Παραλήρημα

Πέμπτη, Μαΐου 26, 2005

Εντομοαπωθητικές Ιστορίες – Ο θάνατος σου πάει πολύ

Χθες το πρωί μπαίνοντας σπίτι βλέπω μέσα στο πιατάκι του γάτου μου του Ρόκου (χωρίς τ’ αδέλφια του) ένα φρικτό έντομο. Ήταν κατάμαυρο (κακό σημάδι), στο μέγεθος ενός μικρού σκορπιού, με κεραίες, με κεντρί στην ουρίτσα. Βασικά δεν πρέπει να ήταν σκορπιός αλλά έμοιαζε. Έδινε την αίσθηση ότι αν το πάταγες θα έκανε στάνταρ κρατς (κακό κ αυτό). Το ακόμα χειρότερο όμως είναι ότι είχε φτερά κ μάλιστα έδινε την εντύπωση ότι θα πετάξει αψυχολόγητα κάπως, σαν ακρίδα.

Όπως θα έχετε μάλλον καταλάβει το εν λόγω έντομο είχε άσχημο τέλος, για την ακρίβεια θα έλεγα ότι είχε πολύ άσχημα τέλος σε αναλογία με τα συνήθη φιλοζωικά μου αισθήματα. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και προβληματιζόμαστε στο τέλος.

Βάζω να φτιάξω έναν καφέ κ ενώ συνεχίζω να στέκομαι σε απόσταση ασφαλείας από το ζωντανό, ωστότσο κάτι με κρατάει πεισματικά στην κουζίνα. Για την ακρίβεια το παρακολουθώ στενά σαν ταύρος το θύμα του. Αυτό πάλι αν και ιπτάμενο για κάποιο λόγο απασχολείται με τα αποφάγια του Ρόκου και κινείται συνεχώς μέσα στο μπωλάκι χωρίς να απομακρύνεται και χωρίς καν να προσπαθεί να αποσυρθεί στα τοιχώματα του μπωλ ώστε να έχει ταχύτητα διαφυγής.

Εκεί ήταν λοιπόν φίλες και φίλοι αυτού του blog που άρχισαν να μου μπαίνουν ιδέες να το εξολωθρεύσω. Το παρακολουθούσα κ σκεφτόμουν ότι αν ήταν σκορπιός θα μπορούσα να το καπακώσω με ένα ποτήρι ώστε να παγιδευτεί μέσα κ να αυτοκτονήσει. Φοβόμουν όμως να το επιχειρήσω μήπως την ώρα του καπακώματος πετάξει πάνω μου. Λίγα λεπτά όμως αργότερα και μιας που το έντομο δεν έλεγε να σπάσει αποφάσισα να δράσω.

Άρπαξα κ εγώ λοιπόν το "δανεισμένο" ποτήρι Bios και το παγίδευσα. Αποδείχτηκε περίτρανα ότι δεν επρόκειτο για σκορπιό γιατί το ζωντανό όχι μόνο δεν αυτοκτόνησε, όχι μόνο δεν απελπίστηκε αλλά προσπαθούσε να βγάλει το κεφάλι του και στη συνέχεια το σώμα του από ένα μικροσκοπικό κενό ανάμεσα στα τοιχώματα του ποτηριού Bios και του μπωλ του Ρόκου.

Ωστέ έτσι εεε; Σκέφτηκα.
Αρπάζω κ εγώ ένα άλλο ποτήρι, το γεμίζω νερό και το χύνω μέσα στο μπωλ για να το πνίξω. Το νερό όμως δε μπαίνει μέσα στο ποτήρι και το έντομο αν και φανερά αναστατωμένο δε μάσησε. Ρίχνω λοιπόν με μανία νερό ξανά και ξανά μέσα στο μπωλ μέχρι που το νερό μπήκε μέσα στο ποτήρι και το έντομο άρχισε να κολυμπά στην επιφάνεια. Σε κάποια φάση το βλέπω ακινητοποιημένο και αποφάσισα να τεστάρω αν ψόφησε. Βγάζω λοιπόν το ποτήρι και το βλέπω να ξανακολυμπάει κ φρικέρνω. Το ξανακαπακώνω κ προβαίνω στην τελειωτική κίνηση.

Χύνω μπόλικη χλωρίνη μέσα στο μπωλ όπου πια το έντομο ψόφησε πέρα από κάθε αμφιβολία. Το τέσταρα δίπαξ!

Το κουφάρι του κατέληξε στην τουαλέτα μου και μετά το καζανάκι κάπου στον υπόνομο. Ωστότσο προβληματίζομαι το δίχως άλλο, για τους λόγους που με οδήγησαν να βασανίσω και να δώσω τη χαριστική βολή στον εμφανώς ανυπεράσπιστο πλην όμως επικίνδυνο αυτό ζώον. Τι σαδιστική διάθεση ήταν αυτή που ξαφνικά επέδειξα; Θα μπορούσα να είχα σταματήσει μετά το πρώτο βήμα με το ποτήρι. Τι ήταν αυτό που με ανάγκασε να συνεχίσω κ μάλιστα με τέτοιο ζήλο;

Μπορώ να πω ότι αν και φοβάμαι λίγο πολύ συστηματικά όλα τα έντομα εκτός από τις μύγες (τις οποίες και σκοτώνω δίχως τύψεις αν δεν πιάσουν οι πρώτες μου προσπάθειες να τις οδηγήσω στην έξοδο) και τα κουνούπια (τα οποία επίσης εξολοθρεύω αβασάνιστα), τα τελευταία χρόνια της ενήλικης ζωής μου, αυτός ήταν ο πιο βασανιστικός θάνατος εντόμου για τον οποίο αποκλειστικά ευθύνομαι.

Ξέρω ότι παλιά οι άνθρωποι στη γενιά των πατεράδων μας κι ακόμα πιο πίσω ειδικά στα χωριά βασάνιζαν κατά κόρον για πλάκα διάφορα ζωντανά. Πχ δένω με σκοινί την ουρά του σκύλου με την ουρά της γάτας και μετά αφήνω τα ζωντανά να βουρλίζονται κ εγώ το διασκεδάζω.

Εσείς τι σχέση έχετε με τα ανυπεράσπιστα ζωντανά που όμωε φοβάστε από καθόλου έως αρκετά; Τα εξολοθρεύετε και αν ναι πόσο το σκέφτεστε πριν το διαπράξετε;

Φιλιά

5 Comments:

Blogger l'esprit de l'escalier

Αγαπητή isobel,
Σήμερα το πρωί, ακούγοντας κάτι γρατζουνίσματα στην πόρτα μου και ανοίγοντας κατόπιν την πόρτα για να δω τις ει, αντίκρισα ένα γάτο. Με κοιτούσε με μάτια τρομαγμένα, φρικαρισμένα, θα έλεγα, και έτρεμε ολόκληρος. Πριν προλάβω να σκεφτώ από πού μπορεί να είχε ξεφυτρώσει, μπούκαρε στο σπίτι. Μόλις έκλεισα την πόρτα, έδειξε να ηρεμεί κάπως, κι έτσι μπόρεσα να τον πλησιάσω και να δω ότι στο κολάρο του έγραφε "Ρόκο".
Ακριβώς. Ο γάτος σου, ασυνείδητη isobel, προφανώς τα χρειάστηκε με τα βασανιστήρια που επιφύλαξες στο άτυχο ζώο απροσδιόριστης συνομοταξίας και, φοβούμενος για τη δική του ζωή, αναζήτησε ένα σπίτι με λιγότερο βίαιους ανθρώπους.
Μαζί μου ο Ρόκο είναι ασφαλής - μη διανοηθείς ποτέ να τον ζητήσεις πίσω.

27/5/05 4:00 π.μ.  
Blogger isobel

Αγαπητή Λεσπριτία,
δεν ξέρω ποιος είναι αυτός ο Ρόκου που λες πάντως ο δικός μου ο Ρόκου αυτή τη στιγμή όπως και κάθε μέρα τέτοια ώρα κοιμάται πάνω στην αγαπημένη του πολυθρόνα, βρωμερός και τρισάθλιος. Επίσης χθες το βράδυ (το κάνει αυτό αρκετά συχνά) τσακώθηκε με άλλα γατιά και γι αυτό έχει ματωμένο το ένα του αφτί, κοινώς είναι μία ομορφιά...
όταν ξυπνήσει θα τον ρωτήσω περισσότερα,
προφανώς πάντως πρόκειται σίγουρα για συνωνυμία

27/5/05 12:22 μ.μ.  
Blogger avel

Σήμερα είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με τον Ρόκου. Τον αληθινό Ρόκου, όχι αυτόν που λέει η Λεσπριτία! Ο αληθινός Ρόκου είναι βλάκας, βρωμάει, κοιμάται όλη μέρα και τσακώνεται όλη νύχτα.

Αλλωστε, όπως φαίνεται και από τη φωτογραφία μου, έχω ένα πλεονέκτημα στη συνεννόηση με τα γατιά.

Τέλος πάντων. Η συζήτησή μας είχε ως εξής:

- Ρόκου;
- zzzzzzzzzzzzzzz
- Ρόκου;
- zzzzzzzzzzzzzzz
- ΡΟΚΟΥ???!!!!!
- (χασμουρητό). Χμ;
- Ξύπνα. Θέλω να σου μιλήσω.
- Τι θε;
- Πού τριγύρναγες πάλι χθες το βράδυ;
- Νιάου.
- Πες ρε άτιμο πλάσμα.
- Να μωρέ, εδώ στη γειτονιά.
- Πάλι τσακωνόσουν με τα άλλα γατιά;
- Εγώ;;!!! Ποτέ.
- Τότε τι είναι αυτό; (ζουμ στο κατακόκκινο αυτί που ακόμα στάζει αίματα)
- Α... έπεσα από τις σκάλες.
- Κοίτα, γάτα είσαι. Εδώ σκαρφαλώνεις στη σκεπή. Πώς στο καλό έπεσες από τις σκάλες;
- Κοίτα. Ο Λουλούκος με προκαλούσε, εντάξει; Δε μπορούσα να μείνω άπραγος. Οριστε λοιπόν.
- Και τι χάλια είναι αυτά. Πάλι κυλιόσουν στο χώμα;
- Ε... έπεσα από τις σκάλες μέσα στα χώματα της αυλής.
- !! Ρόκου!!!
- Ο καβγάς γενικεύθηκε και φτάσαμε στα χώματα. Δε μπορούσα να κάνω τίποτα. Εντάξει τώρα;
- Δε ντρέπεσαι λίγο; Πώς είσαι έτσι;
- Θα το πλύνω αργότερα, εντάξει; Το θαυματουργό σάλιο μου αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη φάση της σύνθεσης.
- Απαράδεκτος!
- Καλά, καλά. Καληνύχτα τώρα. zzzzzzzzzz
- Τσκ τσκ τσκ
- zzzzzzzzzzzzzz
- Πάντως αν θες φαΐ έχει εδώ
- zzzzzzzzzzzzzz
- Πάω τώρα.
- zzzzzzzzzzzzzz
- 'Ντε γεια.

28/5/05 2:27 π.μ.  
Blogger isobel

σήμερα έδρασα ξανά εντομο-απωθητικά μετά από καιρό...
ήμουν στο πρωινό μου κατούρημα -μία ώρα ιερή όπου δεν απλά δεν έιμαι εκεί για κανέναν-
δίπλα στη λεκάνη υπάρχει η ντουζιέρα κ μέσα σε αυτήν...ίοουουουου
το ΑΤΥΧΟ ζωντανό
που αυτή τη φορά ήταν μία αράχνη σε μέγεθος ίση με τον αντίχειρά μου -δλδ εδώ που μένω έχω αντικρύσει κ χειρότερα ωστότσο δεν παύει να είναι φοβηχτερή, ή όπως λένε κ στο south park "it's comin' right for us"-

αφού λοιπόν έκανα την ανάγκη μου με την ησυχία μου -το ζωντανό μάλλον τρόμαξε κ λούφαξε-
άρπαξα το τηλέφωνο του ντουζ
το γύρισα στο 100% καυτό
κ ξεκίνησα να βρέχω την αράχνη
μέχρι που το ρεύμα να την παρασύρει κ να την οδηγεί οριακά επάνω από το σιφονι
σε αυτή τη φάση επίσης παρατήρησα πως κάθε φορά που ο όγκος του νερού πάνω από το έντομο χαλάρωνε αυτό προσπαθούσε να ανασυνταχθεί κ να διαφύγει,
πράγμα που με οδήγησε στην επόμενη καθοριστική κίνηση που ήταν να αρπάξω εκ νέου τη χλωρίνη κ να το περιλούσω πάνω από το σιφόνι
μετά το κατάβρεξα χωρίς να τσιγγουνευτώ καθόλου το νεράκι ξανά κ ξανά χέχρι που το ζωντανό...
κατέληξε!!!

ΑΙΩΝΙΙΙΙΙΙΙΙΙΑ Η ΜΝΗΜΗ

22/8/05 1:20 μ.μ.  
Blogger avel

Αμάν!

Εχουμε μία serial killer στο blog!

Για να μην πω, USB killer, και με πάρετε με τις ντομάτες.

22/8/05 5:51 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Backlinks

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home