Παραλήρημα

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 16, 2005

Φεύγω

Συννεφιά. Δροσερή ψυχρίτσα. Χλωμά χρυσαφί φύλλα να πέφτουν απαλά. Μου αρέσει πολύ αυτός ο καιρός... Σου δίνει ευγενικά να καταλάβεις ότι το καλοκαίρι πέρασε, και ότι η συνέχεια δεν θα είναι τόσο άσχημη όσο νόμιζες στην αρχή.

Βεβαίως, αυτή η περίοδος συνοδεύεται και με μεγάλες αλλαγές στη ζωή μου. Σε καμιά δεκαπενταριά μέρες θα φύγω για το Βέλγιο για να κάνω το διδακτορικό μου. Γενικά με το εξωτερικό πάντα τα πήγαινα καλά. Όσες φορές έχω φύγει από τα πάτρια εδάφη (είτε για να δουλέψω, είτε για να σπουδάσω) απολαμβάνω μια ιδιόμορφη αίσθηση "τυχοδιωκτισμού", ότι δεν ξέρω τι μου κρύβει το αύριο αλλά χωρίς να με στενοχωρεί κιόλας. Μαζί με μια περίεργη ευχαρίστηση ότι ρίχνω μαύρη πέτρα πίσω μου, παραβλέποντας ένα σκίρτημα που παλεύει να μου θυμίσει ότι κάθε φορά που φεύγω από την Ελλάδα υπάρχει και ένας αποχωρισμός που απλά τον καταχωνιάζω σε κάποια σκοτεινή γωνιά του μυαλού μου. Αποχωρισμός όχι τόσο συγγενών και φίλων αλλά των πραγμάτων που θα μου λείψουν.

'Ετσι λοιπόν, νόμιζα ότι είμαι έτοιμος ψυχολογικά γι' αυτήν μου την αναχώρηση. Τελικά όμως, δεν είμαι καθόλου. Και είναι τρία - τρισήμισι χρόνια τώρα, όχι έξι μήνες ή ενάμισι χρόνο που έλειπα στο παρελθόν. Και συνειδητά επέλεξα μια χώρα μακριά από Βρετανία, ίσα ίσα για να ζήσω κάτι διαφορετικό. Και σκέφτομαι ότι δεν ξέρω τίποτα γι'αυτήν, πώς να κινηθώ, τον τρόπο ζωής τους, τι να προσέξω, πώς θα διασκεδάζω, πώς θα ζω εν τέλει.

Παρ'όλα αυτά, η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς! Έτσι λένε, τουλάχιστον.

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, αλήθεια... Όταν είμαι στο εξωτερικό, αρκετές φορές μου λείπουν καταστάσεις και άνθρωποι της Ελλάδας, και όταν είμαι εδώ μου λείπουν εκείνα του εξωτερικού...

Για να καθυστερήσω εκείνη τη στιγμή, σχεδίασα να εκμεταλλευθώ ό,τι καλύτερο έχει να μου προσφέρει η φθινοπωρινή Αθήνα. Νύχτες Πρεμιέρας, συναυλίες Θανάση Παπακωνσταντίνου, Madredeus, Nightwish... τα γενέθλιά μου και η επέτειος 20 ετών ενασχόλησής μου με τη μουσική... τελικά δεν είναι δύσκολο να καταλάβω γιατί αυτή τη φορά ίσως είναι δυσκολότερο να φύγω. Εκείνο το παλιό μελαγχολικό τραγούδι των Στέρεο Νόβα, το "Τραγούδι της Φάλαινας", ήταν πάντα απαγορευμένο τις ημέρες της αναχώρησης...

Στην πίστα του αεροδρομίου έχει νυχτώσει
Ένα εκατομμύριο αστέρια φωτίζουν ό,τι με έχει πληγώσει
Ένας φίλος μου απόψε εγκαταλείπει αυτή τη χώρα
Κατά βάθος λυπάται, μα δεν βλέπει και την ώρα

Που η ζωή του θα αλλάξει, όταν τα αεροπλάνα πετάνε
Η γη απλώνεται, και οι άνθρωποι ξεχνάνε
Είναι τρομερό το θέαμα, η αίσθηση αυτή ότι πετάς
Δεν έχω άλλη επιλογή

'Ενα κίτρινο ταξί περιμένει, φυσάει
Θα χειμωνιάσει, δυο ώρες και ξημερώνει
Συννεφιασμένη Κυριακή, πρώτη μέρα του χειμώνα
Σκέφτομαι τους πιο σημαντικούς ανθρώπους αυτού του αιώνα

...κι απ΄το ταξίδι της φάλαινας είμαστε τόσο μακριά
σε ένα παιδικό τραγούδι το μυαλό μου ξυπνά
κι ακούω τα πλοία να διασχίζουν τις θάλασσες
είχα τόσο ωραία πράγματα κι εσύ μου τα χάλασες...

8 Comments:

Blogger isobel

εγώ ένα έχω μόνο να σου πω...
εκεί που θα πας έχει ωραίες μπίρες
κ επίσης είναι η πατρίδα των πολυ-αγαπημένων μου DEUS Zita κ Swoon -γι αυτό σε παρακαλώ να προσέχεις πάντα την εντύπωση που θα δίνει η χώρα μας στους Βέλγους-


να υποθέσω πως ΔΕ ΘΑ ΜΑΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙΣ τώρα που πας στα ξένα ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;

16/9/05 5:30 μ.μ.  
Blogger loretta

Ίσως το καλύτερο τραγούδι τον Στέρεο Νόβα.
Εννοείται πως δε θα μας εγκαταλείψει, το Παραλήρημα γίνεται πλέον διεθνές (σαν το Ελ. Βενιζέλος) και θα έχουμε ανταποκρίσεις από Βέλγιο.
Δε ζηλεύουμε πολύ όμως γιατί μετά από 5 χρόνια αναμονής θα ξαναδούμε τους πολυαγαπημένους μας dEUS το Δεκέμβρη. Και ίσως μετά από καιρό εκείνο το βράδυ να ξαναπάμε Decadence.

16/9/05 5:43 μ.μ.  
Blogger vague tourist

Μπορούμε κάποτε να κάνουμε έναν αγώνα «Φάλαινας» εναντίον «Εξώστη»; Επιτέλους, θα ήθελα να μάθω το αποτέλεσμα! ;-)

16/9/05 7:45 μ.μ.  
Blogger isobel

θα θελα να κάνω άλλο ένα σχόλιο σχετικά με το φόβο μπροστά από το άγνωστο
κ εγώ παίζει κάποια στιγμή σχετικά σύντομα να διοριστώ κ να φύγω για κάπου μακριά για πρώτη φορά στη ζωή μου

δε σας κρύβω πως αντιμετωπίζω το γεγονός με ανάμικτα συναισθήματα
σκέφτομαι πχ πως θα ρχονται οι φίλοι μου στο νέο μοου σπιτάκι κ θα παίζουμε παιχνίδια, θα βλέπουμε ταινίες, θα τρώμε κλπ αλλά μόλις φύγει κ ο τελευταίος επισκέπτης ΤΟΤΕ;
τι θα γίνει;
ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΩ μόνη μου μέσα σε ένα άδειο σπίτι;

φαντάζομαι πως η παράνοια αυτή δικαιολογείται εν μέρει από το γεγονός πως πάντα έμενα με οικογένεια κ πως πάντα αντιμετώπιζα αυτή την κατάαστααση από την οπτική γωνία του ΕΠΙΣΚΕΠΤΗ!!!

17/9/05 11:15 π.μ.  
Blogger bloody sunday

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

17/9/05 4:08 μ.μ.  
Blogger bloody sunday

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

17/9/05 4:12 μ.μ.  
Blogger bloody sunday

Ναι βρε, εννοείται ότι δεν θα σας εγκαταλείψω! Ίσα ίσα που τώρα μπαίνει σε άλλη τροχιά (χεχε).

Θα υπάρχουν ανταποκρίσεις (και μάλιστα ζωντανές από καμιά φοιτητοπαμπ - ναι, κι εκεί έτσι τις λένε - τη στιγμή που θα πίνω καμιά μπύρα απ΄τις μοναστηριακές με ενάμισι ευρώ... σοβαρά, σε ένα ταξιδιωτικό οδηγό διάβασα ότι αν πληρώσεις πάνω από 2 ευρώ για μπύρα ισοδυναμεί με ληστεία).

Γενικά,η Γάνδη που θα πάω (γύρω στα 60 χλμ. πιο κει από Βρυξέλλες) είναι φοιτητούπολη και με τεράστια νεολαία που διοργανώνει διάφορα ωραία σκηνικά και πολλά εναλλακτικά freestyle πάρτι (που είναι η τρέντι ονομασία για το "πέρα βρέχει"...)

Τώρα isobel να σου πω το εξής: θα αποκτήσεις φίλους κι εκεί, βέβαια το ιδανικό θα ήταν να ήσουν φοιτήτρια εκεί και να ήξερες τα παιδιά... αλλά κι αυτό γίνεται σχετικά εύκολα. Ακόμη κι εγώ που δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα κοινωνικός τύπος γνώριζα πάντα κάθε καρυδιάς καρύδι εκεί που σπούδαζα. Βέβαια, άλλος κοινωνικός κύκλος αυτός του φοιτηταριού κι άλλος αυτός των μελλοντικών συναδέλφων σου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο μεν ή ο δε έχει "στεγανά".

Πάντως, όσοι από εμάς έχουν ζήσει ένα α ή β χρονικό διάστημα μακριά από τους γονείς τους αντιμετωπίζουν πολύ δύσκολα την προοπτική να ξαναγυρίσουν στην οικογενειακή στέγη. Γιατί; Έχουν ξετρελαθεί με την ανεξαρτησία τους! Επομένως, η αλλαγή αυτή που προμηνύεται όπως λες θα είναι στάνταρ για το καλύτερο, και μάλιστα θα είναι ό,τι πρέπει για την αποτοξίνωση από την Αθήνα (την οποία τη φασκελώνουμε τη μέρα και συχνά την τριγυρνάμε τη νύχτα χωρίς να διασκεδάζουμε πραγματικά).

Με άλλα λόγια και αγγλιστί, you're in for a treat...

Νύχτες Πρεμιέρας πάτε; Εγώ έχω βγάλει διαρκείας και σήμερα είναι η 2η μέρα που θα πάω. Αν θέλετε τις δικές μου συστάσεις για ταινίες, έχω κάνει ένα ποστ σε ένα φόρουμ που είμαι, δεν ξέρω αν σας ενδιαφέρει... είναι εδώ:

forum.dotteam.gr/inv/index.php?showtopic=16705

Είναι ένας καλογραμμένος, εμπεριστατωμένος, αντικειμενικός, λαμπρός, καταπληκτικός οδηγός για το φεστιβάλ! Και τα έχει όλα και συμφέρει!! (Τι θα κάνει το σπίτι σου αν δεν το παινέψεις;)

17/9/05 4:24 μ.μ.  
Blogger bloody sunday

Α! Επίσης, ρωτώ πόσο στόκος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που βάζει botάκια για να σπαμάρουν τα blog άλλων, και αυτό για ΠΟΙΟ λόγο...; Για να διαφημίσει το blog του που είναι για nail fungus; Ήμαρτον... Αηδιάζω ακόμη και να πλησιάσω τον κέρσορα στο link.

17/9/05 4:25 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Backlinks

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home