7

Τι έγινε, το βρήκαμε τώρα? Την άλλη εβδομάδα θα μας ζητήσετε τα 9 αγαπημένα μας φαγητά ή – το χειρότερο μου – τους 13 αγαπημένους μας δίσκους όλων των εποχών?
Τι να κάνουμε όμως, το Παραλήρημα δε μπορεί να γίνει deep για deep ακοινώνητο (ήδη δεν τα πάει καθόλου καλά με τα PR) οπότε θα συμμετέχουμε και σε αυτό το πανηγυράκι. Ουπς, νόμιζα ότι μιλούσαμε για τη Eurovision.
Ήδη έχω στο προφίλ μου κάποιες από τις αγαπημένες μου ταινίες, τώρα θα γράψω για τις πρώτες που θα μου έρθουν γιατί δεν υφίσταται σταθερή λίστα στο μυαλό μου. Το βασικό μου κριτήριο είναι το πόσο γουστάρω να τις βλέπω και όχι αν αποτέλεσαν τομή για την εξέλιξη του κινηματογράφου.
Η σειρά είναι τυχαία.


Edward Scissorhands του Tim Burton
Πιθανότατα η αγαπημένη μου ταινία, που δε μετακινείται ποτέ από την πρώτη τριάδα. Μέχρι και το βλήμα η Γουαινόνα είναι καλή σε αυτή την ταινία (μετά το South Park δε μπορώ να την ξαναδώ σοβαρά). Το πιο ωραίο και ρομαντικό παραμύθι που έχω δει, με άψογη για τα γούστα μου αισθητική. Από την πόλη – μακέτα μέχρι το κάστρο, όλα τέλεια σχεδιασμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Από τους καλύτερους ρόλους του Τζόνι Ντεπ. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, δε μπορώ να θυμηθώ ούτε έναν κακό του ρόλο.

High Fidelity του Stephen Frears
Φαντάζομαι θα το έχουν βάλει πολλοί τρελο-bloggers, μόνο και μόνο γιατί εισήγαγε τη λογική του top-5 στη ζωή μας. Από τις καλύτερες αποδόσεις βιβλίου στον κινηματογράφο. Σπουδή πάνω στις σχέσεις των 30άρηδων, τα αδιέξοδα, τα κολλήματα κλπ κλπ., όπως θα έλεγε και ο Μπακογιαννόπουλος. Εκπληκτικό soundtrack, πολύ καλό cast, μας σύστησε το Jack Black, έχει μερικές από τις πιο ξεκαρδιστικές σκηνές που έχω δει ποτέ σε ταινία. Λέει μεγάλες αλήθειες, όπως ότι το ιδανικό ζευγάρι είναι το 13-χρονο αγόρι και η γυναίκα του Cosmopolitan – αν και αυτό νομίζω ότι είναι στις κομμένες σκηνές. Μου έχει πάρει δώρο ο δεσμός μου το dvd και δε βαριέμαι ποτέ μα ποτέ να την βλέπω.

Pulp Fiction του Quentin Tarantino
Ωδή στη βία και στην τεχνική της σπονδυλωτής ταινίας. Επίσης πολύ καλό soundtrack που έπαιξε παντού τα επόμενα χρόνια. Πήρε στοιχεία από διάφορα αστυνομικά-γκανγκστερικά βιβλία και ταινίες και έφτιαξε – για μένα - ένα από τα αριστουργήματα της δεκαετίας του ’90 που επηρέασε ολόκληρο κίνημα. Το πρωτοείδα στα 13 μου στο σινεμά και έπαθα πλάκα. Επίσης δε βαριέμαι ποτέ να το βλέπω. Απίστευτα διασκεδαστική ταινία.

Notting Hill του Roger Michell
Ανέβασε πολύ ψηλά τον πήχη στο είδος «ρομαντική κομεντί». Και αυτή επηρέασε δεκάδες άλλες ταινίες και ελληνικές σειρές. Ο χαρακτήρας του Σπάικ είναι από αυτούς που αντιγράφτηκαν περισσότερο. Όσο ξινισμένος και να είσαι με το είδος, δε μπορεί να μη γελάσεις και να μην συγκινηθείς λίγο. Ακόμα και ο φλούφλης Χιου Γκραντ το’ χει πολύ καλά. Το πέτυχα τις προάλλες στο Star κι πολύ το διασκέδασα, είχα χρόνια να τη δω και αν δεν την είχα πετύχει θα την ξεχνούσα τελείως.

The Big Lebowski του Joel Cohen (σκηνοθεσία εννοώ)
All the young dudes. Εντελώς κουλή ταινία των αδερφών Κοέν με το Τζεφ Μπρίτζες να μπλέκει σε περιπέτειες λόγω απλής συνωνυμίας με μεγαλομαφιόζο. Νομίζω ότι από τότε ο Μπρίτζες παίζει συνέχεια τον ίδιο ρόλο. Πολύ καλή στιγμή τα ψυχεδελικά όνειρα του Lebowski με τις κορίνες του bowling.

Cheun gwong tsa sit ή αλλιώς Happy Together του Wong Kar Wai
Και η ερωτική επιθυμία μου άρεσε πολύ και το 2046, αλλά αυτή η ταινία είχε για μένα το κάτι διαφορετικό. Τα χρώματα, η μουσική, η ατμόσφαιρα – για μια ακόμη φορά θεωρώ την ατμόσφαιρα βασικό κριτήριο για να μ’ αρέσει μια ταινία. Ο ήλιος καίει για μας τους γκέι και πριν το Brokeback Mountain.

The Ice Storm του Ang Lee
Για κάποιο λόγω αυτή την ταινία την πετύχαινα συνέχεια στη NET πριν κάποια χρόνια. Και πάλι μου αρέσει πάρα πολύ η ατμόσφαιρα. Παίζουν πάρα πολλοί γνωστοί, από το Φρόντο πριν γίνει Φρόντο, μέχρι το Spiderman πριν γίνει Spiderman. Λέω να πάω να το νοικιάσω σήμερα.

Υπολοχαγός Νατάσσα του Νίκου Φώσκολου
Το ξέρω ότι είναι η 8η ταινία αλλά δε μπορώ να μην την αναφέρω. Μπορεί κάποιοι γνωστοί μου να μεγάλωσαν με Τρυφό και Γκοντάρ, αλλά εγώ μεγάλωσα με Βουγιουκλάκη. Και πάντα πολύ ψηλά στην προτίμηση μου ήταν οι ταινίες με θέμα τον πόλεμο, την Αντίσταση κλπ κλπ. Η συγκεκριμένη είναι από τις πιο καλύτερες γιατί συνδυάζει και δράση και δράμα και ρομάντζο και όλα. Αξέχαστη η σκηνή που το Αλικάκι βασανίζεται από τους Ναζί και είναι δεμένη με αλυσίδες τον τοίχο, ενώ η βλεφαρίδα-υπόστεγο, το μαλλί χείμαρρος, το αλαβάστρινο μπούτι και το βυζί-μάρμαρο στέκουν στο ύψος τους ανεπηρέαστα από τα ναζιστικά γουρούνια. Έπος.

Δεν προσκαλώ κανένα γιατί βαριέμαι απίστευτα να μπω να δω ποιοι έχουν ήδη γράψει και ποιοι όχι.

7 και να καίνε

Δύσκολο μας έβαλαν. Κλαψ! Ακούς εκεί να ξεχωρίσω 7 μόνο ταινίες.

Θα προσπαθήσω να ικανοποιήσω τα γούστα μου συμπεριλαμβάνοντας αγαπημένους σκηνοθέτες, ηθοποιούς κλπ.

1) Funny Games, (Παράξενα Παιχνίδια) του Μίκαελ Χάνεκε. Αγαπημένος Ευρωπαίος σκηνοθέτης. Η ταινία βέβαια θέλει γερά νεύρα και στομάχι. Είναι αρκετά δυσάρεστη και με σουρεαλιστικές σκηνές.

2) Μόνο Αίμα (Blood Simple) των Αδερφών Κοέν. Σαν πολύ να μου αρέσουνε τελικά οι ταινίες με εγκλήματα

3) Ο Θάνατος και η Κόρη (Death and the Maiden) του Ρομάν Πολάνσκι. Η εν λόγω ταινία άνετα θα μπορούσε να μεταφερθεί στο θέατρο. Ίσως μάλιστα να προέρχεται από μεταφορά θεατρικής παράστασης. Απίστευτοι διάλογοι με τροφή για σκέψη.

4) Η Πριγκίπισσα και ο Πολεμιστής, (Der Krieger und die Kaserin -νομίζω) του Τομ Τίκβερ, γιατί είμαι φαν της Φράνκα Ποτέντε ως γήινη ομορφιά με υποκριτικό τάλαντο και γιατί μου αρέσει η εμμονή του σκηνοθέτη με το πεπρωμένο.

5) Η Χαμένη Λεωφόρος (The Lost Highway) του David Lynch. Αφιέρωμα στο σουρεαλισμό. Γιατί δεν είναι απαραίτητο να εκλογικεύουμε όλα όσα βλέπουμε στο σινεμά. Κάποια θέματα καλό είναι να αφήνονται για ερμηνεία στη διακριτική ευχέρεια του θεατή.

6) Ιμαλάια. Γιατί ώρες- ώρες είναι τρομερά ανεβαστικό να βλέπει κανείς λίγο φύσις να ανοίγει το μάτι του και πόσο μάλλον με ανεβαστική μουσική.

7) In the mood for love (Ερωτική Επιθυμία) του Καρ-Βαι. Μη μασήσετε με την αργή πλοκή του πράγματος. Η ταινία είναι σπουδαία, με ωραία φωτογραφία, χρώματα και φυσικά…ρούχα!

πετώ το μπαλάκι στο Yo' Reeka, στη Loretta, στον Kouk και στον Noheathen

Για σινεφίλ μόνον

Με κουράζουν οι μέτριες ταινίες. Για να μ’ αρέσει μια ταινία θα πρέπει να είναι πραγματικά καλή ή κολασμένα κακή (πάντα με τα δικά μου γούστα). Όχι απλά κακή, χείριστη. Να είναι δηλαδή η καλύτερη χειρότερη ταινία, όπως η Μόνικα έκανε το καλύτερο χειρότερο μασάζ.
Χθες ήταν μέρα nova. Τι θα πει αυτό. Κάθε φορά που έρχεται το πρόγραμμα του επόμενου μήνα κάνω την παρακάτω εξαντλητική διαδικασία:
Διαβάζω τις υποθέσεις των ταινιών που έχει μπροστά και μετά υπογραμμίζω με φωσφοριζέ μαρκαδόρο αυτές που θέλω να δω κάθε μέρα του μήνα. Η διαβάθμιση έχει ως εξής:

1. Αν έχω ξαναδεί την ταινία ή μου είναι γνωστή ή δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τη δω όσο κι αν βαριέμαι - πολεμική, στίβεν σιγκάλ, διεφθαρμένοι μπάτσοι (μπερδεύομαι), αθλητές που κατάφεραν το ακατόρθωτο κτλ – δεν την υπογραμμίζω καθόλου.

2. Αν μου κινεί το ενδιαφέρον και θέλω να τη δω, δηλαδή αν καθίσω μια μέρα στον καναπέ και πω, τι έχει σήμερα βρε αδερφέ, και μια ματιά θέλω να διαπιστώσω τι έχει στη nova, τότε υπογραμμίζω με κίτρινο.

3. Αν πρέπει οπωσδήποτε να τη δω, την είχα χάσει όταν παιζόταν στο σινεμά, είναι συνέχεια νοικιασμένη στο βιντεοκλαμπ κτλ, είναι πανάγνωστη παίζει κάποιο υπερκολαστερό μωρό τύπου Γκαέλ Γκαρθία Μπερνάλ, τότε την υπογραμμίζω με φούξια. Μπορεί να βάλω και κανένα βελάκι.

Δεν ξέρω αν του φαίνεται αλλά είναι άκρως χρονοβόρα και σπαζοχλαμπάνικη διαδικασία. Το κυριότερο είναι ότι ζήτημα αν βλέπω 3-4 ταινίες το μήνα στη nova. Άπαξ και καθίσω να δω όμως, πρέπει να είναι μελετημένο το πρόγραμμα και κατευθείαν να ξέρω τι με ενδιαφέρει, όχι να ψάχνω εκείνη την ώρα να δω τι παίζει.
Χθες λοιπόν, αφού μετά από πολλά απογεύματα κατάφερα να έχω καθιστικό και τηλεόραση για πάρτη μου, είδα:

1. «Το σπίτι των παιδιών» (Casa de los babys) κάποιου John Sayles. Καλή ταινιούλα για Τρίτη απόγευμα. Μου άρεσαν οι ηθοποιοί.

2. CSI. Την έφαγες την κουτουλιά στην πόρτα και ησύχασες Κάθριν, ε;

3. «Alien VS Predator». Εδώ είμαστε. Σκηνοθέτης κάποιος Paul Anderson που απ’ ότι βλέπω έχει υπογράψει τις ταινιάρες Resident Evil και Resident Evil: Apocalypse. Σας θυμίζω ότι τα πρώτα Alien είχαν σκηνοθετήσει μεγάλα ονόματα, Ridley Scott, James Cameron, David Fincher και Jean-Pierre Jeunet (υπερκουλό κατά τη γνώμη μου ο ίδιος άνθρωπος να έχει γράψει και σκηνοθετήσει το Αμελί και το Delicatessen). Τι να σας πω τώρα για το Alien εναντίον Κυνηγού. Η ταινία ήταν κολασμένα κακή. Εν ολίγοις μια ομάδα επιστημόνων και ένας πλούσιος κάτι πάνε στην Ανταρκτική για να ξεθάψουν μια αρχαία πυραμίδα κάτι (δεν κατάλαβα γιατί μιλούσα στο τηλέφωνο στην αρχή). Leader είναι μια πολύ όμορφη και ικανή ορειβάτισσα η οποία διαφωνεί φυσικά με το όλο σκηνικό αλλά τελικά πάει. Έλα όμως που η πυραμίδα είναι το meeting point άλιεν και κυνηγού, οι οποίοι συναντιούνται εκεί κάθε 100 χρόνια για να σφαχτούν.

Trivia: Ένας από την ομάδα - από αυτούς που προορίζονται να πεθάνουν νωρίς, όπως και τελικά γίνεται - είναι ο Daniel Murphy, ο "Spud" του Trainspotting.

Σκηνή κόλασης 1η: Ο πλούσιος είναι πεσμένος σε κάτι σκαλιά και ο Κυνηγός τον πλησιάζει. Του ρίχνει ένα σκανάρισμα και βλέπει ότι είναι καρκινιάρης ή κάτι τέτοιο και ούτε να τον φτύσει δεν αξίζει, πόσο μάλλον να τον σκοτώσει. Τον προσπερνάει και πάει να φύγει. Ο πλούσιος όμως τα παίρνει και λέει (τα τελευταία μεγάλα λόγια): «Don’t turn your back on me» ή κάτι παρεμφερές. Του ρίχνει με ένα φλογοβόλο ΝΑ αλλά ο Κυνηγός μόλις που καψαλίζεται. Γυρνάει και σουβλίζει τον ανόητο πλούσιο.

Σκηνή κόλασης 2η: Η πρωταγωνίστρια γίνεται κολλητή με τον κυνηγό και μαζί προσπαθούν να εξολοθρεύσουν το Άλιεν. Αυτός είναι σου λέει κάποιας ανώτερης διαγαλαξιακής φυλής που είχε κατέβει στη γη τα αρχαία χρόνια και μας έδωσε όλο τον πολιτισμό που έχουμε σήμερα. Το Άλιεν το είχαν φέρει αυτοί απ’ ότι κατάλαβα και σε κάποιες τελετές λατρείας το φυτεύανε σε Αιγυπτίους και μετά κάνανε τουρνουά «κυνήγι του Άλιεν» και τα ξεπαστρεύανε όλα για να δείξουν την ανωτερότητα τους. Σε αυτό το σημείο μιλάμε για κολασμένα γραφικά, επιπέδου ειδήσεις Alter, τανκς να πατάει τον Ευαγγελάτο και τα λοιπά.

Σκηνή κόλασης 3η: Αφού έχει επικρατήσει ο Κηνυγός με την ορειβάτισσα και έχουν γίνει όλα κάπως ρομαντικά, σκάει η μαμά Άλιεν και αλληλοτρώγονται. Έρχεται το κυνηγό-διαστημόπλοιο και παίρνει τον πολεμιστή τους με δόξα και τιμή ενώ αυτηνής της δίνουνε ένα όπλο σαν δείγμα αναγνώρισης των ικανοτήτων της και της βοήθειας που προσέφερε στο συχωρεμένο. Φεύγει το διαστημόπλοιο και κάνει κοντινό στο πτώμα, από την κοιλιά του οποίου πετάγεται – φυσικά – ένα Alien. Μάλλον θα έχει και συνέχεια δηλαδή. ΚΟΛΑΣΗΗΗΗ.

Μετά και από αυτή την επιτυχία εντόπισα στο πρόγραμμα τις παρακάτω ταινίες που θέλω να δω οπωσδήποτε μέσα στο μήνα (εντάξει, δεν είναι και φούξια, αλλά θέλω να τις δω):

§ Η ΑΚΤΗ ΤΟΥ ΤΡΟΜΟΥ (SHARK ZONE): Ο τρόμος καταλαμβάνει μια μικρή παραθαλάσσια πόλη, όταν άγριοι καρχαρίες με φονικά ένστικτα σκορπούν ανεξέλεγκτα το θάνατο στη θάλασσα της περιοχής. Αψηφώντας τον κίνδυνο, ένας άνδρας αναλαμβάνει να αναμετρηθεί με τα πιο αιμοβόρα πλάσματα του ωκεανού για να εξασφαλίσει την ακεραιότητα των λουομένων πριν να είναι πολύ αργά...
§ ΦΟΝΙΚΗ ΜΕΤΑΛΛΑΞΗ (SHARKMAN): Τα μυστικά πειράματα για την ανακάλυψη θεραπείας για μια σειρά από σοβαρές ασθένειες, βγαίνουν εκτός ελέγχου, όταν ένας επιστήμονας, ο οποίος έχει ψύχωση με τους καρχαρίες, αποφασίζει να δημιουργήσει ένα πλάσμα, διασταύρωση ανθρώπου και καρχαρία, με φονικά ένστικτα. Τρόμος καταλαμβάνει το απομακρυσμένο νησί όπου διεξάγονται τα πειράματα...

Αυτά από καρχαρίες. Και το καλύτερο όλων…

§ ΦΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΔΙΩΞΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΟΥΣ (RETROGRADE): Στο κοντινό μέλλον, μια ομάδα από γενετικά μεταλλαγμένους ανθρώπους κάνει ένα παράτολμο ταξίδι στο παρελθόν με σκοπό να αποτρέψει την ανακάλυψη ενός θανατηφόρου βακτηρίου, προορισμένου να αφανίσει την ανθρωπότητα. Γρήγορα όμως, οι ταξιδιώτες του χρόνου συνειδητοποιούν ότι η επιστροφή στο παρόν, είναι η αφετηρία για μια σειρά από φρικτά γεγονότα...

Αυτό μου θύμισε λίγο τη Σπηλιά (The Cave) το οποίο είδα στο σινεμά παρακαλώ, με τους γείτονες μου που τα ψάχνουν αυτά τα κουλτουριάρικα. Το οποίο μάλλον θα έχει και sequel, σε δουλειά να βρισκόμαστε.
Αυτά τα ολίγα περί σινεφιλίας. Θα επανέλθω όταν δω κάποιο καινούριο έπος της 7ης τέχνης.
(Ελπίζω να μη διαβάσει το παραπάνω κείμενο ο vague tourist)

η νύφη...ψόφησε

η isobel όμως όχι φίλες κ φίλοι bloggers
κάνω δυναμικό comeback στις γιορτές των χριστουγέννων κ θα σας πω για όλους κ για όλα!!!

χρόνια πολλά σε όλους και φυσικά "καλά να σας...μπει"

οι 2 τελευταίες εβδομάδες για εμένα ήταν απολύτως αποκαλυπτικές κ ίσως και να μου χρειαζόταν λιγάκι να πέσουν οι μάσκες και τα προσωπεία τόσο από πλευράς συναδέλφων όσο και από πλευράς των ίδιων των μαθητών μου... δε πειράζει που στενοχωρέθηκα γιατί τώρα πραγματικά ξέρω τι μου γίνεται κ ποιος είναι ποιος εκεί πέρα μέσα

αυτά όμως θα σας τα πω σιγά σιγά
χθες πήγα στη νύφη όμως δεν ξετρελάθηκα :-(
γιατί; εγώ έχω γνήσια παιδική ψυχή, όλα τα παραμυθάκια με αρέσουνε, κ ο Τιμ Μπάρτον γενικά με αρέσει ακόμα κ ο Σπίλμπεργκ εν γένει με αρέσει
εδω δας τι έφταιξε;
μπορω να εστιάσω τις ενστάσεις μου στο σενάριο
ας πούμε η λεπτομέρεια με τον ανταγωνιστή γαμπρό της ζωντανής νύφης που -ω οποία σύφτωσις γνώριζε κ την ψόφια ένα φεγγάρι- ήτανε totally αμερικανιά και totally προβλέψιμη
ΗΜΑΡΤΟΝ τιμ, σε έχω για καλύτερα εσένα
γενικά νομίζω επίσης πως η θλιμμένη ιστορία της ψόφιας νύφης θα μπορούσε να είναι πιο σφιχτή και πιο ενδιαφέρουσα

τέλος θέλω να κράξω κ λίγο τους αιθουσάρχες που επιλέγουν να παίζουν ταινίες με μουσική χωρίς να διαθέτουν το κατάλληλο ηχοσύστημα!!! γιατί κύριος; το κλασικό με τον καραμήτρο το ξέρετε;
εγώ θα το πω κ χε$%^&*: εκεί στο άστρον-λίπτον που είδα εγώ τη νύφη,ο ήχος sucked!!!

θα κλείσω το πρώτο μου αυτό εορταστικό post με 2 ντελιριακά μεν απολύτως πραγματικά δε θανατερά περιστατικά που έλαβαν χώρα στη γειτονιά μου στην αθήνα

-1-
κατά μήκος του ίδιου δρόμου ζουν στη μία μεριά ένας οικογενειάρχης που πεθαίνει κ δίπλα κολλητά ένας ελαφρώς round the bend (κοινώς έχει κόψει πέρα) κ ακριβώς στο απέναντι πεζοδρόμιο ένας γιατρός με την οικογένειά του
πεθαίνει λοιπόν ο οικογενειάρχης κ βγαίνει η οικκογένειά του εμφανώς σοκαρισμένη κ πακετωμένη στο μπαλκόνι όπου περιμένουν τα κοράκια να παραλάβουν το μακαρίτη από το σπίτι με δάκρυα στα μάτια,
η υπόλοιπη γειτονιά κλασικά βγαίνουν όλοι στα δικά τους μπαλκόνια άλλοι σοκαρισμένοι να συμπαρασταθούν στην οικογένεια του θανόντα (η οικογένεια του γιατρού) κ άλλοι (guess who?) απλά από μακάβρια περιέργεια κάνουν χάζι κ διασκεδάζουν με τα τεκταινόμενα -καταγράφοντας στη βάση δεδομένων ποιο μέλος της οικογένειας έκλαιγε κ πότσο με μετρητή βροχόπτωσης (1 point), ποιος φώναζε/ούρλιαζε (2 points), ποιος λιποθύμισε (12 points).
την ώρα λοιπόν που φτάνει η νεκροφόρα φωνάζει ο τρελός στο γιατρό μπροστά στην έκπληκτη οικογένεια:
-δόκτωρα; δόκτωρα;
-τι θες;
-ο χοντρός...ξεπέζεψε!!!


-2-
o ιδιοκτήτης του γραφείου τελετών της προηγούμενης ιστορίας πά να πιει ένα καφέ ο άνθρωπος στην πλατεία της περιοχής σε κλασικό καφενείο με τραπεζακια έξω στο πλακόστρωτο δίπλα στο σιντριβάνι.
ιδιοκτήτης ανταγωνιστικού καφενείου με τραπεζάκια επίσης στην πλατεία τον βλέπει κ φωνάζει ενώπιον όλων των παρευρισκομένων:
-κορακι; ε κοράκι;
ο άλλος τον αγνοει επειδικτικά αλλά ο πλατειάρχης δε μασά μία κ επαναμβάνει πιο δυνατά
-κορακι; ε κοράκι;
ο άλλος λοιπόν κρανιώνει κ δηλώνει υπεύθυνα
- εγώ εσένανε μια μέρα, θα σε ΝΤΥΣΩ!!!