εξειδίκευση στις επεμβάσεις προσώπου ώστε μια μέση ασιάτισσα να εξευρωπαιστεί. Κάτι τέτοιο λέει τα τελευταία χρόνια θεωρείται αρκετά σύνηθες με αποτέλεσμα πολλές οικογένειες να κάνουν οικονομία για χρόνια ώστε να σουλουπωθεί το 18χρονο κοριτσάκι τους. Φυσικά απαιτεί ένα εκτεταμένο σερί επεμβάσεων που αλλάζει ανάλογα με την περίσταση αλλά όντως λέει με βάση τις στατιστικές αυξάνει δραστικά τις πιθανότητες μιας νεαρής κορεάτισσας να μη μείνει στο ράφι κ να βρει το γαμπρό τον ονείρων της, φυσικά… Κορεάτη! Η διαδικασία περιλαμβάνει συνήθως 1-2 εγχειρησούλες για τα βλέφαρα, 1-2 για να κοπούν τα ζυγωματικά ώστε να μη φαίνεται πλακουτσωτό το πρόσωπο, φυσικά ρινοπλαστική και ακόμα όποια προσθαφαίρεση χρειαστεί για να συμπληρωθεί το look σε πηγούνι και μέτωπο. Αλλιώς κινδυνεύει να καταντήσει σαν την Tori Spelling που αν κ πλακώθηκε στα χειρουργεία φαινόταν σαν όλες αυτές οι διορθώσεις που έκανε να μην ταιριάζουν…μεταξύ τους. Τι να πω, επιτρέπεται τώρα με τόσα φράγκα κ τόσα χειρουργεία να μην έχει γίνει η άλλη Θεά;


Αυτά για την ώρα. Πα να δω καμιά ταινία. Είμαι τώρα στη φάση που νοικιάζω συνεχώς για να καλύψω τα κινηματογραφικά μου κενά τη χρονιά που μας πέρασε.

Back 2 the Basics

Ο εναλλακτικός τίτλος αυτού του ποστ είναι:
Καλοκαιράκι, τεντώνοντας το πετσάκι.

Ζω την απόλυτη χλιδή του να είμαι δημόσιος υπάλληλος. Τις τελευταίες 15 μερούλες έχω πλήρως λησμονήσει όλα όσα διατάρασσαν την ψυχική μου ισορροπία κατά τη διάρκεια του περασμένου χειμώνα. Ίσα ίσα που κάποιες φορές μέσα στην καλοκαιρινή ραστώνη κάνω ένα countdown των ημερών που μεσολαβούν μέχρι τον αγιασμό κ μετά ξενερώνω γιατί βλέπω ότι πλησιάζουν!!!
Κ αν ακόμα δεν έχετε εξοργιστεί με την πάρτη μου πρέπει να σας πω ότι αυτές μου τις σκέψεις τις εναποθέτω στο blog ανακουφισμένη για τη δήθεν ανωνυμία μου, καθώς δεν μπορώ να τις ξεστομίσω κατάφατσα σε κάποιο γνωστό ή φίλο (γιατί σε συνάδελφο δεν πιάνει) χωρίς το φόβο του να χειροδικήσει εναντίον μου. Μπορείτε κ σεις πάντως να αντισταθείτε στον στρουθακαμηλισμό κ τη γαιδουριά μου πατώντας το γνωστό κόκκινο by default εικονίδιο x πάνω δεξιά στο παράθυρο του browser ή απλώς μπορείτε να κλείσετε το tab.

Ωστότσο, ακόμα κ αν το κάνετε αυτό, το εν λόγω ποστ θα σας περιμένει καρτερικά να σας βγάλει από τα ρούχα σας (δε πειράζει καλοκαιράκι είναι) την επόμενη φορά που θα τολμήσετε να διαβάσετε παραλήρημα.
Μπορείτε να το σβήσετε;
Εεεεε;
Εντάξει, αρκετά, Ι cut the crap.

Back to the basics: Μαμ-Κακά-Νάνι.
Ακούω μουσική, σερφάρω, τραγουδώ κ ασκούμαι. Το βράδυ συνήθως ρεμαλιάζω με παρέα για όσο αντέχω. Επίσης αντιστέκομαι σθεναρά στην κατανάλωση, πράγμα εντυπωσιακό για τα δεδομένα μου. Θα μου πείτε, μα γιατί, εκπτώσεις έχουμε κ θα σας απαντήσω (κ κάποιοι ίσως ζηλέψετε): Γιατί σκοπέυω να ξεσπάσω αλλού!!!

Αύριο αναχωρώ για Βερολίνο, για 10 συναπτές ημέρες. Πρώτη φορά πηγαίνω εξωτερικό, σε μία μόνο μεγάλη πόλη για πολλές μέρες (άνω της βδομάδας) όπου δε χρειάζεται να πιλαλάω τύπου Βέγγος νυχθημερόν, αν κ μάλλον I can’t help that. Έχω μελετήσει όσο χρειάζεται τους οδηγούς μου, έχω κάνει κάποια απαραίτητα γκουγκλίσματα από δωδας κ από κειδάς. Ένα θα σας πω. Σκοπεύω να ξεσπάσω σε κλάμπινγκ (έχω άνω της 3 ετίας) και σόπινγκ θέραπυ (έχω σαφώς λιγότερο). Αν έχετε κάποια συμβουλή ή πρόταση για την παραμονή μου εκεί plz κάντε τη.

Το παρόν blog ελπίζω να μην παραμείνει ερμητικά κλειστό μέχρι την επιτροφή μου την 1Η Αυγούστου. Φαντάζομαι ότι η συνοδοιπόρος Loretta όλο κ θα παραληρήσει. Όσο για τότε έχω πολλά χρωστούμενα. Θέλετε να σας πω τα προσεχώς; Το Μυρμήγκι project έχει νέο υλικό, το Αντίο Ματσατσούτσετς (γιατί εγκατέλειψα το σπιτάκι) έχει ποικίλλο οπτικό υλικό κ μέχρι τότε θα έχω κ το υλικό του Βερολίνου.

Μέχρι τότε σας φιλώ δίπαξ κ πριν σιωπήσω ακούστε άλλη μια πραγματική διασκεδαστική ιστορία. Γκόμενα bimbo πίνει κάποιον κρύο καφέ εις – ino, διαβάζοντας (για να μην πω ρουφώντας) το τελευταίο εκπαιδευτικό-συλλεκτικό τεύχος cosmopolitan. Όλα κυλούν ομαλά και αβασάνιστα γύρω της μέχρι που η παρενόχλα αρχίζει.

Κουρελής άστεγος φουκαράς μεσανατολικής καταγωγής με εμφανή δυσωδία την πλησιάζει ζητώντας τι άλλο 1 ευρώ. Τον έχει αντιληφθεί με περισσή σιχασιά από τα διπλανά τραπέζια όπου το query ήδη έχει στεφθεί με απόλυτη αποτυχία. Αναζητά το πορτοφόλι της, όπου μια εξαντλητική αναζήτηση δείχνει πως υπάρχουν τα πενηντάευρα που μόλις σήκωσε από ATM. Ο φουκαράς δυσπιστεί οπότε αναγκάζεται για να τον πείσει να κάνει πλήρη επίδειξη του πορτοφολιού της με όλα του τα τσεπάκια. Λογικά το πορτοφόλι δεν ήτανε κ κανά τυχαίο. Ξέρω γω, φανταστείτε κάτι σε Burberry’s.

Τον πούλο. Ο άστεγος επείσθη μεν, την αγάπησε δε. Την αγάπησε όχι μόνο για το σώμα της (η μάπα ζμπουτσα’τ) αλλά εκτίμησε την πηγαία της ειλικρίνεια. Γι’αυτό μπαστακώθηκε ακριβώς δίπλα της. Κ προφανώς δεν κούναγε ρούπι.

Η cosmogirl αρχικά έμεινε αναύδου. Κοίταζε λίγο προς υπερπέραν μεριά μπας κ τον ξενερώσει, μα του κάκου. Ο τύπος έγινε πιο ενοχλητικός. Άρχισε να της μιλάει. «ΨΨΨΨΨΤ, μωρό pos se lene;» κλπ.
Έφριξε…

Σηκώνεται κ φεύγει από το καφέ με γοργό αναστατωμένο βηματισμό. Εκείνος την έχει πάρει προφανώς στο κατόπι. Είναι εξώφθαλμο πως ούτε πού να πάει έχει, ούτε κ κολλήεται γενικά, οπόταν κ ΔΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕ. Τι να κάνει, τι να κάνει. Καθώς περπατά σαν τρελλή κ αλλοπαρμένη πανικόβλητες σκέψεις διασχίζουν –όσο πιο γρήγορα γίνεται- το πενιχρό μυαλό της. Μπαίνει στον Carouzos. Ήταν παντελώς τυχαίο. Ήταν απλά το πρώτο μαγαζί μπροστά της όταν η απελπισία έπιασε peak.

Ο τύπος έχει μείνει με τα δάχτυλα στη βιτρίνα. Αυτή ανακουφίζεται προς στιγμήν κ προσπαθεί να το παίξει άνετη (τεσπά, όχι για το τρελάδικο). Ο totally gay πωλητής-παντογνώστης του στυλ, την πλησιάζει για να την εξυπηρετήσει. Αυτή κάτι του ζητά να δει κ αρχίζουν να καταπιάνονται με αυτό το σκοπό. Ο άστεγος συνηδειτοποιεί αίφνης πως εκτός από το 1 ευρώ -που δεν πήρε ποτέ-, ένας βρωμό-που@#$ς προσπαθεί να του φάει κ τη γκόμενα. Ε αυτό πια ήταν too much!!! Η πτώχια-πτώχια, αλλά κ η αξιοπρέπεια αξιοπρέπεια!!!

Μπουκάρει μέσα ως ταύρος σε υαλοπωλείο.

Γκόμενα κ πωλητής μένουν κάγκελο. Αυτή πλέον έχει στίψει πλήρως τον εγκέφαλο. Δεν έχει άλλη λύση για να του ξεφύγει. Αποφασίζει να παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια.

Back to the basics. Τελευταία της επιθυμία είναι να παραιτηθεί με το κεφάλι ψηλά, όμορφη κ στυλάτη. Ανοίγει τη μικροσκοπική, πλην όμως πανάκριβη τσάντα κ από μέσα βγάζει ένα καθρεφτάκι κ ένα κραγιόν. Ανοίγει το κραγιόν κ αρχίζει να τοποθετεί προσκετικά κ νωχελικά πυκνές στρώσεις του προιόντος στα σαρκώδη χείλη της. Αφού τελειώσει βγάζει κ αρωματικό χαρτάκι, διορθώνει κ ταμπονάρει το αποτέλεσμα. Για φινίρισμα βγάζει κ διαφανές λιπ-γκλος κ περνά μια στρώση, έτσι για τη γυαλάδα.


Οι άλλοι 2 + οι κομπάρσοι στο μαγαζί έχουν μείνει στοπ-καρέ εμβρόντητοι. Κοινή σκέψη όλων διαχέεται στον αέρα σα νεφέλωμα.
ΑΓΙΕ ΜΟΥ ΤΖΑΤΖΙΚΗ, ΜΑ ΤΙ ΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟΥΤΟ;
1.Ξενέρωμα
2.Παραίτηση.
3.Κανείς πια δεν ασχολείται ξανά με την πάρτη της.
4.Ο Θρίαμβος του cosmogirl

Η ζωή παίρνει μετά τη σύντομη αναστάτωση τους καθημερινούς της ρυθμούς. Ο πωλητής επιστρέφει στα καθήκοντά του ασχολούμενος με σοβαρότερους πελάτες, ενώ ο άστεγος ξαναβγαίνει στο δρόμο προς αναζήτηση κομποδέματος σε νομίσματα. Όσο για τη θραμβεύτρια ξαναβάζει πίσω τα καλλυντικά στην τσάντα κ αναχωρεί προς άγνωστη κατεύθυνση. Από μέσα της αναφωνεί χαρούμενη:
«ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΚΡΑΓΙΟΝΑΚΙ ΜΟΥ ΔΕΜΠΑΩ ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ!!!
Αν δεν ήταν το κραγιονάκι, ποιος ξέρει που θα μουνα!!!
Ίσως σε καμιά χωματερή, γυμνή, βιασμένη κ γδαρμένη, who knows…
Μπράβο στο cosmopolitan για τις χρήσιμες χαλαρωτικές του συμβουλές».

Κλειδί της μυστήριας αντίδρασης ήταν το γεγονός πως στην αρχή η τύπισσα διάβαζε τη στήλη του περιοδικού που εξηγούσε πως το σύντομο κ πρόχειρο μακιγιάζ μπορεί να χαλαρώσει την αναγνώστρια σε στιγμές αγωνίας.

Οι τρεις τους δεν ξανασυναντήθηκαν.

THE END

[Η συγκεκριμένη ιστορία είναι πέρα για πέρα πραγματική. Οι χώροι κ κάποιες λεπτομέρειες είναι fictional]

Talk Show

Τις προάλλες χάζευα σπίτι μου. Βαριόμανε αφάνταστα. Να κάνω κάτι χρήσιμο στη ζωή μου ούτε για αστείο. Τι να κάνω, τι να κάνω, ξεκινώ ζάπινγκ. Μέχρι που πετυχαίνω Μικρούτσικο. Εν γένει "εν-τον-μπαλευον-στάλαν" τον τύπο -που λένε και στη μαρτυρική μεγαλόνησο- καθώς είναι λαικιστής μέχρι σιχάματος και πολυλογάς. Το 99,999% που ξεστομίζει είναι πα@ριες με υψηλο torture factor γιασ τον τηλεθεατή πράγμα που τον καθιστά ούτε λίγο ούτε πολύ ανυπόφορο. Οφείλω ωστότσο να του αναγνωρίσω τη συμβολή του στη μουσική δημιουργία με το αυτοβιογραφικό μάλλον τραγούδι "Κουτσουράκι". Το θυμάστε; Είναι αυτό που λέει "Να μουν ενα κουτσουράκι, τότσο δα, Μικρούτσικοοοοοο".Επιστροφή στο θέμα μας.

Τις είχα απωθήσει κάπου στο ασυνείδητο αυτού του τύπου τις εκπομπές. Ωστότσο οφείλω να ομολογήσω πως αν είσαι εκπαιδευτικός αυτή η τηλεθέαση αξίζει τον κόπο από καθαρά επαγγελματικό ενδιαφέρον. Είναι πραγματικά χρήσιμο να ξέρεις να χειριστείς τέτοιες περιπτωσάρες χωρίς να βγαίνεις από τα ρούχα σου γιατί αν το καλοσκεφτούμε, συναντάμε πολύ συχνά και τέτοιες, για να μην πω κυρίως τέτοιες απλά σε μικρότερες ηλικίες, ειδικά στα ΤΕΕ.

Το κόλπο της εκπομπής είναι κατά βάση το εξής: Πάει μια περιπτωσάρα τελειωμένη εντελώς να πει τον πόνο της και να ξεκατινιαστεί με κάποιον συγγενή της, ενίοτε και με όλο το σόι. Στην αρχή το κάνουν να φαίνεται σαμ ο καταγγέλων να είναι πραγματικά ένα θύμα από αυτά που ραγίζουν την καρδιά ακόμα και του πιο κάφρου και κακόπιστου. Στη συνέχεια όμως κ χάρις στην καταπληκτική συμβολή αλλά και της συμπαρουσιάστριας και οικογενειακής ψυχολόγου Κας Τένιας -που παρεπιπτόντως μοιάζει τρομερά στη Βέφα στυλιστικά- όλο αυτό το παζλ ξεδιαλύνεται, η αλήθεια λάμπει εκτυφλωτικά κ διαπιστώνονται θύτες κ θύματα.

Πιο συγκεκριμένα πέτυχα ένα επεισόδιο όπου έσκασε μια τελειωμένη που ούτε λίγο ούτε πολύ από τα 14 μέχρι τα 40 της έκανε 2 παιδιά, πεζοδρόμιο, φυλακή, πρέζα, πρέζα με άνδρα κ παιδί + έχασε το 1 παιδί από πρέζα + το άλλο ευτυχώς το υιοθετήσαν κ τη γλίτωσε... Σας μιλώ για μεγάλη περίπτωση.

Το πρώτο πλάνο της εκπομπής δείχνει τον καταγγέλοντα σε γκρι φόντο σε καρέκλα-μάρτυρα να μιλά σε κόσμια πλην όμως βασανισμένη γλώσσα. Η συνήθης ατάκα είναι "είσαι το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου". Συνεχίζει σε λιγότερο κόσμια "Με έβγαλες στο πεζοδρόμιο μωρή χαμ#$ρα από τα 14" και μετά χαμός "με αποκαλούσες μου#$-bank, αλλά θα σε κάνω εγώ ξεφτίλα εδώ στον Ανδρέα παλιο-μα#$%^& #%#$^* $%&%*&&^(* #$^%^*&^( @$#%$^&^%*&^(* #$^%^* κ εσένανε κ όλο σου το σόι". Όπως καταλαβαίνετε η συνέχεια της κουβέντας εστιάζει στο beep κ ενίοτε ακούς κ τα βάσανα του καταγγέλοντα.

Τρομερό επίσης touch της εκπομπής είναι όταν ο καταγγέλων βγαίνει εκτός εαυτού -πράγμα που ποτέ δεν ήταν δύσκολο- με αποτέλεσμα οι συνεργάτες της εκπομπής να μπαίνουν στο πλάνο και να τον απομακρύνουν, την ώρα που το σόι βγάζει τα άπλυτά του στη φόρα. Αυτό βέβαια διαρκεί μόλις κανά λεπτό γιατί ο καταγγέλων παρατηρεί τα τεκταινόμενα εκτός του πλάνου και εισβάλλει -μόλις ξαναβγει από τα ρούχα του- ως μαινλομενος ταύρος με πολλά beep και φυσικά με bonus σκηνικής παρουσίας λόγω αιφνίδιας εισόδου στο πλάνο.

Το κοινό της εκπομπής στο στούντιο ξεκινά προβληματισμένο αλλά συνεχίζει γελώντας και κανιβαλίζοντας με χαρακτηριστική άνεση αφού κανείς από τους παρευρισκόμενους δε δείχνει να πτοείται ή να ντρέπεται για οτιδήποτε. Άλλωστε κ η αμοιβή από μέρους της παραγωγής παίζει όσο να ναι κ αυτή τη ρόλο της. Όσο για τον τηλεθεατή τι να πω πια... ξεχνά και τον παιδαγωγικό σκοπό της εκπομπής και τη βαρεμάρα του, τι μέρα τι ώρα κ ποια χρονιά έχουμε...

[Ευτυχώς ξεκίνησα αυτό το post προ 2 εβδομάδων που δεν έκανε καλό καιρό. Τώρα πλεόν το σπορ εγκαταλείφθηκε κ το χω ρίξει στο μπάνιο κ τις ρακέττες. Μάλλον για το καλό όλων.]